Shoud 8, The Great End
9 – 5- 2026
Πέρα από την Ταυτότητα – Εγώ Είμαι
(H Δημιουργία, Βιώνοντας το “Εγώ δημιουργώ”, Η Ταυτότητα, Ποιός Είμαι, Το να Είστε Ανθρωποι, Ελευθερώνοντας την Ταυτότητα, Μεραμπ του Εγώ Είμαι)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σας χαιρετώ, αγαπητοί Σώμπρα. Σας χαιρετώ. Είμαι αυτό που Είμαι.
Ας πάρουμε μια καλή, βαθιά αναπνοή μαζί καθώς αρχίζουμε αυτό το Shoud, καθώς διευρύνουμε τις ενέργειες, καθώς συνεχίζουμε να ανοίγουμε. Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή.
Μείνετε στην παρουσία για μια στιγμή. Στην παρουσία.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει απλά, «Εγώ είμαι εδώ. Εγώ είμαι εδώ.» Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε πολύ. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Απλά, «Εγώ είμαι εδώ.» Κι όταν το κάνετε αυτό, ξαφνικά είστε. Όταν αρχίσετε να το σκέφτεστε υπερβολικά, ξαφνικά δεν είστε τόσο πολύ. Αλλά αν είναι μόνο το απλό, «Εγώ είμαι εδώ», υπάρχει τόση ομορφιά σ’ αυτό.
Δεν χρειάζεται ταυτότητα. Όχι, δεν χρειάζεται καμιά απολύτως ταυτότητα. Θα σκεφτόταν κάποιος ότι η ταυτότητα σας, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, χρειάζεται να είναι παρούσα, αλλά δεν χρειάζεται. Είναι σχεδόν καλύτερο που δεν είναι. Γιατί, όπως πρόκειται να συζητήσουμε σήμερα, η ταυτότητα είναι κάτι όμορφο, αλλά είναι καιρός να προχωρήσετε. Είναι καιρός να επεκταθείτε, να απελευθερώσετε πολλά πράγματα. Έχετε κάνει πολλές απελευθερώσεις στη διάρκεια των ετών, αλλά αυτό είναι το επόμενο βήμα στις απελευθερώσεις.
Το «Εγώ είμαι παρών» δεν χρειάζεται απολύτως καμία ταυτότητα. Απλά ότι είστε εδώ.
Αυτό είναι το «Εγώ Υπάρχω». Το «Εγώ Υπάρχω» δεν χρειάζεται απολύτως καμία ταυτότητα. Δεν χρειάζεται να είναι, «Εγώ υπάρχω ως Αντάμους», «Εγώ υπάρχω ως Λίντα», «Εγώ υπάρχω ως οτιδήποτε». Απλά είναι «Εγώ Υπάρχω».
Αφιερώστε ένα λεπτό. Κάντε το αυτό. Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή. Δεν χρειάζεται ταυτότητα. «Εγώ Υπάρχω».
Μπορεί να πείτε, «Εγώ υπάρχω ως τι;» Όμως δεν έχει σημασία. «Εγώ υπάρχω».
Και τότε είναι που αληθινά θα αρχίσετε να νιώθετε την πληρότητα, την αλήθεια, το μεγαλείο του εαυτού σας, «Εγώ Υπάρχω». Όχι ως Κωλντρε, όχι ως Τζην, όχι ως οποιοσδήποτε. Γεια σου, Τζην. Η Τζην δεν είναι εδώ μαζί μας σήμερα στο πλατό, αλλά η παρουσία της είναι εδώ φυσικά.
«Εγώ Υπάρχω». Αυτό είναι. Όχι, «Εγώ, η Τζην, υπάρχω.» Απλά, «Εγώ Υπάρχω».
Νιώστε το για μια στιγμή. Μην σκέφτεστε. Μπαίνετε αμέσως στη σκέψη. Αυτή είναι κάποια αυτόματη προεπιλογή όπου πηγαίνετε, και το σκέφτεστε; Όχι. Να το νιώσετε, «Εγώ Υπάρχω».
Και μετά όλα ενώνονται ήσυχα, διακριτικά, αρμονικά, όμορφα. Ω, εκεί είναι που όλα τα τεχνικά ζητήματα λύνονται. Εκεί είναι που η ζωή ξαφνικά μοιάζει να είναι και να έχει την αίσθηση και να βιώνεται σαν ροή, όχι σαν μάχη. «Εγώ Υπάρχω». Δεν χρειάζεται ταυτότητα.
Η ταυτότητα, κατά μια έννοια, είναι ενσωματωμένη στα πάντα. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί, δεν χρειάζεται να κατασκευαστεί, δεν χρειάζεται να φτιαχτεί, όπως συζητήσαμε σε ένα πρόσφατο Shoud. Η ταυτότητα υπάρχει πάντα, αλλά δεν είναι αμετάβλητη. Δεν είναι κάτι που κατασκευάζεται και δεν θα αλλάξει ποτέ. Πάντα αλλάζει, κι αυτή είναι η ομορφιά του να είσαι δημιουργός, αληθινός δημιουργός.
Η Δημιουργία
Στο τελευταίο μας Shoud, μιλήσαμε για το Allatone. Μόλις είδαμε το μουσικό βίντεο, «Allatone, εγώ δημιουργώ.» Είναι κάτι που είπε ο Τοβίας πριν από πολλά χρόνια, «Εγώ δημιουργώ.» Κι όταν το κάνετε, όταν δημιουργείτε ανοιχτά, χωρίς να καθορίζετε, χωρίς να πιέζετε, είναι πραγματικά το να επιτρέπετε.
