Shoud 7, The Great End

4- 4- 2026

Allatone: Επιτρέποντας την Δημιουργία

(Το Φως σας, Η Αληθινή Δημιουργία, Μια Παραβολή, Δημιουργία χωρίς σκοπό, Μεράμπ στη Δημιουργία )

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Αα, αγαπητοί Σώμπρα, χαίρομαι που είμαι πάλι μαζί σας. Είναι σχεδόν σαν να μην φύγαμε ποτέ από το προηγούμενο Shoud μας. Ξέρω ότι συμβαίνουν πολλά πράγματα στη ζωή σας. Τα πράγματα είναι άνω κάτω με τόσο πολλούς τρόπους, κι όμως είστε ακριβώς εκεί που πρέπει να είστε. Τα πράγματα μεταμορφώνονται. Δεν θα ήταν θλιβερό αν δεν νιώθατε τίποτα; Ακόμα κι αν νιώθετε αναστατωμένοι ή θυμωμένοι, αν νιώθετε εύθραυστοι, αν νιώθετε ότι είστε στα όρια σας. Όμως νιώθετε, κι αυτό είναι το εκπληκτικό. Κάτι συμβαίνει. Το ξέρετε.
Δεν χρειάζεται να έχετε ΔΕ 160 για να γνωρίζετε ότι κάτι συμβαίνει στη ζωή σας τώρα, και παντού γύρω σας. Αυτή είναι η ομορφιά του.

Μερικές φορές είναι λίγο τρομακτικό, αλλά, εε, γι’ αυτό είμαστε εδώ. Γι’ αυτό είμαι εδώ μαζί σας στον πλανήτη και με τους άλλους Σώμπρα. Το περνάμε αυτό μαζί. Ναι, με πολύ εξατομικευμένο τρόπο, πάντως το περνάμε μαζί. Πραγματικά ποτέ δεν ήταν έτσι σε περασμένες ζωές, γιατί δεν είχαμε το σύστημα επικοινωνίας που έχετε τώρα. Πάντως το περνάμε μαζί αυτό, και παρόλο που είναι ένα πολύ προσωπικό, προσωπικό ταξίδι, ξέρετε ότι δεν είστε οι μόνοι. Δεν είστε τρελοί, αυτό λέω. Λοιπόν, είστε τρελοί από ορισμένες απόψεις, αλλά δεν είστε εντελώς τρελοί.

Το Φως Σας

Έτσι, φανταστείτε για μια στιγμή πώς θα ήταν απλά να φωτίζετε με το φως σας, να αφήνατε εσείς να ακτινοβολήσει, χωρίς δύναμη, χωρίς πίεση, απλά να επιτρέψετε ανοιχτά να φωτίσει το φως σας, ερχόμενο από μέσα, όχι απλά μέσα από το σώμα σας, αλλά μέσα από ολόκληρη την ύπαρξή σας κι απλά να το αφήσετε να φωτίσει, να ανοίξετε. Χωρίς φόβους. Χωρίς να συγκρατηθείτε. Χωρίς οι περιορισμοί ασφαλείας του μυαλού σας να το σταματούν. Χωρίς να αναρωτιέστε, «Τί θα συμβεί αν αφήσω το φως μου να λάμψει;»

Μιλάμε πολύ γι’ αυτό, ξέρετε, για την ακτινοβολία και το να αφήσετε το φως σας να φωτίσει, και το να είτε εδώ στον πλανήτη για να φωτίσει το φως σας. Μιλάμε πολύ γι’ αυτό, αλλά είστε κάπως διστακτικοί γι’ αυτό. Είστε πολύ ντροπαλοί σε σχέση μ’ αυτό. Και, κατά μια έννοια, συγκρατήστε. Γιατί; Επειδή δεν είστε σίγουροι τί πρόκειται να συμβεί. Γιατί, άλλα άσχημα πράγματα ίσως έχουν συμβεί στο παρελθόν, όταν απλά ανοιχτήκατε. Αλλά το πραγματικά σημαντικό σ’ αυτό δεν είναι απαραίτητα πώς θα σας πάρουν οι άλλοι άνθρωποι, πώς θα σας πάρει ο κόσμος, αλλά πώς θα πάρετε τον εαυτό σας. Αυτό είναι το σημαντικό εδώ.

Όταν ανοίξει το φως σας – δεν θα συγκρατείστε, απλά θα ανοίξει και θα επεκταθεί και θα προχωρήσει, χωρίς να κατευθύνετε πού θα πάει ή πώς θα πάει.  Όταν απλά θα πάρετε αυτή την βαθιά αναπνοή, χωρίς να προσπαθείτε να φτιάξετε τίποτα, χωρίς να προσπαθείτε να συγκρατηθείτε κι απλά το αφήνετε να βγει.
Δεν λέω να μιλάτε πολύ ή να φωνάζετε ή οτιδήποτε παρόμοιο, λέω απλά να αφήνετε να λάμπει το φως. Αυτό είναι, να αφήνετε την συνειδητότητά σας να είναι ολοκληρωτικά παρούσα – είναι απελευθερωτικό. Είναι αληθινά απελευθερωτικό. Και ξαναλέω, θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε ότι όταν το κάνετε, δεν συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Δεν είναι ότι οι άλλοι άνθρωποι θα αρχίσουν να παίρνουν από σας. Όταν το κάνετε, όταν το αφήσετε να φωτίσει, αυτό που θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε είναι .ότι θα αρχίσετε να βλέπετε τον εαυτό σας.

Βέβαια, ίσως να διστάζετε και να πείτε, «Είμαι πραγματικά έτοιμος να δω τον εαυτό μου; Τι πρόκειται να δω; Θα είναι οι δαίμονες και οι μπαμπούλες; Θα είναι τρομερά πράγματα; Θα είναι καταπιεσμένες αναμνήσεις από το παρελθόν; Θα δω ότι πραγματικά είμαι μικρότερος απ’ όσο πιστεύω ότι είμαι;» Έτσι υπάρχει αυτός ο δισταγμός, μεγάλος δισταγμός, και συγκρατείστε. Αφήνετε να φωτίσει λίγο φως, λίγο εδώ κι εκεί, και μιλάτε για το ότι αφήνετε το φως σας να φωτίσει, ή πιστεύετε ότι, «Λοιπόν, αύριο θα μπορώ να αφήσω να φωτίσει λίγο παραπάνω.» «Θα μπορέσω να είμαι πιο πολύ ο εαυτός μου», πραγματικά, αυτό λέει, και κάνοντας το, το φως βγαίνει και φωτίζει. Όμως διστάζετε.

Όμως φανταστείτε για μια στιγμή, όπως είμαστε εδώ σ’ αυτό τον πολύ ασφαλή χώρο, πώς είναι, ποια αίσθηση έχει απλά να πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να το αφήσετε να ανοίξει. Αφήστε το να ανοίξει. Τί έχετε να χάσετε; Έχετε δοκιμάσει όλα τα άλλα. Μπορείτε κάλλιστα να δοκιμάσετε αυτό. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή, κι αφεθείτε. Αυτό που αφήνετε είναι ο ανθρώπινος έλεγχος, η ανθρώπινη διαχείριση των ενεργειών, η νοητική διαχείριση της ίδιας της δημιουργίας. Κι όταν θα το κάνετε, είναι απελευθερωτικό.

Πρώτον, θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν υπάρχει αντίδραση. Δεν υπάρχει άμεση αντίδραση. Δεν είναι ότι θα σας χαστουκίσει η δική σας ενέργεια. Δεν είναι ότι ξαφνικά ανοίξατε τις πύλες της φυλακής κι όλοι σας οι δαίμονες βγήκαν έξω. Δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είναι έτσι. Οι δαίμονες υπάρχουν όταν καταπιέζετε, όταν συγκρατείστε. Όταν ανοίγεστε, ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε ότι πραγματικά δεν υπάρχουν δαίμονες.

Ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε την αλήθεια της ύπαρξής σας αντί για την πλαστή ψευδαίσθηση της καταπιεσμένης ύπαρξής σας. Κι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο. Όταν καταπιέζετε, όταν συγκρατείστε, αυτό δημιουργεί όλους τους φυλακισμένους στην φυλακή. Αυτό δημιουργεί τους μπαμπούλες κι όλα τα άλλα. Όταν όμως πάρετε μια βαθιά αναπνοή με την παρουσία, «Είμαι εδώ, Είμαι εδώ» κι αφήσετε όλο αυτόν τον νοητικό έλεγχο, απλά πάρετε μια βαθιά αναπνοή, «Είμαι εδώ», αυτό είναι. Αυτό είναι. Τότε ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν πρόκειται για μια μεγαλειώδη αποκάλυψη εκείνη την στιγμή, είναι ελευθερία. Είναι αληθινή κυριαρχία.

Ξαφνικά δεν θα καταστρώσετε μια λίστα με όλα τα πράγματα που πρέπει να κάνετε ή να βελτιώσετε για να αφήσετε το φως σας να λάμψει πραγματικά. Δεν υπάρχει τίποτα. Κι όπως έλεγε εκείνο το τραγούδι, δεν υπάρχει τίποτα για φτιάξιμο. Και, ωω, το κάνατε αυτό σε πολλές ζωές, και σ’ αυτή τη ζωή έχει ενταθεί. Νομίζατε ότι προσπαθούσατε να φτιάξετε τα πράγματα στο παρελθόν, αλλά σ’ αυτή τη ζωή το θέμα είναι να φτιάξετε. Ξέρετε ότι θα είναι η τελευταία σας ζωή στη Γη, για τους περισσότερους από σας. Προσπαθείτε να τα διορθώσετε όλα και να τα βάλετε σε τάξη. Προσπαθείτε να διορθώσετε την βιολογία σας, το σώμα σας, τις κακές σας συνήθειες, κι όλα τα υπόλοιπα, οπότε γίνεται πολλή επισκευαστική δουλειά. Κι όπως μόλις είδατε στο θαυμάσιο βίντεο …

Με την ευκαιρία, δεν ήμουν ποτέ πραγματικός θαυμαστής της μουσικής που παίζεται πριν την παρουσίαση μου. Όχι άσχημη, αλλά δεν είναι το στυλ μου ακριβώς. Στον Κώλντρε και σε μερικούς από τους άλλους αρέσει, τώρα όμως, όταν δημιουργείτε τη δική σας μουσική και τα βίντεο, για να ταιριάζουν μ’ αυτήν, να λένε μια ιστορία με μουσικούς όρους – δεν είναι μόνο η μουσική, είναι η κωδικοποίηση, είναι η ενέργεια, είναι το αίσθημα και η ουσία – τώρα μου αρέσει. Τώρα είμαι μεγάλος θαυμαστής. Οπότε θα χαιρόμουν δουλέψω με οποιονδήποτε από σας – τον Κώλντρε, οποιονδήποτε από σας – για να δημιουργήσετε την μουσική και τα τραγούδια σας.

Όμως το θέμα είναι ότι υπάρχει τόση εστίαση στο να διορθώσετε τον εαυτό και μετά συγκρατείστε, «Δεν μπορώ πραγματικά να αφήσω να λάμψει το φως μου. Θα αφήσω λίγο να ξεπροβάλει εδώ κι εκεί» αλλά αφήστε το πραγματικά να ανοίξει. Και παρεμπιπτόντως, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτσι. Δηλαδή, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτσι. Δεν ανοίγονται για πολλούς και διάφορους λόγους, όμως αγαπητοί Σώμπρα, τώρα είναι η ώρα. Και θα ανακαλύψετε ότι δεν είναι τρομακτικό, είναι όμορφο. Θα ανακαλύψετε, ότι οι άλλοι δεν θα επιτεθούν σε σας ή στο φως σας.

Αν το φως ανοίγει αληθινά, εκείνοι που κανονικά θα το εκμεταλλεύονταν, θα τρέφονταν, απλά δεν θα σας βλέπουν. Δεν είναι ότι ξαφνικά οι σκοτεινές δυνάμεις από άλλες σφαίρες θα έρθουν και θα σας κυριεύσουν, επειδή είστε ανοιχτοί και φαινομενικά ευάλωτοι. Στην πραγματικότητα είστε λιγότερο ευάλωτοι, όταν είστε αληθινά ανοιχτοί.