Όταν οι δημιουργίες είναι χωρίς περιορισμό – δεν βασίζονται σε ένα χρονικό πλαίσιο, δεν βασίζονται σε μια περιγραφή ή μια συγκεκριμένη έκβαση – αυτό είναι η αληθινή δημιουργία. Αυτή είναι Θεϊκή δημιουργία, δημιουργία του Πνεύματος.
Η ανθρώπινη δημιουργία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ανθρώπινη δημιουργία έχει την τάση να περιλαμβάνει μια προσπάθεια. Δουλεύετε για κάτι. Έχει την τάση να περιλαμβάνει ένα χρονοδιάγραμμα, κι έχει την τάση να έχει μια συγκεκριμένη επιθυμητή έκβαση. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι αληθινή δημιουργία. Ίσως να είναι δημιουργικότητα, αλλά όχι αληθινή δημιουργία.
Δημιουργικότητα είναι η ικανότητα να παίρνεις τα στοιχεία που υπάρχουν ήδη και να παίζεις μ’ αυτά, να κάνεις διαφορετικά πράγματα, να φτιάχνεις διαφορετικά πράγματα από αυτά. Υπάρχουν πολλά ενεργειακά στοιχεία με τα οποία μπορείτε να δουλέψετε κι απλά να τα τακτοποιείτε με διαφορετικούς τρόπους. Όμως πραγματικά, σε γενικές γραμμές, δεν υπάρχει τίποτα αληθινά καινούριο. Είναι απλά μια αναδιάταξη στοιχείων που υπάρχουν. Μπορεί να μοιάζει καινούριο γιατί δεν το έχετε ποτέ δημιουργήσει ή βιώσει, όμως γίνεται με στοιχεία που υπάρχουν.
Όταν φτάνουμε στα βαθύτερα επίπεδα της αληθινής δημιουργίας, είναι καινούριο. Εντελώς καινούριο. Τόσο καινούριο, που δεν είναι απλά κάτι που βρίσκεται στο πεδίο των δυνατοτήτων σας, αλλά θα μπορούσε να πάει πέρα απ’ αυτό.
Έτσι, τον περασμένο μήνα μιλήσαμε για το Allatone – «Εγώ δημιουργώ, Εγώ δημιουργώ» – και παρακολούθησα τους Σώμπρα ολόκληρο τον μήνα για να δω πώς τα πήγαν μ’ αυτή την έννοια. Και σε γενικές γραμμές, δεν τα πήγαν πολύ καλά. Όχι, όχι πραγματικά μεγάλοι βαθμοί, όμως το ήξερα όταν μπήκαμε σ’ αυτό. Σχεδόν ήταν παγίδα, μια σκόπιμη παγίδα, ότι θα μιλούσαμε για το Allatone, και θα υπάρχει ένας ενθουσιασμός, «Ω, θα δημιουργήσω! Θα δημιουργήσω όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα στη ζωή μου.» Μετά όταν πραγματικά φτάσατε να το κάνετε, αφού παρακολουθήσατε το Shoud ή κάποια στιγμή στη διάρκεια του μήνα – «Allatone, Εγώ δημιουργώ» – σας το αναγνωρίζω.
Θα πω ότι αυτή τη φορά δεν υπήρχε ο εξαναγκασμός, που έχετε συνήθως με τις δημιουργίες. Όπως όταν κάνετε δημιουργίες της νοητικής σκέψης – προσπαθώντας να φανταστείτε ένα μεγάλο καινούριο σπίτι ή τον σωστό σύντροφο ή πολλά χρήματα ή υγεία ή οτιδήποτε παρόμοιο – εκείνες είναι πάντα βεβιασμένες, κι αυτό δεν είναι δημιουργία. Αυτό πραγματικά δεν είναι καν δημιουργικό. Πάντως σίγουρα δεν είναι αγνή, αληθινή δημιουργία.
Έτσι, δεν υπήρχε αυτό το στοιχείο, σε γενικές γραμμές. Μερικοί άσκησαν λίγη πίεση, πάντως υπήρχε ακόμα ο ορισμός. Είτε ήταν πολύ συνειδητός είτε ήταν πολύ ανεπαίσθητος, πάντως υπήρχε μια επιθυμητή έκβαση. Υπήρξε πολύ από το «Δημιουργώ αφθονία». Πολύ απ’ αυτό (γελάει). «Δημιουργώ έναν καινούριο σύντροφο στη ζωή μου.» Αρκετό απ’ αυτό επίσης. «Δημιουργώ ένα υγιές σώμα.» Πολύ απ’ αυτό, γιατί ξέρω ότι περνάτε πολλά βιολογικά θέματα τώρα. Το νευρικό σας σύστημα καταρρέει και νιώθετε πολλούς πόνους και δυσφορία, έτσι «Δημιουργώ ένα υγιές σώμα.» Αλλά εκεί είναι που πήγε στραβά. Γιατί στην αληθινή δημιουργία, δεν είναι το να πείτε, «Θέλω μια συγκεκριμένη επιθυμητή έκβαση.»
Ο άνθρωπος ίσως αληθινά να την θέλει, και να την επιθυμεί, και προσπαθεί να κινηθεί προς αυτήν. Όπως θέλοντας ένα υγιές σώμα, με ζωντάνια, χωρίς πόνους, κάνετε πράγματα τώρα για να συμβαδίσετε μ’ αυτήν. Είτε παίρνοντας ένα συμπλήρωμα, όπου έχετε την τάση να παίρνετε υπερβολικά πολλά συμπληρώματα. Είτε απλά ασχολούμενοι περισσότερο με το σώμα σας, φροντίζοντας και τιμώντας το σώμα σας. Υπήρχε πιο πολλή επιθυμία να το κάνετε, αλλά στην αληθινή δημιουργία δεν υπάρχει καθόλου αυτή. Δεν υπάρχει ορισμός.
Είναι απλά αναγνώριση, «Εγώ Υπάρχω. Συνεπώς, δημιουργώ.» Αυτό είναι. Χωρίς ορισμό. Χωρίς να πείτε, «Είναι ανάγκη να κινηθώ μ’ αυτό τον τρόπο» ή «Είναι ανάγκη να κινηθώ μ’ εκείνο τον τρόπο», οτιδήποτε παρόμοιο. Αληθινή δημιουργία είναι απλά, «Εγώ Υπάρχω. Δημιουργώ.» Επειδή στον πυρήνα σας, στην συνειδητότητα σας, με την ενέργεια σας, είστε Δημιουργοί.
Αλλά δεν υπάρχει απλά για να δημιουργεί και να κατασκευάζει και να τελειοποιεί μια ταυτότητα. Καθόλου. Καθόλου. Αληθινή δημιουργία είναι να πείτε, «Εγώ δημιουργώ», και μετά, σαν Δημιουργοί, να βουτήξετε μέσα στη δημιουργία και να δείτε τι δημιουργήσατε. Να δείτε την ομορφιά, το μεγαλείο, ή ακόμα και τη δυσαρμονία, μερικές φορές. Γιατί τελικά, μέσα από εκείνη την δυσαρμονία, θα φτάσετε να καταλάβετε καλύτερα πώς, πραγματικά, κυλά η ενέργεια, και είναι αρμονική. Αληθινή δημιουργία είναι, να μην την ορίζετε προκαταβολικά, λέγοντας τι πρέπει να είναι.
Έτσι, ναι, σκόπιμα σας το πέταξα αυτό τον περασμένο μήνα, ώστε να μπορέσετε να το βιώσετε. Σε γενικές γραμμές, ξαναλέω, δεν το πιέσατε. Το επιτρέψατε. Επιτρέψατε να έρθουν πράγματα σε σας. Αλλά και πάλι, εκεί που ξεφύγαμε λίγο ήταν λέγοντας ότι είναι ανάγκη να καθοριστεί. Ακόμα κι αν δεν το κάνατε με λόγια, στο μυαλό σας, υπήρχε αυτή η υποβόσκουσα επιθυμία. Ακόμα κι αν απλά είπατε, «Εγώ δημιουργώ», αλλά μέσα σας λέτε, «Δημιουργώ ένα πιο υγιές σώμα», «Δημιουργώ περισσότερη αφθονία», ή οτιδήποτε τυχαίνει να είναι αυτό. Δεν προσπαθώ να βρω λάθος σε κανέναν, αλλά λέω ότι ήθελα να το βιώσετε αυτό, γιατί όταν το κάνατε, μετά, όταν θα είναι μόνο το αληθινό «Δημιουργώ», θα είστε ανοιχτοί σε οτιδήποτε.
Όταν προσπαθείτε να το ορίσετε, ξαφνικά αλλάζει από αληθινή δημιουργία σε δημιουργικότητα ίσως, αλλά αυτό που συνέβη, όπως οι περισσότεροι από σας παρατήρησαν, ήταν ότι ξεθύμανε. Ξεθύμανε. Ήταν το «Δημιουργώ», με την υποβόσκουσα σκέψη, «Δημιουργώ αφθονία», και μετά δεν συνέβη τίποτα. Δεν είχε καλή αίσθηση απαραίτητα. Δεν υπήρχε εκείνο το αίσθημα της επέκτασης και του ανοίγματος. Και μετά αρχίσατε να αναρωτιέστε γι’ αυτό, αρχίσατε να αμφιβάλετε γι’ αυτό, κι αρχίσατε να σκέφτεστε, ότι όλα είναι μια βαρύγδουπη θεωρία, αλλά δεν λειτουργεί πραγματικά σε πρακτικό επίπεδο. Όμως και πάλι, πηγαίνετε πίσω να επανεξετάσετε ένα απλό, «Εγώ Υπάρχω. Εγώ δημιουργώ.»
Ας το κάνουμε αυτό μαζί τώρα, με λίγη μουσική υπόκρουση.
Βιώνοντας το «Εγώ δημιουργώ»
Ας το κάνουμε αυτό. Αφιερώστε ένα λεπτό απλά για να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σαν Δημιουργό (αρχίζει η μουσική), χωρίς την ανάγκη να ορίσετε, να σχηματίσετε, να πιέσετε, γιατί βλέπετε η αληθινή δημιουργία είναι ένα τόσο φυσικό, ενδόμυχο, και βασικό κομμάτι του εαυτού σας, φυσικό, που δεν είναι ανάγκη να το κάνετε.
Ο άνθρωπος ακόμα πιστεύει ότι είναι ανάγκη να ελέγχει, είναι ανάγκη να λέει, «Λοιπόν, η ενέργεια χρειάζεται να κάνει αυτό ή εκείνο.»
Καθόλου, γιατί ο αληθινός Μάστερ συνειδητοποιεί ότι ήδη ξέρει. Ήδη ξέρει σε κλίμακα πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι ο άνθρωπος θα μπορέσει ποτέ να μάθει τώρα.
Λοιπόν, πάρτε μια βαθιά αναπνοή, «Εγώ Υπάρχω. Allatone. Εγώ δημιουργώ … οτιδήποτε.
«Εγώ Υπάρχω. Εγώ δημιουργώ.»
Δεν καλείτε αγγέλους να σας βοηθήσουν να το κάνετε καλύτερα. Δεν ψάχνετε για επιβεβαίωση από εμένα, ή πιθανότερα από τον Κουτχούμι, «Ω, το έκανες πραγματικά καλά.» Τίποτα απ’ αυτά.