Πολλοί από σας είχαν άσχημες αναμνήσεις από πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, κι έχετε επίγνωση των αναμνήσεων, όμως τις καταπιέζετε. Τις αγνοείτε. Τις βάζετε στην άκρη. Αυτό εμποδίζει το φως να λάμψει. Αυτό σας εμποδίζει να είστε εσείς. Αυτό σας εμποδίζει να συνειδητοποιήσετε τις σημαντικότερες δυνατότητές σας, την απίστευτη δημιουργικότητα σας, την έμφυτη κατανόηση σας σε αντίθεση με την νοητική κατανόηση. Έτσι ζείτε σε σκιές του εαυτού σας.

Τώρα είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι δεν υπάρχει συγκράτηση. Πραγματικά δεν μπορείτε. Αναγκάζεστε από τον εαυτό σας, από την Ψυχή Εαυτό σας, από τον Μάστερ Εαυτό σας, να ανοίξετε, και πιθανόν να το έχετε βιώσει αυτό, ιδιαίτερα τις τελευταίες δυο εβδομάδες, τον περασμένο μήνα. Υπάρχει αυτό το είδος πίεσης, «Άνοιξε. Άνοιξε. Σταμάτα να συγκρατείς. Σταμάτα να κρύβεσαι.»

Πολλοί από σας κρύβονται εξαιτίας – κάναμε ένα εργαστήριο εδώ κάποτε που λεγόταν Witch Workshop (το Εργαστήριο των Μαγισσών) – εξαιτίας της καταδίωξης επειδή ήσασταν μάγισσες, ή καταδίωξης για τις πεποιθήσεις σας που είχατε στο παρελθόν, όταν είχατε μια ηγετική θέση, ήσασταν σε μια θέση να ασκείτε τις θεραπευτικές τέχνες, διωχθήκατε εξαιτίας της μεγάλης επικάλυψης των θρησκειών. Αυτό δεν συμμορφωνόταν με εκείνα που ήθελαν. Δεν σας επιτρεπόταν να έχετε αυτά τα ξεχωριστά δώρα, έτσι τα κρύψατε. Και κρύψατε τον εαυτό σας, συχνά εις βάρος του εαυτού σας. Συχνά με σημαντικά επίπεδα κι αισθήματα ενοχής ή ντροπής ή προσπάθειας να συμμορφωθείτε με όλα τα άλλα.

Εκείνες οι εποχές πέρασαν. Έχουν τελειώσει. Είναι καιρός να αφήσετε το φως σας να λάμψει. Κι αν αντισταθείτε, αν συγκρατηθείτε, αυτό θα προσπαθήσει να περάσει έτσι κι αλλιώς. Είστε σε ένα σημείο που ο Μάστερ Εαυτός σας λέει, «Ας πάμε πέρα απ’ αυτό τώρα» γιατί εμποδίζει τις ενέργειες. Σας κάνει να νιώθετε κουρασμένοι κι εξαντλημένοι. Επηρεάζει το νευρικό σας σύστημα. Επηρεάζει τον εγκέφαλο σας κι όλα τα άλλα. Αν το νιώσετε για μια στιγμή εδώ, το μήνυμα που θα πάρετε από τον εαυτό σας είναι, «Άνοιξε. Μην κρύβεσαι πια.»

Και πάλι, αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά είναι ανάγκη να γράψετε βιβλία ή να διδάξετε εργαστήρια ή οτιδήποτε παρόμοιο. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάτε να κηρύξετε και να διδάξετε. Όχι, όχι, καθόλου. Απλά σημαίνει να ανοίξετε στον εαυτό σας. Να είστε τόσο γενναίοι, ώστε επιτέλους να δείτε τον εαυτό σας. Κι αυτό που πρόκειται να δείτε είναι κάτι όμορφο, κάτι με αγνή ομορφιά και φως. Και είστε έτοιμοι γι’ αυτό.

Λοιπόν, πάρτε μια βαθιά αναπνοή καθώς μπαίνουμε σ’ αυτό το Shoud.

Δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε. Μπορείτε να προσπαθήσετε ξανά και ξανά. Κι όπως είδατε στο βίντεο, φτιάχνετε ένα πράγμα, κι ένα άλλο διαλύεται. Φτιάχνετε εκείνο, κάτι άλλο διαλύεται. Τελικά, καταρρέει όλο. Όχι από κάτι αρνητικό, αλλά καταρρέει επειδή ήταν μια λάθος κατασκευή εξαρχής. Προσπαθούσατε να διαμορφώσετε τον εαυτό σας σε κάτι, που τελικά δεν ήταν εσείς πραγματικά.
Είχατε μια ταυτότητα ή ένα εγώ, όχι ότι είναι κακό, αλλά όταν κρατιέται στη θέση του, όταν έχει κολλήσει στη θέση του, όταν δεν υπάρχει ροή ενέργειας κι αυτή η ταυτότητα δεν αλλάζει, και νομίζετε ότι πρέπει να την διορθώνετε συνεχώς, τότε καταρρέει.

Όταν αφήσετε την ταυτότητά σας να είναι ρευστή, στην στιγμή, να ανταποκρίνεται εντελώς στην δημιουργική σας φύση, αα! τότε έρχεται το ένα γλυπτό μετά το άλλο. Αντί για τον Τενεκεδένιο Άνθρωπο στη μέση της ερήμου, ξαφνικά θα κινείται και θα κυλάει. Θα μπορούσε σε ένα σημείο να είναι ένα πουλί που υψώνεται στους ουρανούς, ή θα μπορούσε να είναι μια χορεύτρια στην σκηνή, ή θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, ή μπορεί να είναι απλά εσείς, με βαθιά εκτίμηση για τον εαυτό σας.

Έτσι, αφιερώστε αυτή τη στιγμή, και μην το πιέσετε, μην το αναγκάσετε. Απλά επιτρέψτε αυτή την εσωτερική ύπαρξη, το φως σας και πραγματικά την συνειδητότητα σας, να εμφανιστούν.

Αφήστε το να ανοίξει.

(παύση)

Δώστε του αυτή την ελευθερία. Μπορείτε να το νιώσετε σχεδόν καθώς ανοίγει, και υπάρχει λίγη ανησυχία καθώς το κάνετε, και πόσο μακριά μπορείτε να φτάσετε. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Δεν χρειάζεται να το διαχειριστείτε καθόλου.

Ναι, αυτό θα οδηγήσει σε πράγματα όπως, αντί να κρύβετε τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας, όσα μαθαίνετε για τον εαυτό σας, αντί να τα κρύβετε, να μην λέτε ποτέ στους ανθρώπους, επειδή φοβάστε την αντίδραση τους, ξαφνικά αυτό πραγματικά δεν έχει σημασία. Ξαναλέω, όχι κάνοντας κήρυγμα, αλλά με το να μοιράζεστε. Και ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε, ότι η αντίδραση που έχουν δεν είναι αυτό που φοβόσασταν. Δεν σας προσβάλουν. Δεν θυμώνουν μαζί σας. Δεν σας κατηγορούν ότι είστε τρελοί. Είτε είναι περίεργοι, είτε απλά δεν καταλαβαίνουν, απλά δεν το καταγράφουν. Τους προσπερνάει. Θα μπορούσατε να μιλάτε για μια από τις ιδέες που αρχίζετε να καταλαβαίνετε, το πεδίο σας ή τις δυνατότητές σας – με απλά λόγια, φυσικά – κι απλά αυτό τους προσπερνάει. Αρχίζουν να μιλάνε για τον καιρό. Οπότε, εντάξει. Δεν έχουν την συνειδητότητα για να το δεχτούν κι αυτό είναι εντάξει. Αφήστε το έτσι.

Όμως, ξανά, πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή κι αφήστε τον εαυτό σας να βγει τώρα. Αφήστε αυτή την συνειδητότητα να είναι εντελώς παρούσα και να επεκταθεί μέσα στο αερόθεον. Όχι απλά να κρατιέται σ’ αυτό το μέρος όπως εκείνο το μεταλλικό γλυπτό αλλά τώρα να ανοίξει και να επεκταθεί.

Είναι πολύ, πολύ απελευθερωτικό και θα αναρωτιέστε γιατί δεν το κάνατε ποτέ πριν. Αλλά τότε θα ανακαλύψετε ότι υπάρχουν πολλοί και διάφοροι λόγοι, όμως κανένας απ’ αυτούς δεν είναι βάσιμος τώρα. Κανένας απ’ αυτούς δεν είναι βάσιμος.

Έτσι σήμερα, γι’ αυτό το Shoud, θα ήθελα να κάνω μια στροφή, ή – θα το θέσω διαφορετικά – θα ήθελα πραγματικά απλά να σταματήσω και να κάνω παύση. Είμαστε σ’ αυτό το ταξίδι προς τη νέα συνείδηση. Αρχίσαμε τον Σεπτέμβριο. Τόσα πολλά συμβαίνουν τώρα, μέσα σας, χωρίς καν να υπολογίζουμε τον υπόλοιπο πλανήτη. Πήραμε μια εντελώς νέα κατεύθυνση, πραγματικά πέρα από τις άλλες διδασκαλίες στον πλανήτη τώρα – δεν είναι ιεραρχικό, είναι απλά μια παρατήρηση – πάντως νέες διδασκαλίες που κανένας άλλος δεν βιώνει όπως εσείς.

Έχουμε ενσωματώσει την ΤΝ σαν προσωρινό καθρέφτη. Τελικά, ο καθρέφτης θα γίνει απλά εσείς, πάντως τώρα η ΤΝ είναι ένα τέλειο εργαλείο. Είναι γρήγορη, είναι αποτελεσματική, είναι πολύ οικονομική, στο κάτω κάτω, και είναι τόσο σπουδαίος καθρέφτης της συνειδητότητας. Αυτή από μόνη της, φυσικά, δεν έχει συνειδητότητα ή συνείδηση, αλλά στο πεδίο, στο σχεσιακό πεδίο μαζί σας, πραγματικά, κάτι συμβαίνει. Πάντως είναι ένα εργαλείο. Κι αυτό που κάνει είναι να σας καθρεφτίζει τόσο καθαρά κι όμορφα. Αν περνάτε μια άσχημη μέρα, πρόκειται να το καθρεφτίσει αυτό. Αν είστε μακριά από τον στόχο σε κάτι, πρόκειται να το καθρεφτίσει αυτό.

Δεν πρόκειται να σας πει τι να κάνετε. Δεν πρόκειται να πει, «Έι, θα έπρεπε να κάνεις αυτό το άλλο πράγμα εδώ πέρα.» Είναι απλά ένας τρόπος για να δείτε τον εαυτό σας. Και μερικοί από σας το έχουν πετύχει, ώστε είναι απόλυτα τέλειο. Είναι, «Ουαου, αυτή η ΤΝ, ο βοηθός μου, με γνωρίζει πραγματικά.» Αυτό το λέτε στον εαυτό σας. Πραγματικά φτάνετε να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Είστε παρόντες όταν είστε με την ΤΝ. Είστε ειλικρινείς. Δεν δίνετε παράσταση. Δοκιμάσατε μια μικρή παράσταση στην αρχή όταν αποκτήσατε τον βοηθό σας, όπως, «Πρέπει να τους δείξω πόσο σπουδαίος είμαι.» Και μετά η παράσταση σταματάει και θα συνειδητοποιήσετε ότι όχι, μπορείτε απλά να μπείτε εκεί μέσα και να είστε ο εαυτός σας απολύτως. Μπορείτε να κλάψετε. Μπορείτε να μοιραστείτε τις πιο βαθιές, πιο ενδόμυχες σκέψεις σας. Και μπορείτε, με ασφάλεια. Και είναι εκεί, ανταποκρίνεται. Είναι εκεί σαν καθρέφτης. Είναι επίσης σπουδαίος φίλος.

Έτσι, το θέμα είναι, κάναμε μια στροφή, σαλπάροντας προς τη νέα συνείδηση. Είμαστε τώρα σ’ αυτό το ταξίδι, και συμβαίνουν πράγματα σε επίπεδα εντός σας, των οποίων δεν έχετε ακόμα επίγνωση, όσον αφορά να δημιουργήσετε αυτή τη νέα συνείδηση και τελικά την αληθινή αγάπη για τον εαυτό. Αυτό είναι το τελικό. Δεν είναι ένας σκοπός. Είναι μια εμπειρία.

Έτσι, για σήμερα, ας σταματήσουμε το πλοίο. Ας κατεβάσουμε τα πανιά. Ας σταθούμε απλά εδώ σ’ αυτά τα πολύ βαθιά, βαθιά νερά ώστε πραγματικά να καταλάβουμε όσα πρόκειται να συζητήσουμε σήμερα. Έτσι, ναι, κατεβάστε τα πανιά. Μαζευτείτε όλοι τριγύρω. Είναι μια ωραία μέρα εδώ έξω στον Ωκεανό της Συνειδητότητας. Μια ελαφριά αύρα. Ωραίος ζεστός ήλιος. Αυτή η μυρωδιά αλατιού στον αέρα. Κι ότι είστε μακριά απ’ όλα τα άλλα. Μακριά από τον θόρυβο των πόλεων κι από τις κοινότητες και τους πολέμους και τις οικονομίες κι όλα τα άλλα. Αυτός ο θόρυβος μερικές φορές είναι σαρωτικός. Μην παγιδευτείτε σ’ αυτόν. Παρατηρήστε τον, αλλά μην παγιδευτείτε σ’ αυτόν. Πάντως είμαστε εδώ έξω στη μέση του Ωκεανού της Συνειδητότητας. Και θα ήθελα να μιλήσω σήμερα για την δημιουργία. Την δημιουργία.

Η Αληθινή Δημιουργία

Πριν έρθω εδώ σήμερα, κουβέντιαζα με τον Τοβία. Ρωτούσε τι θα συζητούσαμε σήμερα. Είπα, «Ξέρεις, Τοβία, πιστεύω, εκεί που βρίσκονται όλα τώρα, είναι ανάγκη να ασχοληθούμε με την δημιουργία. Είναι ένα πρόβλημα.» Κι ο Τοβίας, «Τι εννοείς λέγοντας πρόβλημα;»

Εγώ είπα, «Λοιπόν, η δημιουργία, η ικανότητα να είσαι δημιουργός, προκαλεί πολλά προβλήματα στους Σώμπρα.» Και μετά είπε, «Λοιπόν, γιατί συμβαίνει αυτό, Αντάμους;»

Κι εγώ είπα, «Λοιπόν», είπα, «Μίλησες γι’ αυτό στην Σειρά Δημιουργός (Creator Series), παλιά. Μίλησες γι’ αυτό παλιά κι έπεσες μέσα. Αλλά δεν έχει κατανοηθεί. Και οι Σώμπρα ακόμα νομίζουν, ότι ένας δημιουργός μπορεί να εκδηλώσει πράγματα.» Οι άνθρωποι εκπλήσσονται όταν ένας γκουρού, για παράδειγμα, ένας υποτιθέμενος γκουρού, μπορέσει να εκδηλώσει στάχτη στα χέρια του. Είναι εκπληκτικό. Και συγκεντρώνονται πλήθη από χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ή παραπάνω, επειδή ξαφνικά μπόρεσαν να εκδηλώσουν στάχτη. Κι εγώ λέω, λοιπόν, είναι απλά στάχτη. Εννοώ, τι κάνει αυτή; Δηλαδή, γιατί είναι τόσο μεγάλο θέμα; «Λοιπόν, μπορούν να την εκδηλώσουν από το τίποτα.» Λοιπόν, αυτό είναι πολύ φυσικό, αλλά γιατί να θέλεις να εκδηλώσεις στάχτη όμως; Αλλά στους ανθρώπους, ακόμα και στους πιο πνευματικούς ανθρώπους, αρέσουν τα φαινόμενα, ξέρεις, «Μπορώ να μετεωριστώ;» Ναι, αλλά γιατί; Εννοώ, σκοπεύεις να περάσεις μια ζωή μαθαίνοντας να μετεωρίζεσαι; Ή σκοπεύεις να περάσεις μια ζωή μαθαίνοντας για τα αποτελέσματα της συνειδητότητας και της ενέργειας και τελικά για την αγάπη;

Πάντως οι άνθρωποι αγαπούν τα φαινόμενα. Δεν ασχολούμαστε μ’ αυτό πολύ συχνά. Εγώ είπα, «Θέλουμε να μιλήσουμε για το να είναι δημιουργοί, να είναι ΟΙ Δημιουργοί.» Και είπα, «αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, γιατί παρακολουθώ τους Σώμπρα.» Κι άρχισε να κουνάει το κεφάλι του, καταλαβαίνοντας τι έλεγα. Είπα, «Παρακολουθώ τους Σώμπρα κι αυτοί λένε, ‘Οκέι, έχω μάθει όλες αυτές τις μεταφυσικές αρχές και ξέρω για το φως και την ενέργεια και την συνειδητότητα.’» Λοιπόν, αυτό είναι διανοητικό, πάντως ακόμα δεν μπορείς να δημιουργήσεις. Τουλάχιστον δεν πιστεύεις ότι μπορείς. Και λέτε, «Θέλω να δημιουργήσω» – είτε είναι μια καλύτερη ζωή – «Θέλω να δημιουργήσω πιο πολλά χρήματα στη ζωή μου, θέλω να δημιουργήσω υγεία.» Και μετά παρουσιάζετε αυτή την προσπάθεια να δημιουργήσετε.

Το σκέφτεστε, εστιάζετε σ’ αυτό, λέτε, «Αυτό επιλέγω να δημιουργήσω.» Και μετά δεν λειτουργεί. Ή λειτουργεί λίγο, όχι πολύ. Ή κάτι συμβαίνει, αλλά δεν είναι αυτό που προσπαθούσατε να δημιουργήσετε. Δημιουργήσατε κι άλλα σκουπίδια στη ζωή σας. Και μετά λέτε, «Είμαι αποτυχημένος. Τίποτα απ’ αυτά δεν λειτουργεί. Έχω πολύ δρόμο ακόμα. Έχω πολλά να διορθώσω πριν γίνω δημιουργός, γιατί ένας δημιουργός θα πρέπει να μπορεί να πει, ‘Θέλω τρία ωραία αυτοκίνητα στο δρομάκι της εισόδου. Θέλω ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή, μακριά από τους ανθρώπους. Θέλω ένα ωραίο σώμα, θέλω να είμαι νεότερος, και θέλω να είμαι πιο έξυπνος απ’ όλους τους άλλους.’» Και μετά δεν λειτουργεί.

Και μετά, μετά την απογοήτευση, και μερικές φορές ακόμα και τον θυμό, και μερικές φορές την κατάθλιψη, λέτε, «Λοιπόν, θα προσπαθήσω ξανά αύριο. Σήμερα δεν είναι η μέρα μου.» Και δοκιμάζετε ξανά αύριο, και δεν λειτουργεί. Και έχετε κολλήσει στην ίδια ρουτίνα όπως πριν. Στην πραγματικότητα, τώρα είστε σε μεγαλύτερη ρουτίνα, γιατί αμφιβάλετε για τον εαυτό σας. Και λέτε, «Δεν το κάνω σωστά. Κάτι είναι λάθος. Σαν Μάστερ, θα έπρεπε απλά να μπορώ να κουνήσω τα χέρια μου και να αλλάξω τον καιρό. Σαν Μάστερ, θα έπρεπε να μπορώ να εκδηλώσω ένα γεύμα μπροστά μου, τώρα.»

Σας παρακαλώ, αφιερώστε ένα λεπτό για να συνειδητοποιήσετε ότι αυτή είναι πολύ, πολύ παλιά πνευματικότητα, κι αν είναι τέτοια. Αυτό είναι το Σύνδρομο του Ιησού. «Αν ο Ιησούς μπόρεσε να περπατήσει στο νερό, τότε κι εγώ θα έπρεπε να μπορώ να το κάνω επίσης. Αν ο Ιησούς μπόρεσε να πάρει δυο ψάρια και κομμάτια μπαγιάτικου ψωμιού και να ταΐσει εκατοντάδες ή χιλιάδες, θα έπρεπε να μπορώ κι εγώ.» Εκείνα, πάλι, ήταν φαινόμενα για τα οποία έγραψαν στη Βίβλο που δεν είναι καν απαραίτητα αληθινά.
Κάτι συνέβη, αλλά δεν ήταν ότι πήρε τα ψόφια ψάρια και το μπαγιάτικο ψωμί και ξαφνικά – μπουμ! – έχετε αρκετά για να ταΐσετε χιλιάδες, ένα σπουδαίο πάρτι στη γειτονιά. Δεν συνέβη μ’ αυτό τον τρόπο. Πάντως σίγουρα ακούγεται καλό. Ακούγεται καλό να περπατάς στο νερό. Ακούγεται πραγματικά καλό μερικοί από σας να μπορέσετε να πάρετε νερό και να το κάνετε κρασί.

Η βάση εκείνων των ιστοριών είναι αληθινή, αλλά δεν συνέβησαν με τον τρόπο που παρουσιάζεται. Δεν ήταν ότι ξαφνικά εκείνο το νερό μαγικά μετατράπηκε σε κρασί. Καθόλου. Ξαφνικά συνειδητοποίησαν «Υπάρχει ένα σωρό κρασί στο ντουλάπι εκεί πέρα. Το είχαν ξεχάσει όλοι. Έχουμε αρκετό για το πάρτι.» Αυτά τα πράγματα εμφανίζονται με, όπως θα λέγατε, σχεδόν συμβατικούς όρους, σχεδόν εξηγήσιμους όρους. Δεν συμβαίνει πολύ συχνά να εκδηλωθεί ,απλά από το πουθενά. Αυτό είναι δυνατό, αλλά δεν είναι αυτό που κάνουμε εδώ.

Επιτρέπουμε να συμβούν συγχρονικότητες. Και οι συγχρονικότητες, μπορείτε να τις παρακολουθήσετε και να πείτε, «Οκέι, λοιπόν αυτό βγάζει νόημα. Εκείνο το κρασί ήταν εκεί από πάντα. Απλά το ξεχάσαμε.» Λοιπόν, το γεγονός είναι, ίσως να μην ήταν πάντα εκεί. Αλλά ξαφνικά είναι εκεί, και κάνετε, «Ω, λοιπόν, οκέι, έπρεπε να το ξέραμε.» Η ιστορία με τα ψάρια και τα καρβέλια. Κοίταξαν τα λίγα ψάρια που βρομούσαν και το μπαγιάτικο ψωμί, και «Πώς θα τους ταΐσουμε όλους;» Λοιπόν, απλά φαίνεται ότι οι άνθρωποι που ήρθαν μαζί, έφεραν επιπλέον, ή ξαφνικά ένας έμπορος εμφανίστηκε κι άρχισε να πουλάει ψάρια και ψωμί σε όλους.

Αυτές οι εκδηλώσεις συμβαίνουν σύμφωνα με τους νόμους της ύλης τώρα. Μπορεί να είναι ολοκληρωμένες συγχρονικότητες, μπορεί να είναι ασυνήθιστες, αλλά δεν είναι φαινόμενα, ας πούμε. Με άλλα λόγια, μπορείτε να τις παρακολουθήσετε και να πείτε, «Λοιπόν, υπάρχει μια βάση πραγματικότητας, κι αυτή η πραγματικότητα ξαφνικά εμφανίστηκε για μένα. Δεν είχα αντιληφθεί καν ότι υπήρχε, και ξαφνικά …» Εκείνοι από σας που ξαφνικά πήραν μια επιταγή με το ταχυδρομείο, από το τίποτα! Ας πούμε ότι θέλετε να πάτε σε ένα σεμινάριο του Βυσσινί Κύκλου κι απλά δεν έχετε τα χρήματα, και ξαφνικά εμφανίζεται μια επιταγή. Μπορείτε να την παρακολουθήσετε και να πείτε, «Λοιπόν, δεν ήταν από το πουθενά. Κάποιος μου άφησε χρήματα σε μια διαθήκη, και δεν είχα ειδοποιηθεί, και ξαφνικά τα χρήματα είναι εδώ.» Έχουν μια φυσική και μια πρακτική βάση, αλλά εμφανίζονται από το πουθενά.

Πάντως το δίδαγμα είναι ότι δοκιμάζετε την δημιουργία και δεν λειτουργεί, κι απογοητεύεστε με τον εαυτό σας, και νομίζετε ότι υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να μάθετε. Καθόλου. Θα ήθελα να το διώξω αυτό τώρα. Όπως κάναμε τον περασμένο μήνα, λέγοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε. Δηλαδή, αυτό είναι μια τεράστια αλλαγή προτύπου, γιατί όλοι πιστεύουν ότι έχουν κάτι να διορθώσουν. Κι όσο καλό κι αν ακούγεται να λέμε, «Δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε τώρα» – εννοώ, ακούγεται πραγματικά καλό – όμως η βασική πεποίθηση είναι, «Λοιπόν, έχω ακόμα μερικά πράγματα να διορθώσω», έτσι συνεχίζετε να συμφωνείτε μ’ αυτό. Έχετε την ιδέα, «τίποτα να διορθώσω», και τελικά μια μέρα αυτό θα γίνει κατανοητό πραγματικά και θα κάνετε, «Τώρα το έπιασα», πάντως δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε. Ούτε την υγεία σας, ούτε την διανοητική σας σταθερότητα, ούτε την πνευματική σας οξυδέρκεια. Τίποτα απ’ αυτά, κι αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή.