Δεν αναζητάτε αποτελέσματα που να εκδηλωθούν έτσι – κλικ! Ω, στον άνθρωπο θα άρεσε αυτό, όμως όχι, είναι απλά, «Εγώ Υπάρχω. Εγώ δημιουργώ.»
Να επιστρέψετε σε μια φυσική κατάσταση μέσα σας, που δεν χρειάζεται να εξαναγκάσετε.
Να επιστρέψετε στην φυσική σας ύπαρξη σαν δημιουργοί.
Δεν είναι, «Δημιουργώ μαζί με πολλούς άλλους.» Όχι, είναι πολύ κυρίαρχο. «Εγώ δημιουργώ.»
Είναι πιθανόν μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές, που είναι δυνατόν να κάνετε. Και στέλνει ένα τεράστιο μήνυμα, λοιπόν, στον Εαυτό σας, στην ψυχή σας, στις περασμένες ζωές σας, στην τωρινή σας ταυτότητα.
Στέλνει ένα τεράστιο σήμα, «Είμαι δημιουργός. Όχι ένας επίδοξος δημιουργός, όχι ένας δημιουργός σε μαθητεία, αλλά αληθινός δημιουργός.»
Κι αυτό κάνει κάτι πολύ δυναμικό στην συνειδητότητα και στην ενέργεια, κυλάει και μορφοποιείται με τα πεδία. Αλλά δεν χρειάζεται καν να μπούμε σε όλα αυτά, γιατί είναι σαν θόρυβος. Όχι, είναι απλά, «Εγώ Υπάρχω. Εγώ δημιουργώ.»
Κι όσο απλό κι αν είναι, είναι επίσης πολύ δύσκολο, γιατί θέλετε να το ορίσετε, ή η ταυτότητα σας θέλει να το ορίσει. Λέει, «Λοιπόν, να τι χρειάζεται να κάνει. Είμαι λίγο αδύναμος σ’ αυτό τον τομέα. Έχω αδειάσει σ’ εκείνο τον τομέα. Χρειάζομαι βοήθεια σ’ αυτό τον τομέα.» Τίποτα απ’ αυτά. Σταματήστε το.
«Εγώ Υπάρχω. Εγώ δημιουργώ.»
Έτσι, ναι, τον περασμένο μήνα, η εργασία για το σπίτι δεν ήταν τόσο καλή. Δεν ήταν τόσο καλή, αλλά και πάλι, αυτό ήταν σκόπιμο από μέρους μου.
(τελειώνει η μουσική)
Ήθελα να νιώσετε πώς είναι να αρχίσετε αληθινά με το Allatone, και να νιώσετε πώς ήταν όταν ξεθύμανε, όταν δεν συνέβη τίποτα. Σε μερικούς από σας, έγιναν μερικά πράγματα. Ναι, το αναγνωρίζω αυτό. Αλλά για τους πιο πολλούς, απλά ξεθύμανε, και κάνετε, «Λοιπόν, θα ξαναδοκιμάσω. Ίσως ο Αντάμους να έρθει και να κάνει περισσότερη δουλειά με μας.» Γι’ αυτό είμαστε εδώ τώρα.
«Allatone. Εγώ δημιουργώ.» Τότε θα παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και θα συνεχίζετε την καθημερινή ζωή σας. Δεν θα εστιάζεστε σ’ αυτό, δεν θα κολλάτε σ’ αυτό, δεν θα αναρωτιέστε αν το κάνατε σωστά ή λάθος. Δεν μπορείτε να το κάνετε σωστά ή λάθος, αλλά βασικά μπορείτε να γυρίσετε την πλάτη σας σ’ αυτό και να μην καταλάβετε ή να μην βιώσετε τι συμβαίνει πραγματικά.
Έτσι, πάρτε άλλη μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά, «Allatone. Εγώ δημιουργώ», – φου! – και συνεχίστε την καθημερινή ζωή σας.
Η Ταυτότητα
Λοιπόν, πρόκειται να μιλήσουμε για την ταυτότητα σήμερα, και θα μπούμε σ’ αυτήν. Νομίζω ότι ο σύγχρονος όρος είναι, ότι πρόκειται να την αναλύσουμε, ή να την εξετάσουμε πραγματικά. Αλλά προτού ξεκινήσουμε μ’ αυτό, ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια τη λέξη, «ταυτότητα».
Ταυτότητα. Η προέλευση της είναι Λατινική, και στα Λατινικά βασικά σημαίνει «Ίδιος». Ίδιος. «Ο ίδιος. Το ίδιο.» Κι αυτό είναι που συμβαίνει με τις ταυτότητες των ανθρώπων. Τείνουν να είναι ίδιες. Αρχίζετε να δουλεύετε, να δημιουργείτε, να φτιάχνετε μια ταυτότητα, και είναι ίδια με μια ταυτότητα που είχατε σε μια περασμένη ζωή. Μια διαφορετική εποχή, ίσως ένα διαφορετικό βιολογικό σώμα, πάντως είναι ίδια σε μεγάλο βαθμό. Οι προσδοκίες για την ταυτότητα μεταβάλλονται λίγο, πάντως είναι ίδια σε μεγάλο βαθμό.