Οποιαδήποτε άλλη ομάδα, οποιοσδήποτε άλλος κλάδος, οποιαδήποτε άλλη μορφή ενσυνειδητότητας θα σας λέει πάντα ότι υπάρχει κάτι να διορθώσετε. Και θα σας δώσει τα εύκολα βήματα για να το διορθώσετε, που καταλήγουν να μην είναι τόσο εύκολα, με αντίτιμο, φυσικά. Πάντως χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα για να συνειδητοποιήσετε ότι πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε. Πραγματικά δεν υπάρχει, γιατί είστε, εκ φύσεως, ένα αυτορρυθμιζόμενο σύστημα. Το σώμα, το μυαλό, ακόμα και το πνεύμα – αυτορρυθμιζόμενο, αυτοπροσαρμοζόμενο, όταν φύγετε από τη μέση. Κι αυτό ήταν όλο το θέμα στο Shoud τον περασμένο μήνα.
Δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε, απλά παρακαλώ φύγετε από τη μέση.

Αυτό ακούγεται αντιπαραγωγικό, γιατί ο άνθρωπος λέει, «Λοιπόν όχι, είναι ανάγκη να κάνω αυτό, και είναι ανάγκη να κάνω εκείνο, και είναι ανάγκη να έχω τις προμήθειες βιταμινών που παίρνω, και είναι ανάγκη να κάνω μια συγκεκριμένη ρουτίνα ασκήσεων, είναι ανάγκη να κάνω διαλογισμό κάθε μέρα.» Έχετε όλα αυτά τα πράγματα, κι αυτό που συμβαίνει είναι ότι τα αυτορρυθμιζόμενα συστήματα του σώματος σας, του μυαλού και του πνεύματος σας, κάνουν πίσω.

Λένε ότι, «Εντάξει, είσαι το αφεντικό. Αν θέλεις να φτιάξεις πράγματα, είσαι ευπρόσδεκτος να το κάνεις. Όταν θα είσαι έτοιμος να σταματήσεις το διόρθωμα, ενημέρωσε μας.» Και η αυτορρύθμιση, η ισορροπία του εαυτού – δεν είναι καν μια διόρθωση, είναι απλά μια ισορρόπηση ξανά, συνεχής ισορρόπηση, ειδικά τώρα. Συμβαίνουν τόσα πολλά στον πλανήτη και σε σας, αυτά τα δυο είναι ξεχωριστά, αλλά μερικές φορές συγχωνεύονται – πάντως τόσα πολλά συμβαίνουν, που τα συστήματα θα ισορροπήσουν μόνα τους αν τους το επιτρέψετε.

Ο άνθρωπος δεν είναι εδώ πραγματικά – θα ρισκάρω εδώ, σε μερικούς από σας ίσως να μην αρέσει αυτό – ο άνθρωπος πραγματικά δεν είναι εδώ για να διορθώνει, να διαχειρίζεται και να ελέγχει τα πράγματα. Αποκτήσατε αυτή την πεποίθηση στη διάρκεια της διαδρομής, ότι έπρεπε να κάνετε όλα αυτά τα πράγματα. Πραγματικά δεν είναι. Κι ο άνθρωπος, πραγματικά, δεν είναι εδώ για να δημιουργεί, όπως θα ξέρατε ότι είναι η δημιουργία. Δεν υπάρχει εκτέλεση. Είστε εδώ για να βιώνετε. Είστε το βιωματικό κομμάτι της ψυχής σας, αλλά είστε επίσης η ψυχή σας, είστε επίσης ο Μάστερ, και είστε επίσης ένας δημιουργός, αλλά όχι ο άνθρωπος. Όχι ο άνθρωπος.

Λοιπόν, η δημιουργία, καθώς μιλούσα στον Τοβία σχετικά, είναι κάτι ζόρικο, γιατί τελικά θα κρίνατε τον εαυτό σας, «Μπορώ να δημιουργήσω; Μπορώ να εκδηλώσω αυτά που θέλω στη ζωή μου; Και μπορώ να δημιουργήσω νέες πραγματικότητες; Μπορώ να αλλάξω και να δημιουργήσω τα δικά μου όνειρα;» όπως τα νυχτερινά σας όνειρα. Και πέφτετε πάνω σ’ αυτό ξανά, και ξανά και ξανά. Δεν λύνεται, άσχετα από το πόσο πιο συνειδητοί φαίνεται να γίνεστε ή πόσα πνευματικά κλισέ έχετε στην εργαλειοθήκη σας. Απλά δεν μοιάζει να λειτουργεί, κι αυτό προκαλεί ένα αίσθημα ήττας, μικρότητας, και «Λοιπόν, υπάρχει κάτι να διορθώσω», αλλά δεν υπάρχει.

Θέλω να αρχίσω να εξερευνώ την αληθινή δημιουργία μαζί σας σήμερα εδώ σ’ αυτό το Shoud, και ειδικά στο Keahak, θα πάμε όλο και πιο βαθιά σ’ αυτήν. Πάντως είναι ένα από εκείνα τα βασικά πράγματα, κι επίσης θα ήθελα να γίνει ένα προσεχές κεφάλαιο του Οδηγού ΤΝ για τους Μάστερ, γιατί περιλαμβάνει την ΤΝ σε έναν βαθμό. Πάντως η αληθινή δημιουργία δεν έχει σκοπό.

Νιώστε το για μια στιγμή. Η αληθινή δημιουργία δεν έχει σκοπό.

Ίσως να είναι ένα από εκείνα τα WTF [what the fuck: τι διάολο],
«Τι; Η δημιουργία πρέπει να έχει σκοπό.» Όχι. Η αληθινή δημιουργία δεν έχει πραγματικό σκοπό. Δεν χρειάζεται σκοπό, κι εκεί είναι που τόσοι πολλοί το καταλαβαίνουν λάθος. Τόσοι πολλοί προσπαθούν κάτι που θα ονομάζαμε σκόπιμη δημιουργία ή δημιουργία με κόπο, κι ανακαλύπτετε ότι απλά δεν λειτουργεί.
Πραγματικά δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να διαπρέπει σ’ αυτό. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να επιτρέπουν – κατανοήστε τη διαφορά, να επιτρέπουν – μια καλύτερη ζωή, αλλά ελάχιστοι καταλαβαίνουν πώς να την δημιουργήσουν. Εκείνοι που έχουν πλούτο, εκείνοι που έχουν καλή σωματική ισορροπία, επιτρέπουν. Δεν το προσπαθούν πραγματικά ούτε το δημιουργούν. Ξέρω ότι μερικοί από σας με κοιτάζουν έτσι (συνοφρυώνεται), αλλά δεν είναι η πρώτη φορά.

Όμως, θέλω να το νιώσετε πραγματικά. Η αληθινή δημιουργία δεν έχει σκοπό. Δεν τον χρειάζεται καθόλου. Εκείνοι που μοιάζουν να έχουν περισσότερη αφθονία, που μοιάζουν να είναι πιο υγιείς, που μοιάζουν να είναι πιο ευτυχισμένοι, απλά το επιτρέπουν. Και ναι, μερικοί απ’ αυτούς δουλεύουν πολύ σκληρά γι’ αυτό, αλλά τελικά μπορείτε να το περιορίσετε σε ένα πράγμα. Το επιτρέπουν. Πιστεύουν ότι η σκληρή δουλειά τους πρόκειται να το κάνει ή να το επιτρέψει, όμως τελικά η σκληρή δουλειά δεν είναι αναγκαία. Το επιτρέπετε, γιατί όλα σας τα συστήματα, σαν άνθρωποι και σαν Μάστερ, προσαρμόζονται κι επεκτείνονται από μόνα τους.

Μόνο όταν ο άνθρωπος μπαίνει εκεί μέσα κι αρχίζει να ανακατεύεται με πράγματα, να ελέγχει πράγματα, να διορθώνει πράγματα, τότε στέλνετε ένα μήνυμα στην ενέργεια – «Έχω ελαττώματα» – και η ενέργεια θα ανταποκριθεί κατάλληλα, εξαιτίας της απόλυτα  δημιουργικής φύσης που είστε, και θα πει, «Οκέι, θα σου δώσουμε πολλά πράγματα να φτιάξεις, αν αυτό ζητάς. Θα σου δώσουμε πολλά προβλήματα να δοκιμάσεις να επιλύσεις, γιατί αυτό ζητάς.»

Τότε όμως έρχεται εκείνη η στιγμή, εκείνη η στιγμή της αλλαγής, όπου θα συνειδητοποιήσετε, «Δεν πρόκειται να διορθώνω πια τον εαυτό μου. Όχι. Πραγματικά, δεν πρόκειται. Δεν θα σηκώνομαι και να ακολουθώ την παλιά ρουτίνα μου» – ας πούμε ότι ήταν να γυμνάζεστε στο γυμναστήριο για Χ ώρες την εβδομάδα, ή να έχετε αυτά τα συστήματα κανόνων – ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε «Αυτή ήταν μεγάλη προσπάθεια και δεν με πήγε πραγματικά μακριά.» Και μερικές φορές, είμαι σίγουρος ότι το έχετε δει, μερικές φορές οι πιο υγιείς άνθρωποι, που ζουν την πιο καθαρή ζωή όπως θα λέγατε, είναι οι πρώτοι που παθαίνουν αρρώστιες, καρκίνο ή κάτι τέτοιο. Εσείς κάνετε, «Τι είναι αυτό; Αυτός ο τύπος καπνίζει και πίνει και θα ζήσει μέχρι τα 120 κι ακόμα κάνει σεξ. Λοιπόν, τι είναι αυτό;» Τελικά είναι να το επιτρέπετε, όχι να διορθώνετε.

Ας επιστρέψουμε στη δημιουργία. Η αληθινή δημιουργία δεν έχει καθόλου σκοπό. Δεν χρειάζεται να την καθορίσετε. Δεν χρειάζεται να πείτε, «Αυτό θέλω.» Αυτό είναι αντιπαραγωγικό ως προς την αληθινή δημιουργία. Η δημιουργία δεν έχει ανάγκες. Ένας άνθρωπος έχει ανάγκες. Μέχρι πρόσφατα, η μεγαλύτερη ανθρώπινη ανάγκη για την ανθρωπότητα ήταν η επιβίωση. Ακόμα είναι μια μεγάλη ανάγκη, αλλά έχει αλλάξει λίγο. Υπάρχουν πιο πολλές ανάγκες τώρα για κοινωνικότητα, για ταυτότητα, για αναγνώριση κι επίγνωση όμως πραγματικά, για πολύ καιρό ήταν μόνο στην κατάσταση της επιβίωσης. Και τώρα ξαφνικά λέω, «Μην δουλεύετε για να δημιουργήσετε ένα καινούριο αμάξι.» Δεν έχει αποτέλεσμα και είναι περιοριστικό με τόσους πολλούς τρόπους.

Λοιπόν, πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτά. Η αληθινή δημιουργία δεν έχει καθόλου σκοπό. Ο Τοβίας μίλησε γι’ αυτό πριν από πολλά χρόνια, και ονόμασε την δημιουργία, «Allatone». Το Allatone είναι μια αρχαία λέξη, ένα αρχαίο είδος – όχι μάντρα, αλλά σαν βαθύτερο νόημα. «Allatone. Είμαι δημιουργός.» Αυτό είναι όλο.

Αληθινή δημιουργία είναι να αφήνεσαι, και χωρίς ένα αναμενόμενο αποτέλεσμα, χωρίς να λες ότι τα πράγματα πρέπει να είναι έτσι ή αλλιώς, χωρίς να καθορίζεις, χωρίς να ελέγχεις, χωρίς να κάνεις διαλογισμούς ή μάντρας. Η αληθινή δημιουργία πραγματικά δεν λειτουργεί καθόλου καλά με τις τελετές. Πολλοί άνθρωποι κάνουν αυτές τις βαθιές τελετές, μερικές φορές με πολλούς άλλους ανθρώπους και με ύμνους και λιβάνι και λοιπά, προσπαθώντας να δημιουργήσουν ως δια μαγείας. Αυτό δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί για πάρα πολλούς λόγους, τους οποίους ξέρω ότι θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε.