Όλα ξαναγυρίζουν στο τεράστιο, στο σπουδαίο ερώτημα για το οποίο μίλησε ο Τοβίας στο Ταξίδι των Αγγέλων. Για εκείνους από σας που είναι νέοι στον Βυσσινί Κύκλο, το Ταξίδι των Αγγέλων είναι αληθινά ένα από τα πιο υποτιμημένα, άγνωστα από τα πολλά δώρα που πρόσφερε ο Τοβίας. Μιλάει, κατά κάποιον τρόπο, μεταφορικά, για το πώς φύγατε από το βασίλειο. Φύγατε από την ολότητα της συνειδητότητάς σας. Τολμήσατε να πάτε έξω από την δική σας συνειδητότητα. Κι όταν – χρησιμοποιεί το παράδειγμα, το λεγόμενο Τείχος της Φωτιάς – όταν φύγατε από την συνειδητότητα και περάσατε μέσα από το Τείχος της Φωτιάς, ξαφνικά βρεθήκατε σε ένα μεγάλο κενό. Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Όχι απλά μαυρίλα, αλλά τίποτα.
Και ήταν τρομακτικό, γιατί είπατε, «Υπάρχω στο τίποτα, άρα δεν υπάρχω.» Αυτό πέρασε από τις αισθήσεις σας, τα αισθήματα σας, τις σκέψεις σας. Όμως, όπως επισημαίνει ο Τοβίας στις έξοχες συνεδρίες του, ξαφνικά είχατε επίγνωση. Παρόλο που ήσασταν σε ένα κενό, είχατε επίγνωση του Εαυτού. «Εγώ Υπάρχω.» Μπορούσατε να νιώσετε τον εαυτό σας. Όχι σωματικά, φυσικά, γιατί δεν ήσασταν σωματικές υπάρξεις, αλλά μπορούσατε να ακούσετε τον εαυτό σας.
«Εγώ Υπάρχω.» Και τότε το πρώτο πράγμα που ήρθε στο νου, δεν είχατε εγκέφαλο, αλλά ήρθε στις αισθήσεις σας, ήταν, «Ποιος είμαι; Τώρα που είμαι πέρα από το Τείχος της Φωτιάς, τώρα που είμαι μακριά από το βασίλειο της συνειδητότητας του εαυτού μου, ποιος είμαι;»
Κι αυτό υπήρξε το μεγαλύτερο ερώτημα που έθεσε ποτέ στον εαυτό της οποιαδήποτε έμψυχη ύπαρξη. Αυτή είναι η αρχή, αυτό είναι το άλφα του ταξιδιού. Η αρχή ενός ταξιδιού, που σας πήγε διά μέσου των αιώνων σαν αγγελικές υπάρξεις σε άλλες σφαίρες χωρίς υλικό σώμα, παίζοντας με διαφορετικές ταυτότητες, παίζοντας με άλλες ταυτότητες, άλλους ανθρώπους – όχι ανθρώπους, αλλά άλλες αγγελικές υπάρξεις. Έτσι σας πέρασε από πολλές, πολλές εμπειρίες, «Ποιος είμαι;» Και τελικά σας έφερε σ’ αυτό τον πλανήτη, τον πλανήτη Γη. Τελικά σας έφερε εδώ σε υλική μορφή, σε αναζήτηση εκείνου του ερωτήματος, εκείνου του μοναδικού ερωτήματος – καλύτερα να μην το ρωτάτε αυτό πια, πάντως – «Ποιος είμαι;»
Και βρίσκεστε εδώ, ατέλειωτους αιώνες αργότερα, βρίσκεστε εδώ μέσα σε ένα υλικό σώμα με μια ταυτότητα, και τώρα είστε έτοιμοι να ανακαλύψετε εκείνη την απάντηση σ’ αυτό το πανάρχαιο ερώτημα, «Ποιος είμαι;»
Ποιος Είμαι;
Ας το νιώσουμε αυτό για μια στιγμή, «Ποιος είμαι;» Θα βάλουμε λίγη μουσική.
«Ποιος είμαι;» Είναι μια τόσο όμορφη ερώτηση, κατά κάποιον τρόπο, αλλά δείτε πού σας έφερε. Μέσα από πολλές εμπειρίες, μέσα από πολλές δυσκολίες και βάσανα, προσπαθώντας να αποφασίσετε, «Ποιος είμαι;»
(παύση, αρχίζει η μουσική)
«Ποιος είμαι;»
Υπάρχει τόση ομορφιά σ’ αυτό, πραγματικά.
Κι αυτό είναι το σημείο έναρξης της δημιουργίας, «Ποιος είμαι;»
Γιατί από το τίποτα, βρισκόμενοι σε ένα τίποτα, σε ένα μεγάλο κενό έξω από το Τείχος της Φωτιάς, το βασίλειο της συνειδητότητας, ξαφνικά αρχίσατε να δημιουργείτε. Όχι σκόπιμα, όχι ορίζοντας το, όχι λέγοντας, «Οκέι, θα δημιουργήσω πραγματικότητες για να πάω να παίξω, και μια απ’ αυτές θα είναι αυτός ο πλανήτης Γη.»
Όχι, δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο. Ήταν απλά, «Ποιος είμαι;» κι αυτό έστειλε το κάλεσμα στη δική σας δημιουργική ικανότητα για δημιουργία. Κι από εκεί επεκτάθηκε.
Δημιούργησε την μια πραγματικότητα μετά την άλλη, και μετά σας προσκάλεσε – αυτές οι πραγματικότητες που δημιούργησε η δημιουργία σας, σας προσκάλεσαν – να μπείτε μέσα.
«Μην στέκεσαι απλά έξω, κοιτάζοντας μέσα», είπαν, όλες αυτές οι διαφορετικές πραγματικότητες. «Βούτηξε μέσα κι ανακάλυψε τι έχεις δημιουργήσει.» Αυτή είναι η ομορφιά και η χαρά.