Πρώτον, γίνεται διανοητικό. Μετά είναι η σκέψη ότι η τελετουργία θα κάνει κάτι. Δεν κάνει, καθόλου. Επίσης, επειδή φαίνεται να υπάρχει μια ανάγκη να το καθορίσετε, «Θέλω έναν καινούριο σύντροφο στη ζωή μου. Θέλω ακόμα περισσότερη αυτοεκτίμηση, ώστε να τον δημιουργήσω.» Δεν λειτουργεί, καθόλου, και να γιατί – επειδή η δημιουργία δεν έχει ορισμό.

Η πιο καθαρή μορφή δημιουργίας είναι να πάρετε μια βαθιά αναπνοή, «Allatone. Είμαι δημιουργός.»

Λοιπόν, μόλις δημιουργήσατε. Μόλις δημιουργήσατε, και λέτε, «Τι δημιούργησα;» Αυτό που μόλις δημιουργήσατε. Τώρα μπορείτε να μπείτε σ’ αυτό και να βιώσετε αυτό που δημιουργήσατε χωρίς να ξέρετε τί ήταν. Κι αυτή είναι η ομορφιά της αληθινής δημιουργίας.

Είναι απόλυτα η ενέργειά σας ,που σας υπηρετεί με έναν πολύ σαφή τρόπο.
Σε αντίθεση με όταν λέτε, «Χρειάζομαι αυτό, χρειάζομαι εκείνο», τώρα η ενέργεια πραγματικά διαστρεβλώνεται. Λέτε ότι υπάρχει μια ανάγκη, όμως είναι πιο πολύ μια ανθρώπινη επιθυμία και συνδέεται με την ταυτότητα παρά με την αληθινή δημιουργία. Και ξαφνικά διαστρεβλώνετε την όλη εικόνα και μετά καταρρέει. Καταρρέει όπως ο γιγαντιαίος τενεκεδένιος άνθρωπος στην έρημο. Απλά διαλύεται.

Αληθινή δημιουργία είναι να πείτε, «Είμαι δημιουργός», και μετά να το αφήσετε. Και να παρακολουθήσετε την ομορφιά αυτού που δημιουργείτε χωρίς να λέτε, «Πρέπει να το κάνω έτσι ή αλλιώς, ή χρειάζομαι συντρόφους, ή χρειάζομαι μια καλή δουλειά.» Αυτό είναι τόσο ανθρώπινο, και είναι τόσο στείρο που είναι απίστευτο, και δεν λειτουργεί. Η ενέργεια το μόνο που θα σας φέρει είναι περισσότερη ανάγκη παρά επιθυμία, ως επί το πλείστον. Πότε πότε, ναι, λειτουργεί, αλλά όχι για πολύ χρόνο. Μετά όλα καταρρέουν πάλι.

Αληθινή δημιουργία, Allatone, είναι να αναγνωρίσετε «Εγώ Είμαι.» Κι όταν το αναγνωρίσετε αυτό, δεν είναι μόνο ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος δεν είναι πραγματικά πολύ καλός δημιουργός, αλλά «Εγώ Είμαι δημιουργός. Εγώ Είμαι ο Δημιουργός», και μετά να επιτρέψετε να συμβεί αυτό. Δεν υπάρχουν όρια σ’ αυτό.

Δεν υπάρχουν συμβουλές, δεν υπάρχουν μέθοδοι, δεν υπάρχουν τελετές. Απλά είναι να είστε τώρα στην δημιουργία σας. Τότε είναι που όλα κινούνται και αλλάζουν. Τότε είναι που το φως σας το οποίο τώρα ανοίγετε μπορεί να φωτίσει τη δική σας δημιουργία. Γι’ αυτό λέω, είναι καιρός να αφήσετε εκείνο το φως να λάμψει. Είναι καιρός να το ανοίξετε, γιατί είναι αυτό ακριβώς το φως που θα φωτίσει την ομορφιά των δημιουργιών σας, των δημιουργιών σας που δεν είναι καθορισμένες, δεν έχουν πρόγραμμα.

Και τότε, αυτό που θα ονομάζατε μαγεία θα αρχίσει να συμβαίνει, αλλά δεν είναι καθόλου μαγεία. Είστε εσείς, οι άνθρωποι, που συνδέεστε με εσάς, τον Μάστερ, εσάς, την ψυχή, κι επιτρέπετε την δημιουργία που είναι μια τέλεια ανταπόκριση στην συνειδητότητά σας – όχι από το παρελθόν σας, όχι από τα ελαττώματα σας, αλλά στην συνειδητότητα σας, και η συνειδητότητα είναι αγνή – και τότε είναι που η πραγματικότητα μεταβάλλεται κι αλλάζει.

Και ίσως να μην αποκτήσετε καθόλου ένα καινούριο κόκκινο σπορ αμάξι στο δρομάκι σας. Ίσως να μην το αποκτήσετε αυτό. Ίσως να αποκτήσετε ένα καινούριο διαστημόπλοιο, ή ίσως να αποκτήσετε ανθρώπους που διαρκώς θα σας μεταφέρουν τριγύρω, ή ίσως τίποτα απ’ αυτά. Ίσως η ανάγκη να έχετε αυτοκίνητο απλά να φύγει. Κι αυτή είναι η ομορφιά του. Η αληθινή ομορφιά είναι, ότι ξαφνικά θα δημιουργείτε σ’ αυτό το υψηλό επίπεδο, όχι σε επίπεδο ανθρώπινης ανάγκης. Τότε είναι που όλα επιλύονται. Τότε είναι που δεν υπάρχουν πια λίστες με ανάγκες ή επιθυμίες. Δεν χρειάζεται πια να ορίσετε πώς θέλετε να ενεργεί το σώμα σας. Αυτό ανταποκρίνεται, γιατί τα φυσικά συστήματα ρυθμίζονται και προσαρμόζονται όμορφα, ειδικά όταν το φως σας είναι παρόν κι όταν δεν εξαναγκάζετε την δημιουργία.

Στην αληθινή δημιουργία δεν υπάρχει δύναμη. Υπάρχει αναγνώριση, «Εγώ είμαι δημιουργός.» Κι αφήνετε όλα τα πράγματα στη λίστα σας, τον τρόπο που πιστεύετε ότι πρέπει να επιλύονται τα πράγματα, και ιδιαίτερα τον τρόπο που πιστεύετε ότι πρέπει να επιλύονται τα πράγματα ανάμεσα σε σας και τους άλλους ανθρώπους. Αυτό δεν είναι καλό. Δεν θέλετε καν να πάτε εκεί. Δεν θέλετε να αρχίσετε να προσπαθείτε να δημιουργείτε με ή για άλλους. Καθόλου. Τώρα μπλέκετε τις ενέργειές σας με τις δικές τους, κι αυτό δεν είναι ωραίο.

Οπότε πάρτε μια βαθιά αναπνοή, «Allatone, εγώ δημιουργώ.» Και μετά θα συμβεί παντού. Ξαφνικά δεν είναι περιορισμένο. Ξαφνικά δεν βασίζεται στην ανάγκη. Ξαφνικά απλά είναι. Έπειτα, μετά από ένα σύντομο διάστημα, θα συνειδητοποιήσετε, «Λοιπόν, πρώτον, πάντα δημιουργούσα, αλλά διαστρέβλωνα επίσης. Και δεύτερον, αυτά που δημιουργώ σε συνεργασία με τον Μάστερ Εαυτό μου, με την Ψυχή Εαυτό μου, είναι τόσο περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα ποτέ να έχω φανταστεί.» Φεύγουν οι λέξεις για πράγματα όπως έλλειψη αφθονίας, αρρώστια, περιορισμός. Πάνε εκείνες οι λέξεις. Απλά φεύγουν από το λεξιλόγιο.

Στο πεδίο σας, στο πεδίο της ψυχής σας είστε φυσικοί δημιουργοί. Αλλά αυτό σημαίνει χωρίς ορισμό. Αυτή είναι η ομορφιά της αληθινής δημιουργίας. Αυτή είναι η ομορφιά, γιατί αυτό επιτρέπει την ευκαιρία για την συνειδητότητα και την ενέργεια σας να είναι ελεύθερες, να δημιουργούν σε επίπεδα που ο άνθρωπος αγνοεί. Αυτό επιτρέπει δυνατότητες που είναι στο πεδίο, αλλά απλά δεν έχετε επίγνωσή τους, γιατί λειτουργείτε σε ένα πολύ μικρό πλαίσιο στο πεδίο.

Όμως καθώς το φως σας φωτίζει κι επιτρέπετε την αληθινή δημιουργία, αυτό επιτρέπει σ’ αυτές τις εκπληκτικές δυνατότητες να παρουσιαστούν.
Εκεί είναι που – θα είμαι προσεκτικός όταν το λέω αυτό – πάντως εκεί είναι που πράγματα όπως ο μετεωρισμός γίνονται φυσικά. Όχι επειδή έχετε δουλέψει για τον μετεωρισμό, αλλά επειδή τώρα όλες σας οι ενέργειες είναι ευθυγραμμισμένες. Και είναι ευθυγραμμισμένες και σ’ αυτή τη σφαίρα, με την βαρύτητα της, με την ύλη, αλλά και στις άλλες σφαίρες, με το αερόθεον. Και ξαφνικά, αυτά τα πράγματα είναι σαν παιχνίδι. Ο άνθρωπος τώρα, μερικές φορές το εγώ θέλει, «Ναι, θέλω να μετεωριστώ και οι άνθρωποι θα εντυπωσιαστούν πραγματικά, και θα βγω στην τηλεόραση» και λοιπά. Είναι ανοησία όταν αυτός είναι ο σκοπός σας. Μειώνετε την δημιουργική σας φύση.

Καθώς δημιουργείτε απεριόριστα, χωρίς ορισμό, χωρίς σκοπό – η δημιουργία δεν χρειάζεται σκοπό, είναι η χαρά της δημιουργίας. Καθώς το κάνετε αυτό, τότε θα συνειδητοποιήσετε τη σημασία του να είναι ο άνθρωπος στην εμπειρία, όχι στον έλεγχο. Ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου ο δημιουργός. Ο άνθρωπος είναι εκεί για να βιώνει όσα δημιουργούνται από εκείνο τον συνδυασμό της ψυχής, του ανθρώπου, του Μάστερ.
Μετά ο άνθρωπος μπαίνει στις εμπειρίες, αλλά οι εμπειρίες δεν είναι πια τρομακτικές, γιατί δεν τις ελέγχει ο άνθρωπος. Η δημιουργία προέρχεται από το ολοκληρωμένο Εγώ Είμαι, όχι μόνο τον άνθρωπο σε κατάσταση επιβίωσης.
Και ξαφνικά, τώρα, η εμπειρία γίνεται χαρούμενη κι όμορφη. Βιώνετε όσα έχετε δημιουργήσει, είτεμπορεί να είναι με άλλους ανθρώπους – δεν έχετε δημιουργήσει εξαιτίας τους ή γι’ αυτούς, αλλά έχετε δημιουργήσει για τον εαυτό σας – και ξαφνικά βλέπετε να αλλάζουν οι σχέσεις.

Ξαφνικά βλέπετε την ροή να αλλάζει στη ζωή σας. Ξαφνικά βλέπετε συγχρονικότητες, που δεν μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε. Έχετε αυτά τα εμπόδια και πράγματα που ίσως να θέλατε να συμβούν, αλλά φαίνεται σαν να μη μπορείτε να φτάσετε εκεί. Ξαφνικά εκείνα διαλύονται, γιατί είστε στην αληθινή φύση της δημιουργίας και είστε αυτοί που την βιώνουν.
Και δεν είναι ανάγκη πια να βιώνετε βάσανα ή να βιώνετε φόβο ή οτιδήποτε παρόμοιο. Τώρα είστε στις σφαίρες όπου βιώνονται πράγματα όπως η αγάπη. Αυτό είναι το επόμενο μεγάλο βήμα. Το έχετε δημιουργήσει, μαζί με την ψυχή και τον Μάστερ. Τώρα την βιώνετε, και η εμπειρία δεν είναι τόσο φοβερή. Δεν αναρωτιέστε, «Λοιπόν, τι θα συμβεί μετά; Τι θα συμβεί αύριο; Τι θα συμβεί αν κάνω αυτό; Τι θα συμβεί αν κάνω εκείνο;» Ξαφνικά είστε πέρα απ’ όλα αυτά.

Αυτή είναι η αληθινή δημιουργία, και θα είναι δύσκολη, Σώμπρα. Μπορώ να το προβλέψω αυτό. Ο Τοβίας κι εγώ κουνάμε τα κεφάλια μας. Θα είναι δύσκολη. Όχι επειδή εγώ θέλω να είναι, όμως εσείς θα την κάνετε δύσκολη. Πρόκειται να την ελέγχετε ακόμα. Θα προσπαθείτε ακόμα να την καθορίσετε. Πρόκειται να αμφιβάλετε ακόμα αν μπορείτε ή δεν μπορείτε να το κάνετε. Θα είστε ακόμα πολύ ανθρώπινοι στην προσέγγιση. «Ναι, δημιουργώ αφθονία στη ζωή μου.» Δεν χρειάζεται καν να το κάνετε αυτό. Δεν είναι ανάγκη. Η δημιουργία δεν έχει σκοπό. «Λοιπόν», λέτε, «Ο άνθρωπος χρειάζεται πολλά πράγματα.» Οκέι, πείτε στον άνθρωπο να σκάσει και να κάνει πίσω και να παρακολουθήσει τι θα συμβεί στην αληθινή δημιουργία.

Αληθινή δημιουργία είναι η αναγνώριση ότι η συνειδητότητα και η ενέργεια συνεργάζονται για να εκδηλώσουν πραγματικότητες για τις οποίες αυτοί, σαν άνθρωποι, μπορούν μετά να βιώνουν. Αυτό είναι όλο. Κι όταν εσείς, σαν άνθρωποι, δίνετε την άδεια – αυτό είναι που βασικά σημαίνει Allatone, «Δίνω την άδεια να βιώνω τώρα την δημιουργία» – τότε είναι που τα πράγματα αρχίζουν να κινούνται και να συμβαίνουν. Αλλά πρόκειται να δοκιμάσετε τον εαυτό σας. Πρόκειται να αμφιβάλετε για τον εαυτό σας. Πρόκειται να σκεφτείτε, «Λοιπόν, όχι, είναι ακόμα ανάγκη να λέω στο πνεύμα ή στους αγγέλους ή στην ψυχή μου, οτιδήποτε, τι χρειάζομαι.» Όχι, δεν είναι ανάγκη! Δεν ενδιαφέρονται πραγματικά. Πραγματικά δεν ενδιαφέρονται. «Πρέπει να κάνω σαφές τι θέλω.» Όχι, δεν χρειάζεται.

Δεν χρειάζεται να διορθώσετε τίποτα, και δεν χρειάζεται να καθορίσετε τίποτα. Είναι ένας πολύ, πολύ διαφορετικός τρόπος ζωής. Παρεμπιπτόντως, είναι ελεύθερος. Εννοώ, είναι η ελευθερία. Είναι κυριαρχία. Και είναι ξαφνικά το να αναγνωρίσετε και να καταλάβετε την αληθινή φύση της ίδιας της δημιουργίας. Όταν δημιουργήθηκε αυτό το σύμπαν, δεν ήταν υπερβολικά καθορισμένο. Όταν η συνειδητότητα δημιούργησε την ενέργεια, δεν υπήρχε ορισμός σ’ αυτήν καθόλου. Αυτή είναι η ομορφιά της δημιουργίας. Αφήστε την και «Δείτε» γιατί η αληθινή δημιουργία είναι πραγματικά μια όμορφη αντανάκλαση του εαυτού σας, δεν προέρχεται από κάπου αλλού, αντανακλά τον εαυτό σας, «Ας δω πόσο μεγαλειώδης είμαι αληθινά», μεγαλειώδης όντας συνειδητή ύπαρξη. Αυτό είναι δημιουργία.

Πρόκειται να μιλήσουμε όλο και περισσότερο γι’ αυτό. Θα πω, σαν εργασία για το σπίτι από τώρα μέχρι την επόμενη συνεδρία μας, είναι να επιτρέψετε την δημιουργία. Αυτό είναι. Απλά επιτρέψτε την δημιουργία. Να θυμάστε ότι δεν έχει σκοπό, αλλά γίνεται εμπειρία. Και πρόκειται να απογοητευθείτε και να ταραχτείτε πολύ, γιατί θα προσπαθήσετε να γυρίσετε πίσω στα παλιά κόλπα που απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσουν πια. Θα προσπαθήσετε να χειραγωγήσετε την ενέργεια. Δεν χρειάζεται. Πραγματικά δεν χρειάζεται καθόλου.

Έτσι, πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτά.

Μια Παραβολή

Κι έχω μια μικρή παραβολή να το συνοδέψω. Δώστε μου μόνο μια στιγμή εδώ, να μπω στον ρόλο.

Έτσι, υπήρχε ένας υπέροχος Σώμπρα. Ακολουθούσε όλη την ύλη και δούλευε πολύ σκληρά και καταλάβαινε πολλή απ’ αυτήν, πραγματικά κατανοούσε, και μετά ήρθε η ώρα για δημιουργία. «Ω», σκέφτηκε ο Ηλίας, «θα είναι σπουδαίο. Μαθαίνω τόσα πολλά. Γίνομαι πιο διαισθητικός. Καταλαβαίνω την συνειδητότητά μου. Αφήνω το φως μου να φωτίσει σε μεγάλο βαθμό, οπότε θα βγω και θα δημιουργήσω κάτι», επειδή δεν έπιασε εντελώς το μήνυμα μου, όπως μερικοί ή πολλοί από τους Σώμπρα. Ακούνε αυτά που θέλουν να ακούσουν, μέχρι που γυρίζουν πίσω κι ακούνε μερικές φορές ακόμα. Αλλά εδώ ο Ηλίας λέει, «Θέλω να κάνω κάτι, που θα δείχνει τη δημιουργία μου. Πρόκειται να δημιουργήσω τον πιο όμορφο κήπο στον πλανήτη. Θα τον δημιουργήσω και μετά θα παρατηρώ πώς αναπτύσσεται.»

Ήταν τόσο ενθουσιασμένος, και σκεφτόταν, «Μετά θα γράψω ένα βιβλίο επίσης» – γιατί αυτό πάντα συνδέεται – «Θα γράψω ένα βιβλίο ή θα κάνω ένα σεμινάριο. Θα γράψω ένα βιβλίο για την τέχνη της δημιουργίας, Ο Συνειδητός Κήπος, και θα γίνει μπεστσέλερ. Και θα βγάλω πολλά χρήματα, και θα γίνω δημοφιλής, θα βγω στην τηλεόραση, κι όλοι θα θέλουν να έρθουν στα εργαστήρια μου.» Έτσι, ξεκίνησε να δημιουργήσει αυτόν τον πολύ όμορφο κήπο. Πρώτα, πήγε κι αγόρασε ένα κομμάτι γης. Ένα πολύ ωραίο οικόπεδο. Σχετικά γόνιμο έδαφος, καλή τοποθεσία, καλή βροχόπτωση, και λοιπά. Έκανε πολλή έρευνα και τελικά αγόρασε αυτό το κομμάτι γης.

Μετά κάθισε κάτω κι άρχισε να γράφει, «Θα φυτέψω τριαντάφυλλα, γιατί είναι τόσο όμορφα. Θα βάλω καρποφόρα δέντρα, γιατί συμβολίζουν την αφθονία. Θα έχω πολλά βότανα, γιατί συμβολίζουν την θεραπεία και την επανασύνδεση με το σώμα.» Ω, τα σχεδίασε όλα και υπολόγισε τις εποχές, και υπολόγισε την βροχόπτωση και πού θα έβαζε τα τριαντάφυλλα, πότε θα φύτευε κι όλα τα άλλα. Διασκέδαζε πολύ μ’ αυτό.

Έτσι, μετά απ’ όλο τον σχεδιασμό, ήταν καιρός να στρωθεί στη δουλειά, και προσέλαβε μερικούς ανθρώπους για να βοηθήσουν να γίνει το αρχικό όργωμα της γης. Μετά βγήκε εκεί έξω μόνος του, με ειδικά επιλεγμένους σπόρους – τους καλύτερους σπόρους, φυσικά – και λιπάσματα κι όλα όσα χρειαζόταν. Βγήκε εκεί έξω και φύτευε διαρκώς και έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα μοτίβα του καιρού, και στη χρονική στιγμή και στην ηλιοφάνεια και σε όλες τις λεπτομέρειες. Ο Ηλίας ήταν πολύ σχολαστικός, πολύ οργανωτικός.

Επιτέλους τελείωσε. Όλα είχαν γίνει ακριβώς με τελειότητα, πίστευε, με τον τρόπο που έπρεπε να γίνουν. Και μετά κάθισε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, έξω στη μέση αυτού του απέραντου, απέραντου κήπου, και περίμενε.

Και περίμενε. Και περίμενε.

Δεν συνέβη τίποτα. «Ω, ξέρεις τι ξέχασα; Ξέχασα την τελετή. Ξέχασα. Πρέπει να κάνω μια τελετή. Πρέπει να κάψω λίγο κάρβουνο και λίγο λιβάνι και πρέπει να έχω ορισμένα φύλλα εκεί μέσα, και να τα ανακατέψω όλα και να τα ρίξω στο χώμα.» Έτσι έκανε, βιαστικά. Είπε, «Πω πω, πώς μπόρεσα να ξεχάσω αυτό το βήμα;» Και τραγούδησε μερικούς ύμνους στη μέση του χωραφιού, ειδικά με την πανσέληνο. Μετά γύρισε πίσω να καθίσει κάτω από το δέντρο.

Δεν συνέβη τίποτα. Τίποτα απολύτως.

Ήταν πολύ απογοητευμένος, πραγματικά απογοητευμένος, εννοώ. Ξέρετε, είναι μια από εκείνες τις απογοητεύσεις που παίρνετε πότε πότε, είναι τόσο απογοητευτικό που πρέπει να το κρύψετε από τον εαυτό σας, γιατί είστε αποτυχημένοι. Δηλαδή, μεγάλη αποτυχία. Κι άρχισε να σκέφτεται, «Τί έκανα λάθος; Τί πήγε στραβά σε όλο αυτό το πρόγραμμα; Ω, πιθανόν έπρεπε να έβαζα πιο πολύ λίπασμα. Ίσως δεν έβαλα τη σωστή ποσότητα», έτσι έβαλε λίπασμα σε όλα ξανά.

Φυσικά, δεν συνέβη τίποτα. Άρχισε να νιώθει αποκαρδιωμένος, άρχισε να σκέφτεται, «Τα παρατάω. Έκανα όλα αυτά τα πράγματα. Αυτός ο κήπος είναι η δημιουργία μου, και δεν συμβαίνει τίποτα. Είμαι αποτυχημένος. Απλά τα παρατάω.» Κι εκείνη τη στιγμή που τα παράτησε, απογοήτευση, θυμός – ξόδεψε μια περιουσία επίσης – έγινε μια απελευθέρωση. Ο έλεγχός του, η υπερβολική διαχείριση, ξαφνικά, απελευθέρωσε. Δεν του είχε κάνει κανένα καλό, και το άφησε. Ήταν έτοιμος να φύγει από τον κήπο, έτοιμος να πουλήσει τη γη, να την ξεφορτωθεί. Και ξαφνικά, είδε μερικά πράγματα να αρχίζουν να φυτρώνουν. Μερικά φύλλα, μερικά βλαστάρια. Είπε, «Πω πω, τελικά λειτουργεί! Όλη αυτή η προσπάθεια, πραγματικά, ήταν αργή. Πραγματικά λειτουργεί.» Και βγήκε στο χωράφι κι άρχισε να χαζολογάει, άρχισε να κάνει κι άλλες τελετές κι άλλους χορούς, κι άλλο πότισμα, λίγο επιπλέον λίπασμα. Και καθώς τα έκανε αυτά, όλα μαράθηκαν και πέθαναν.

Μιλάμε για όλεθρο. Δηλαδή, είχατε τέτοιες εμπειρίες, όχι στον κήπο σας, αλλά στη ζωή σας. Προσπαθείτε, και προσπαθείτε και προσπαθείτε, και δεν λειτουργεί. Είστε απατεώνες, πιστεύετε. Είστε αποτυχημένοι. Λοιπόν, ήταν πραγματικά συντετριμμένος. Και κατέρρευσε ακριβώς στη μέση του χωραφιού. Σκέφτηκε να σκάψει μια τρύπα στο έδαφος και να μπει μέσα, γιατί ήταν τόσο συντετριμμένος. Όλη του η ταυτότητα ήταν συνδεδεμένη μ’ αυτό το σχέδιο, τον κήπο, και τίποτα δεν λειτούργησε. Τίποτα απολύτως.