Όχι προκαθορισμένη. Όχι κατασκευασμένη ή σχεδιασμένη από κάποιον άλλο, όχι από τον Θεό, όχι από αγγελικές συμβουλές. Τίποτα απ’ αυτά. Ήταν όλη δική σας.
Ω, πραγματικά, στην πορεία συγχωνευτήκατε με άλλους, κατά κάποιον τρόπο μια συν-δημιουργία, κοινές ταυτότητες και κοινές εμπειρίες, αλλά ο πυρήνας ήταν, «Ποιος είμαι;» Και τότε – φου! – γεννήθηκε το δικαίωμά σας, η ικανότητά σας σαν αληθινοί δημιουργοί, και μετά είπε, «Έλα μέσα. Έλα κι εσύ. Ας δούμε τι ακριβώς έχεις δημιουργήσει.»
Ήταν ένα όμορφο ταξίδι. Μερικές φορές με προκλήσεις, πάντως ένα όμορφο ταξίδι στην ανακάλυψη του Εγώ Είμαι. Έχει συνεχιστεί σ’ αυτή τη ζωή σ’ αυτό τον πλανήτη, συνεχίστηκε σε μια διαδοχή ταυτοτήτων που έχετε δημιουργήσει για τον εαυτό σας, σ’ αυτή τη ζωή, σ’ αυτή τη δημιουργία, στην ταυτότητα σας, στο ποιοι είστε τώρα.
Νιώστε το αυτό για μια στιγμή – «Ποιος είμαι;» – και ξαφνικά, έρχεται η δημιουργία. Και τότε μπαίνετε μέσα για την εμπειρία.
Και η εμπειρία ποτέ δεν ήταν τόσο εστιασμένη και τόσο οδυνηρή, όσο ήταν εδώ σ’ αυτή την ανθρώπινη ζωή. Βιώσατε σε άλλες σφαίρες, αλλά όχι τόσο αληθινά όμορφη κι ενδόμυχη, όσο αυτό που ζείτε εδώ σ’ αυτό τον πλανήτη Γη.
Έχω μιλήσει για το γεγονός ότι ο ρόλος του ανθρώπου είναι να βιώνει. Είναι να βιώνει ό,τι έχει δημιουργηθεί από σας, από την ψυχή. Ο άνθρωπος είναι αυτός που βιώνει την εμπειρία, πολύ περισσότερο από οποιεσδήποτε άλλες από τις μη ανθρώπινες, άυλες εμπειρίες σας στις άλλες σφαίρες.
Υπάρχει τόση εστίαση σ’ αυτό, στο να βιώσετε, και να βγείτε απ’ αυτό, να το περάσετε με περισσότερη κατανόηση από ποτέ, για το «Ποιος είμαι;»
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά.
«Ποιος είμαι;»
Ένα παμπάλαιο ερώτημα. Φιλόσοφοι, μεταφυσικοί, κληρικοί συνεχίζουν να ρωτούν μέχρι σήμερα, «Ποιος είμαι; Ποιοι είμαστε; Τι κάνουμε εδώ; Ποιο είναι το σχέδιο; Ποιος το κανόνισε; Και ποια είναι η τελική επιθυμία ή το τελικό σχέδιο;»
Έτσι, η ζωή αφορούσε το «Ποιος είμαι;»
Φέρνοντας τελικά τους άλλους ανθρώπους, άλλες έμψυχες υπάρξεις για να βιώσετε μαζί τους, μέσω αυτών, κάνοντάς τους καθρέφτες του εαυτού σας, για να βοηθήσουν να απαντηθεί αυτό το «Ποιος είμαι;»
«Ποιος είμαι;» – μια τόσο όμορφη ερώτηση. Κατά κάποιον τρόπο, μια τόσο τραγική ερώτηση επίσης. Ίσως να είναι κατάλληλη για ένα νέο είδος Σαιξπηρικού έργου, Ποιος είμαι;
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά. Καλή βαθιά αναπνοή.
Λοιπόν, θα ήθελα να πάω λίγο πίσω καθώς μπαίνουμε σ’ αυτό.
Το να Είστε Άνθρωποι
Πρόκειται να μιλήσουμε για την ταυτότητα, αλλά πρώτα θέλω να μιλήσω για τον ρόλο σας σαν άνθρωποι σ’ αυτό τον πλανήτη. Ήρθατε εδώ, αποκτήσατε το υλικό σώμα, το οποίο είναι πολύ ξένο, πολύ ασυνήθιστο. Αποκτήσατε μάζα και ύλη. Αποκτήσατε περιορισμό των αισθήσεων και βασικά έχετε τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις σας συν το μυαλό σας. Έτσι, τα αποκτήσατε όλα αυτά, και ήρθατε εδώ σαν άνθρωποι για να βιώσετε, για να πάτε βαθιά μέσα σ’ αυτή τη δική σας δημιουργία. Και είναι δική σας.
Μερικές φορές έχετε το αίσθημα ότι «Λοιπόν, δεν είναι δική μου πραγματικά, είναι κοινή εμπειρία», όμως όχι, τελικά πραγματικά είναι δική σας εμπειρία. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι την μοιράζεστε με άλλους – «Είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό το ταξίδι, είμαστε όλοι εδώ στον πλανήτη, είμαστε όλοι άνθρωποι» όμως τελικά, όχι, είναι μια πολύ προσωπική και ενδόμυχη εμπειρία στον πλανήτη.