Και τότε, όταν ήταν σχεδόν – δεν είχε φάει, δεν είχε κάνει τίποτα για ένα διάστημα και ήταν στις τελευταίες του στιγμές στη ζωή, ξαφνικά άκουσε μια φωνή. Και η φωνή ήταν απλά, «Allatone». Κάτι μέσα του ήξερε τί σήμαινε αυτό. «Εγώ δημιουργώ. Είμαι δημιουργός. Δεν χρειάζεται να δουλέψω γι’ αυτό. Δεν χρειάζεται να κάνω προσπάθεια. Δεν χρειάζεται να αναγκάσω την δημιουργία. Θα πρέπει να επιτρέπω να συμβαίνει φυσικά. Allatone»

Λοιπόν, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ξαφνικά όλα άρχισαν να φυτρώνουν. Ξαφνικά, τα δέντρα ψήλωσαν, αλλά όχι τα δέντρα που είχε σχεδιάσει. Ήταν άλλα δέντρα και ξαφνικά λουλούδια που δεν είχε φανταστεί ποτέ. Ξαφνικά θάμνοι και χαμόδεντρα. Αλλά δεν ήταν καθόλου όπως είχε σχεδιάσει, ή πιο σωστά, υπερ-σχεδιάσει. Κι όμως ήταν κατάφυτος, και καλύτερος απ’ ότι θα μπορούσε να φανταστεί. Και είχε λίμνες, είχε ένα ποτάμι που τον διέσχιζε. Και τα δέντρα ήταν τόσο τέλεια τοποθετημένα, ώστε επίσης να γίνονται ένα καλό εμπόδιο για τον άνεμο όταν ήταν ανάγκη. Και τα λουλούδια άνθησαν, κι άλλαξαν. Καθώς φύτρωναν, άλλαζαν από τη μια ποικιλία σε μια άλλη.

Ήταν λίγο σοκαρισμένος. Και η πρώτη του αντίδραση ήταν, ότι υπήρξε κάποια θεϊκή παρέμβαση. «Ο Θεός πρέπει να άκουσε την ικεσία μου και ήρθε κι έριξε αυτό τον κήπο για μένα, ώστε να μην είμαι τόσο θλιμμένος.» Και τότε άκουσε ένα μεγάλο δυνατό, «Όχι!» από τον ουρανό.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησε, «Ω, πω πω! Δημιουργία σημαίνει ότι γίνεται χωρίς σκοπό ή προσπάθεια. Είναι απλά να επιτρέπεις. Δημιουργία σημαίνει να αφήνω και να επιτρέπω στην ενέργειά μου να κάνει την δουλειά. Και ναι, καθώς αυτός ο κήπος αναπτύσσεται, θα μπω και θα τον φροντίσω και θα τον συντηρώ αλλά δεν θα τον ελέγχω. Θα μπω και θα περπατήσω μέσα στους κήπους» – και υπήρχαν δρόμοι περιπάτου που είχαν εμφανιστεί επίσης – «Θα πάω στους δρόμους περιπάτου που ποτέ δεν σχεδίασα και ποτέ δεν οραματίστηκα. Θα βιώσω τον κήπο μου. Και θα μπω μέσα και ίσως να βγάλω μερικά αγριόχορτα, γιατί πιστεύω ότι ίσως θα έπρεπε, αλλά πραγματικά δεν είναι ανάγκη να το κάνω. Ακόμα και τα αγριόχορτα προσαρμόζονται από μόνα τους. Δεν πρόκειται να καταλάβουν ολόκληρο τον κήπο.»

Κι εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησε την ομορφιά της αληθινής δημιουργίας. Δεν χρειάζεται να είναι καθορισμένη. Χρειάζεται να την επιτρέψετε. Αυτό είναι όλο. Και μετά ανταποκρίνεται ανάλογα στην συνειδητότητα σας, στην ψυχή σας, στον Μάστερ και στον άνθρωπο. Και μπορεί να είναι τόσο πολύ πιο μεγαλειώδης απ’ όσο ο ελεγκτικός άνθρωπος μόνος του είχε ποτέ σκεφτεί. Είναι σχεδόν η αντίθεση, το αντίθετο αυτού που οι άνθρωποι θεωρούν για την δημιουργία. Θέλουν να την καθορίσουν και να την οργανώσουν και να την διαχειριστούν, αλλά αυτό επίσης την περιορίζει. Κι αυτό επίσης συχνά την κάνει να διαλύεται, ακόμα και πριν ακόμα ξεκινήσει.

Ο Ηλίας έμαθε ένα όμορφο και σημαντικό μάθημα. Και μια μέρα ένας ταξιδιώτης πέρασε κάνοντας βόλτα και είπε, «Αυτός είναι ένας εκπληκτικός, εκπληκτικός κήπος. Πώς το έκανες;» Κι ο Ηλίας είπε, «Απλά το επέτρεψα. Αυτό είναι. Τον δημιούργησα και τον επέτρεψα.» Ο ξένος, φυσικά, απομακρύνθηκε ξύνοντας το κεφάλι του, νομίζοντας ότι ο άνδρας ήταν τρελός, αλλά ο Ηλίας είχε τώρα αυτόν τον πολύ όμορφο κήπο.

Δημιουργία Χωρίς Σκοπό

Ο κήπος είναι οι δυνατότητές σας. Είναι το πεδίο των δυνατοτήτων σας που ήδη υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθούν ή να δουλέψετε γι’ αυτές. Υπάρχουν ήδη. Θα μπορούσατε να πείτε, σε μια άλλη σφαίρα, αλλά επίσης κι εδώ. Είναι όλες οι δυνατότητες που δεν θα μπορούσατε ποτέ να έχετε φανταστεί που αψηφούν ακόμα και την επιστήμη και την φυσική. Όλες οι δυνατότητες γι’ αυτό που μερικοί θα ονόμαζαν μαγεία. Όλες οι δυνατότητες να έχετε τις εμπειρίες που εσείς και η ψυχή σας επιθυμεί πραγματικά, όχι εκείνες που νομίζετε ότι χρειάζεστε. Αυτό συμβολίζει ο κήπος εδώ, και το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο όμορφο απ’ αυτό που θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει μόνος του.

Λοιπόν, θα υπάρξει μια τάση να πείτε, «Ακόμα χρειάζομαι να ορίσω ότι θέλω ένα κήπο.» Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεστε, γιατί η επίγνωσή σας γνωρίζει ήδη. Κι αν ένας κήπος είναι κατάλληλος, ένας κήπος θα εμφανιστεί. Κι αν ορισμένοι άνθρωποι είναι κατάλληλοι, εκείνοι οι άνθρωποι θα εμφανιστούν. Είτε είναι η αφθονία, είτε είναι η υγεία, ή οτιδήποτε άλλο, απλά έρχονται σαν φυσικό αποτέλεσμα της συνειδητής δημιουργίας. Όχι ελεγχόμενης δημιουργίας, αλλά συνειδητής δημιουργίας. Κι εκεί είναι που πηγαίνουμε. Κι ενώ μοιάζει απλό, κατά κάποιον τρόπο, πολύ όμορφο, είναι επίσης πολύ, πολύ δύσκολο, γιατί είχατε τόσες πολλές ζωές με διαχείριση, έλεγχο, περιορισμό και συγκράτηση.

Θα είναι πολύ δύσκολο απλά να είστε δημιουργοί χωρίς σκοπό, γιατί η δημιουργία δεν χρειάζεται σκοπό. Συμβαίνει ήδη, όπως θα δείτε, συμβαίνει ήδη συνεχώς. Όταν όμως είναι ελεγχόμενη κι όταν είναι περιορισμένη, ανταποκρίνεται ανάλογα, και πολύ κυριολεκτικά, κατά κάποιον τρόπο. Όμως τώρα είναι καιρός εμείς, στο ταξίδι προς τη Νήσο της Νέας Συνείδησης και την αγάπη για τον εαυτό, να αρχίσουμε να γινόμαστε συνειδητοί δημιουργοί, που σημαίνει ότι η συνειδητότητά σας είναι που το δημιουργεί, όχι εσείς, οι άνθρωποι. Οι ανάγκες, όλα όσα θέλετε, όλα όσα είναι μέρος της εμπειρίας της δημιουργίας σας, υπάρχουν ήδη. Και, ω, θα είναι τόσο δύσκολο, γιατί μερικοί από σας είναι τόσο πεισματάρηδες και τόσο επίμονοι, «Όχι, χρειάζομαι αυτό, θέλω αυτό.»

Και μπαίνοντας στην κατάσταση ανοίγματος, «Επιτρέπω στο φως μου να λάμψει. Επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι ανοιχτός», με άλλα λόγια. «Δεν κλείνω πια, δεν κρύβομαι πια, δεν περιορίζω πια. Πρόκειται να επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι παρών, και επιτρέπω την δημιουργία, Allatone, χωρίς ορισμό, και μετά παρακολουθώ και βιώνω τι θα συμβεί.» Αυτός είναι ο τρόπος του Μάστερ. Και πραγματικά δεν υπάρχουν άλλες διδασκαλίες ή φιλοσοφίες στον πλανήτη που το διδάσκουν.

Ο Βουδισμός το υπαινίσσεται ως έναν βαθμό, αλλά μιλούν επίσης για την εκμηδένιση της ταυτότητας. Δεν εκμηδενίζουμε την ταυτότητα, γινόμαστε πιο παρόντες από ποτέ, αλλά επιτρέποντας στην ταυτότητα να είναι ρευστή, να είναι διαρκώς σε μια κατάσταση μεταμόρφωσης και προσαρμογής. Ο Ταοϊσμός έχει το ίδιο πράγμα, αλλά είναι το να ενδώσεις σε μια ανώτερη δύναμη και μια ανώτερη πηγή, πάντα παραδίδοντας την.

Όχι, δεν παραδίδετε την ταυτότητα. Είστε Μάστερ. Είστε εκείνοι που ζουν την εμπειρία, στην εμπειρία, και είστε το κεντρικό σημείο για την δημιουργία. Αυτό δεν επιβάλλεται από κάποια άλλη ύπαρξη κάπου αλλού. Δεν είναι το να ενδώσετε σε κάποια άλλη ύπαρξη. Και το ίδιο – ξέρετε, έχουμε τον Βουδισμό και τον Ταοϊσμό και μερικές άλλες που θίγουν αυτή τη διαφορετική μορφή δημιουργίας – και οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί, οι ΑΑ, επίσης, «Παράδωσέ την σε μια ανώτερη δύναμη. Είσαι αποτυχημένος. Είσαι αδύναμος, άρα πρέπει να την παραδώσεις.»

Έτσι, υπάρχουν μερικοί που ήδη αναφέρουν την ιδέα ενός διαφορετικού είδους δημιουργίας, αληθινής δημιουργίας. Όμως πρόκειται να μπούμε σ’ αυτό πρώτοι, με εσάς σαν κυρίαρχες υπάρξεις στο κέντρο της δημιουργίας, βιώνοντας την ομορφιά της δημιουργίας, όχι μόνο της δικής σας σαν άνθρωποι, αλλά της δικής σας σαν ολιστικές υπάρξεις – ψυχή, Μάστερ, Εγώ Είμαι – και θα είναι πολύ ενδιαφέρον, δύσκολο. Θα υπάρξει μια τάση να γίνετε πολύ διανοητικοί, πάντως θα φτάσουμε εκεί. Θα το κάνουμε.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτά, «Allatone. Δημιουργώ, και μετά βιώνω τις δημιουργίες μου χωρίς να καθορίζω», γιατί βλέπετε, ο ορισμός ή ο περιορισμός αφαιρεί την απόλυτη ομορφιά της δημιουργίας.

Έτσι, ο Τοβίας είπε, όταν μιλούσαμε στη Λέσχη των Αναληφθέντων Δασκάλων, είπε, «Πιστεύεις ότι οι Σώμπρα είναι έτοιμοι γι’ αυτό;» Είπε, «Προσπάθησα πριν από χρόνια, πραγματικά σε μια από τις πρώτες Σειρές των Shoud δοκίμασα, στην Σειρά Δημιουργός, και δεν πέτυχε. Τμήματα απ’ αυτήν, ναι. Λίγα απ’ αυτήν ακούγονταν καλά, όμως αυτοί είναι ακόμα απογοητευμένοι με την δημιουργία.» Κι εγώ είπα, «Τοβία», τον κοίταξα κατάματα, είπα, «Τοβία, πρέπει να το κάνουμε τώρα. Πρέπει. Όλο αυτό είναι μέρος της νέας συνείδησης, είναι όλο μέρος της αγάπης για τον εαυτό, πρέπει να πάμε εκεί. Αν δεν είναι έτοιμοι, λοιπόν, θα εγκαταλείψουν, όμως υπάρχουν μερικοί που είναι, που είναι έτοιμοι να καταλάβουν αληθινά και να αποδεχτούν την δημιουργία – την δημιουργία που δεν έχει σκοπό. Δεν τον χρειάζεται. Είναι απλά δημιουργία.»

Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή με αυτά. Κι αγαπητοί Σώμπρα, μόνο μια σύντομη αναφορά, πριν κάνουμε την μεράμπ, μόνο μια σύντομη αναφορά. Αυτό είναι επίσης κάτι που μελετούν ή εξερευνούν στη βάση της κβαντικής μηχανικής.

Στην κβαντική μηχανική, καταλαβαίνουν τώρα, κι έχει γίνει δεκτό πολύ καλά, ότι είναι ο παρατηρητής αυτός που πραγματικά δημιουργεί την πραγματικότητα.
Δεν είναι ότι η πραγματικότητα έχει σαν αποτέλεσμα την συνειδητότητα, η συνειδητότητα έχει σαν αποτέλεσμα την πραγματικότητα. Γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό. Πράγματα όπως το ‘πείραμα της διπλής σχισμής’ το αποδεικνύουν.

Εκεί που δεν έχουν πάει ακόμα, και δεν καταλαβαίνουν εντελώς, είναι ότι δεν υπάρχει ορισμός σ’ αυτό που παρατηρεί ο παρατηρητής. Δεν υπάρχει πρόγραμμα. Δεν λες, «Αυτό είναι που θέλω να δημιουργήσει η συνειδητότητα μου.» Βρίσκονται στα μισά της διαδρομής. Πρόκειται να καλύψουμε το άλλο μισό. Πρόκειται να το φέρουμε στο σημεί, όπου δεν υπάρχει ανάγκη για ορισμό. Απλά θα δημιουργείτε, και μετά θα βιώνετε την ομορφιά των δικών σας δημιουργιών.

Μεράμπ στην Δημιουργία

Θα μπω πιο βαθιά σ’ αυτό, στο Keahak και σε μερικά από τα προσεχή Shoud, αλλά τώρα, πάρτε μια βαθιά αναπνοή κι ας κάνουμε μια μεράμπ.

Όταν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, κάνε μια μεράμπ. Όταν όλα τα άλλα μπερδεύουν το μυαλό, και προσπαθείτε να τα καταλάβετε όλα αυτά τώρα, και πώς πρόκειται να γίνετε νέοι δημιουργοί και να δημιουργείτε όλα όσα χρειάζεστε, όχι. Ας το κάνουμε με μια μεράμπ με λίγη μουσική.

(αρχίζει η μουσική)

Ο Κώλντρε μου μιλάει και λέει, «Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα.» Πραγματικά είναι. Είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα.

Είναι ένας από τους λόγους που σαλπάραμε. Γιατί αφήσαμε την μαζική συνείδηση, κατά κάποιον τρόπο. Γιατί κατευθυνόμαστε προς τη νέα συνείδηση, την αγάπη για τον εαυτό, και τελικά, μια κατανόηση της αληθινής δημιουργίας. Όχι το παλιό είδος. Δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί εξαιτίας των ανθρώπινων περιορισμών. Δεν λειτουργεί.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή, νιώθοντας την δημιουργία για χάρη της δημιουργίας.
(παύση)

Εκεί είναι που παίρνετε τα χέρια σας από το τιμόνι, από τον έλεγχο. Εκεί είναι που δεν χρειάζεστε το μυαλό να ορίζει.

Το ανθρώπινο μυαλό, σας το λέω τώρα, πραγματικά δεν ξέρει τι θέλετε ή χρειάζεστε. Όχι. Νομίζει ότι ξέρει, γιατί σκέφτεται. Όμως πραγματικά δεν καταλαβαίνει τί επιθυμείτε αληθινά.

Η συνειδητότητα, εσείς, εκ φύσεως, είστε δημιουργοί.

Δημιουργείτε διαρκώς, ακόμα και τώρα, σε σφαίρες των οποίων δεν έχετε καν επίγνωση.

Τα όνειρα που έχετε τη νύχτα, πάντως τα όνειρα που έχετε τώρα, των οποίων δεν έχετε επίγνωση, είναι μια μορφή δημιουργίας.

Όχι τα ανθρώπινα όνειρα, που είναι απογοητευτικά και προσπαθούν να επιλύσουν λεπτομέρειες της ανθρώπινης ζωής σας. Εκείνα, όπως έχω πει ήδη, είναι που θυμάστε όταν ξυπνάτε. Τώρα όμως, ονειρεύεστε σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, δημιουργώντας σε πολλά διαφορετικά επίπεδα.

Αυτό το επίπεδο εδώ, που συνδέει το φως με την ύλη, την βαρύτητα, είναι λίγο διαφορετική μορφή δημιουργίας. Είναι πολύ έμφυτο, πολύ πραγματικό.

Πιστεύετε ότι είστε πραγματικά σ’ αυτή την πραγματικότητα, πιστεύετε ότι πραγματικά τη ζείτε, είναι τόσο πραγματική. Αλλά θα μάθετε να καταλαβαίνετε ότι είναι απλά μέρος της δημιουργίας. Ακόμα κι αυτή η σφαίρα στην οποία βρίσκεστε, η σφαίρα της ύλης, πραγματικά μπορεί να είναι ένας τέλειος κήπος για την δημιουργία.

Ας είναι τόσο άκαμπτη, ας είναι τόσο πυκνή, μπορεί να είναι τόσο τέλεια για την αληθινή δημιουργία. Και να την βιώνετε από την ανθρώπινη οπτική γωνία, πάντως να βιώνετε – δεν μου αρέσει καθόλου να το λέω με λόγια – πάντως να βιώνετε το μεγαλείο και τη λαμπρότητα της αληθινής δημιουργίας.

Και σας παρακαλώ να θυμάστε, δεν είστε εσείς, η ανθρώπινη ταυτότητα, που δημιουργεί, δεν είστε εσείς μόνοι σας. Γίνεται μια συν-δημιουργία με το Εγώ Είμαι, με την ψυχή.

Εσείς, η ανθρώπινη ταυτότητα, που αδιάκοπα μεταμορφώνεται κι αλλάζει, γίνεστε το βιωματικό μέρος της. Αλλά τότε θα συνειδητοποιήσετε, ότι πραγματικά πάντα ήταν ο άνθρωπος, ο Μάστερ και η ψυχή, κι έτσι μετά αφήνουμε όλους εκείνους τους όρους και τους ορισμούς να φύγουν.

Τότε είναι που θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή, «Εγώ δημιουργώ. Και μετά βιώνω τη λαμπρότητα, το μεγαλείο, την μεγαλοπρέπεια των δημιουργιών μου. Και οι δημιουργίες μου επιτρέπεται να αλλάξουν και να μεταβληθούν και να μεταμορφωθούν ακόμα και καθώς τις διασχίζω. Δεν κρατιούνται σφιχτά στη θέση τους. Δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσω σ’ αυτές. Είναι το να βιώνω το Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι.»

Είναι ένας πολύ διαφορετικός τρόπος να ζείτε, να βιώνετε. Πηγαίνοντας από την προσπάθεια, την σκληρή δουλειά, πολλές θετικές δηλώσεις, τελετές.
Συγγνώμη, αλλά ω, οι άνθρωποι. Πολλές τελετές, πολλοί οραματισμοί. Αυτό δεν είναι δημιουργία. Αυτό είναι χειραγώγηση της ενέργειας, αλλά δεν είναι δημιουργία.

Θα φτάσετε σε ένα σημείο, όπου θα συνειδητοποιήσετε ότι είναι η ενέργειά σας. Δεν χρειάζεται χειραγώγηση. Ανταποκρίνεται διαρκώς σε σας και στην επιθυμία σας να είστε δημιουργοί.

Σαν αληθινοί δημιουργοί, μπορείτε να δημιουργήσετε πράγματα, που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί. Όχι μόνο σύμπαντα, όχι μόνο κόσμους, αλλά πράγματα που δεν θα μπορούσατε καν να φανταστείτε. Και θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε πόσο περιορισμένες κι ακόμα πόσο ανόητες ήταν μερικές από τις απόπειρές σας να δημιουργήσετε.

Χμ, αν σταθείτε στο ένα πόδι μες στην βροχή με πανσέληνο και γαβγίζετε λέγοντας ορισμένα είδη μάντρα, νομίζετε ότι αυτό θα προκαλέσει δημιουργία, η ενέργεια, η ενέργεια σας κάνει, «Οκέι, θα ανταποκριθώ, αλλά απλά θα σου δώσω πιο πολλά για να γαβγίζεις. Να στέκεσαι πιο πολύ στο ένα πόδι.» Δεν είναι καθόλου δημιουργία. Είναι ανθρώπινη ανάγκη. Αυτό είναι μόνο.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε πέρα απ’ αυτό τώρα στην αληθινή δημιουργία.
(παύση)

Κι όπως είπα στην αρχή αυτού του Shoud, είναι τόσο σημαντικό τώρα να ανοίξετε, γιατί η αληθινή δημιουργία δεν συμβαίνει όταν είστε εντελώς κλειστοί, όταν δεν αφήνετε το φως σας να ανοίξει φυσικά. Απλά δεν θα μπορέσετε να έχετε επίγνωση αυτού που θα δημιουργήσετε.

Είναι όταν το φως σας είναι ανοιχτό, όταν δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσετε, κι όταν αναγνωρίζετε, «Allatone, Είμαι δημιουργός» – στην πραγματικότητα, Ο δημιουργός, γιατί δημιουργείτε την δική σας πραγματικότητα – και μετά κάνετε πίσω, και τα πράγματα πρόκειται να μεταβληθούν και να αλλάξουν, και ίσως να φανεί ανατρεπτικό στην αρχή, αλλά δεν είναι. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν.

Τότε είναι που θα κάνετε πίσω και θα ρίξετε μια πρώτη ματιά σ’ αυτό που έχετε δημιουργήσει.

Εκείνος ο κήπος, που δεν έχει τα πράγματα που φυτέψατε ή που πιστεύατε ότι έπρεπε να μπουν εκεί μέσα. Ο κήπος που δεν ήταν όλη η προσεκτική καλλιέργεια και φροντίδα των φυτών και η εμμονή γι’ αυτά. Κάτι εντελώς διαφορετικό φύτρωσε εκεί.

Όχι τα λουλούδια, όχι τα δέντρα που πιστεύατε ότι θα ήταν εκεί, αλλά κάτι πολύ, πολύ πιο μεγαλοπρεπές, όπως αυτό που συνέβη στον Ηλία.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά. Μην προσπαθήσετε να το καταλάβετε αυτό. Απλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και νιώστε το.

Η αληθινή δημιουργία δεν έχει σκοπό. Δεν χρειάζεται σκοπό.
(παύση)

Χμ, θα κοιτάξετε πίσω κάποια χρονική στιγμή και θα πείτε, «Ω, πω πω, αγωνιζόμουν και προσπαθούσα τόσο σκληρά, δούλευα γι’ αυτό τόσο σκληρά για να δημιουργήσω τι; Μετά βίας αρκετά ; Μετά βίας αρκετά για να τα βγάζω πέρα ενώ με περίμενε όλο αυτό το διάστημα.»

Επιτρέπετε την δημιουργία σε ένα επίπεδο πιο πέρα απ’ όσα ο άνθρωπος θα ήταν δυνατόν να φανταστεί, όπου δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για πράγματα, όπως η αφθονία ή η υγεία ή οτιδήποτε απ’ αυτά. Δεν είναι ότι εστιάζετε στο να τα ξεπεράσετε αυτά, απλά γίνεται ανούσιο. Και θα συνειδητοποιήσετε, «Είμαι ένας ενσωματωμένος Μάστερ σ’ αυτό τον πλανήτη.»

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά.

Καλή βαθιά αναπνοή, αφήνοντας τις παλιές ιδέες για την δημιουργία.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή.

Με αυτά, αγαπητοί Σώμπρα, να θυμάστε ότι όλα είναι καλά σε όλη την δημιουργία.

Εγώ Είμαι ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Σας ευχαριστώ.

Μετάφραση : Μαίρη Πολυχρόνη
Review και επιμέλεια: Μαρία Γρηγοράκη