Εμποτίσατε τις αγγελικές σας ενέργειες μέσα στο υλικό σώμα κι όταν το κάνατε, όταν πρωτοήρθατε εδώ σ’ αυτό τον πλανήτη, υπήρχε επίσης μια επίγνωση από πλευράς της Τάξης του Τόξου, των αγγελικών υπάρξεων που δημιούργησαν όλη αυτή την ιδέα της Γης, ότι θα μπορούσατε να βυθιστείτε τόσο μέσα της, μέσα στην πυκνότητα, θα μπορούσατε να συμπυκνωθείτε και να συμπιεστείτε τόσο και πραγματικά να πιεστείτε για να μπείτε μέσα σ’ αυτή την πολύ, πολύ πυκνή πραγματικότητα, ώστε ίσως να ξεχνούσατε. Ίσως να ξεχνούσατε ποιοι ήσασταν κι από πού ήρθατε και ίσως, ίσως να μην βρίσκατε ποτέ το δρόμο του γυρισμού.
Έτσι, προέκυψε όλη αυτή η ιδέα του θανάτου, «Ας βάλουμε τον θάνατο σ’ αυτό, οπότε θα πηγαίνετε εκεί κάτω, θα ζείτε σαν άνθρωποι, τελικά θα ενσωματώνεστε μέσα στην βιολογία, αλλά πρόκειται να πεθάνετε. Θα γυρίσετε πίσω στην άλλη πλευρά κι εκεί, θα γίνει η επανασύνδεση, θα θυμηθείτε όλα τα άλλα.» Έτσι, τοποθετήθηκε ο μηχανισμός του θανάτου στην ανθρώπινη εμπειρία.
Η ιδέα ήταν σπουδαία. Ήταν το να σας βγάλει από εκεί, γιατί διαφορετικά ίσως να χανόσασταν. Αλλά αυτή η πραγματικότητα και η βαρύτητά της είναι τόσο βαριές, που από μόνος του ο θάνατος δεν σας απελευθέρωνε. Υπήρχαν φορές, ανάμεσα σε ζωές, που πεθαίνατε και σύντομα επιστρέφατε στις άλλες σφαίρες. Όπως, «Ουοου, ήταν απίθανο, αλλά έντονο.» Μαθαίνατε πώς ήταν να μπαίνετε μέσα στην βιολογία, πράγμα που βοηθούσε να καταλάβετε, «Ποιος είμαι;» Αλλά τότε, μόλις είχατε καθίσει στο μεγάλο πάρτι με τους άλλους αγγέλους για να γιορτάσετε την επιστροφή σας, ξαφνικά εξαφανιζόσασταν. Γυρίζατε πίσω στη Γη. Γυρίζατε πίσω σε άλλη μια ενσάρκωση, γιατί η βαρύτητα είναι τόσο βαριά και τόσο σαγηνευτική που σας τράβαγε πάλι πίσω.
Οι αγγελικές σας υπάρξεις κάθονταν όλες τριγύρω μαζί σας, πίνοντας ένα ποτό και γιορτάζοντας. Ξαφνικά, «Πού στο καλό είναι αυτή;» Είχατε φύγει. Πίσω στη Γη. Πίσω σε άλλη μια ενσάρκωση. Έτσι, ακόμα και ο μηχανισμός του θανάτου δεν άντεξε πραγματικά, δεν ήταν αποτελεσματικός πραγματικά, έτσι αρχίσατε να ενσαρκώνεστε, από τη μια ζωή στην επόμενη, ξανά και ξανά, αναζητώντας να βρείτε «Ποιος είμαι;» Δεν ήταν μια τιμωρία ή μια κρίση το να έρθετε εδώ. Χρειαζόταν πολύ θάρρος, αλλά ξαφνικά τώρα είστε μέσα σε ενσαρκώσεις και, στην πορεία ξεχνάτε, εντελώς, γιατί ήσασταν εδώ.
Οι ενσαρκώσεις που έλαβαν χώρα πριν 2.000, 5.000, 10.000 χρόνια δεν είχαν ιδέα γιατί βρίσκονταν εδώ, πώς έφτασαν εδώ. Γινόταν κάποια συζήτηση σχετικά, αλλά αληθινά, η φιλοσοφία, η θρησκεία, πραγματικά δεν υπήρχαν όπως υπάρχουν τώρα, μέχρι πριν 5.000 χρόνια περίπου. Απλά δεν υπήρχαν. Υπήρχε επίγνωση του υλικού σας περιβάλλοντος, αλλά όχι πολλή σκέψη για το «Από πού ήρθα; Γιατί είμαι εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός;» Υπήρχε η επιβίωση. Δεν είχατε χρόνο να σκεφτείτε πολλά άλλα.
Έτσι, ζείτε σαν άνθρωποι, κατασκευάζετε ταυτότητες, από τη μια ζωή στην επόμενη, αλλά αν εντοπίσετε την προέλευση τους, αν κοιτάξετε τις ζωές – παρόλο που ίσως να είχατε άλλο φύλο, ή να ήσασταν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, σε διαφορετικούς πολιτισμούς, με διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικά επίπεδα ευφυίας ή δεξιοτήτων – θα δείτε κάτι πολύ, πολύ κοινό ανάμεσα σε όλες εκείνες τις ζωές. Βασικά δημιουργούν την ίδια ταυτότητα, από τη μια ζωή στην άλλη. Ναι, διαφορετικό όνομα, ίσως διαφορετικό φύλο, ακόμα όμως προσπαθούσατε να απαντήσετε εκείνη την ερώτηση, το «Ποιος είμαι;» Ακόμα δημιουργώντας την ταυτότητα και μεταφέροντας την από τη μια ζωή στην άλλη.
Και με την ευκαιρία, οι περισσότεροι άνθρωποι πραγματικά δεν πηδάνε εδώ κι εκεί ανάμεσα στις ζωές, δηλαδή από τη μια ζωή στην άλλη. Δεν δοκιμάζουν διαφορετικές οικογένειες. Μένουν στην ίδια. Δεν πηγαίνουν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου. Έχουν την τάση να μένουν στην ίδια κουλτούρα. Όπως έχω πει ήδη, η τεράστια πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη σήμερα, ζουν σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων περίπου από εκεί που ήταν στην περασμένη ζωή, με την ίδια οικογένεια, με τους ίδιους χαρακτήρες, με το ίδιο κάρμα. Θυμηθείτε, στα Λατινικά, «identity» σημαίνει «ο ίδιος/το ίδιο». Το ίδιο κι αυτό ακριβώς παίρνετε.
Δεν είναι κάτι κακό, γιατί, κατά μια έννοια, σας δίνει την ευκαιρία πραγματικά να βελτιώσετε τον εαυτό σας, πραγματικά να βοηθήσετε ώστε να καταλάβετε τον εαυτό σας. Ακόμα κι αν δεν θυμάστε από τη μια ζωή στην άλλη, υπάρχουν πράγματα κυριολεκτικά στο DNA, στο Ακάσα σας, που βοηθούν να θυμηθείτε, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, τον χαρακτήρα που είχατε, την ταυτότητα που φτιάχνετε, αυτό που προσπαθείτε να διαμορφώσετε.
Έτσι, πάλι, περνάτε όλες αυτές τις ζωές γενικά χωρίς συνείδηση γι’ αυτό, απλά βιώνοντας διαφορετικές ταυτότητες, διαφορετικές ζωές. Τότε όμως κάτι συμβαίνει στην πορεία. Κουράζεστε από τα ίδια. Θέλετε να ξεφύγετε. Ξέρετε διαισθητικά ότι υπάρχουν περισσότερα. Ξέρετε ότι υπάρχει κάτι άλλο, και στη διάρκεια της διαδρομής, ίσως πριν από τρεις ζωές, πέντε ζωές, όσες τυχαίνει να είναι, τελικά λέτε, «Πρέπει να ξεφύγω από αυτό.»
Και τότε, εκείνη την υπέροχη και μεγαλειώδη μέρα της απόδρασης, δέχεστε έναν καινούριο ρόλο, μια νέα ταυτότητα. Γίνεστε Αναζητητές. Οι Αναζητητές. Τώρα είναι μέρος της ταυτότητας σας, μέρος της ανακάλυψης σας, «Ποιος είμαι;» Αλλά τώρα αναζητάτε, «Πρέπει να υπάρχουν περισσότερα.» Ίσως φορέσατε χιτώνα και σανδάλια κι αρχίσατε να περπατάτε, όπως έκανε ο Κουτχούμι, πάντως τώρα είστε οι Αναζητητές. Και περάσατε πολλές ζωές μ’ αυτό τον ρόλο.
Έχει εδραιωθεί τόσο πολύ μέσα σας ,ώστε τώρα ο Αναζητητής είναι η ταυτότητά σας. Ο Αναζητητής είναι πνευματικός, ή θρησκευτικός ή μεταφυσικός. Ο Αναζητητής πάντα ψάχνει τις απαντήσεις σε ερωτήσεις που πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ. Πάντα αναζητούν και πάντα ψάχνουν. Σε σημείο που αν ήταν ακριβώς κάτω από τα πόδια σας, αν η απάντηση ήταν εκεί ακριβώς, θα λέγατε, «Ω, όχι, όχι, όχι. Πρέπει να ψάξω εκεί έξω. Πρέπει να συνεχίσω να ψάχνω και να αναζητώ.»
Δεν είναι κακό – όλοι το έχουμε κάνει, το έκανα στις ζωές μου – γιατί σε κάνει να συνεχίζεις και σε κάνει να είσαι ανοιχτός σε νέες δυνατότητες. Και δεν είναι απλά η ίδια παλιά ταυτότητα. Ψάχνετε για κάτι καινούριο, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι μπαίνετε τώρα σ’ αυτή την παγίδα της ταυτότητας σαν Αναζητητές.
Και το αρνείστε σαν Αναζητητές επειδή, «Όχι, ψάχνω για κάτι. Ψάχνω το νόημα της ζωής. Ψάχνω τις απαντήσεις. Ψάχνω το, «Ποιος είμαι;» Έτσι, όχι, δεν είμαι σε μια παγίδα της ταυτότητας.» Κι όμως είστε. Είστε πραγματικά. Είναι μια ωραία παγίδα της ταυτότητας, γιατί υπάρχει ένα ορισμένο ποσοστό ορθότητας σ’ αυτήν, «Είμαι Αναζητητής. Ψάχνω για μεγαλύτερες απαντήσεις.» Υπάρχει ένα είδος παρηγοριάς, «Ο υπόλοιπος κόσμος απλά δεν έχει συνείδηση ή κοιμάται. Εγώ είμαι Αναζητητής», αλλά και πάλι αυτό είναι μια ταυτότητα. Εξακολουθεί να είναι ένας ρόλος.
Είναι ένας από πολλούς που έχετε σχεδόν τελειοποιήσει, με όλες τις διαφορετικές ομάδες, όλες τις διαφορετικές φιλοσοφίες και θρησκείες στις οποίες συμμετείχατε και λοιπά. Έχετε γίνει πραγματικά καλοί στον τομέα της αναζήτησης. Αλλά από κάτω είναι σαν κάτι να χτυπάει την πόρτα και να λέει, «Εντάξει, αυτή η παράσταση έχει τελειώσει τώρα.» Είχε γίνει απλά μια θεατρική πράξη, μια πράξη της συνειδητότητας, πάντως έγινε μια θεατρική πράξη. Έγινε ακόμα μια ταυτότητα.
Είναι μια πολύ καθησυχαστική ταυτότητα, κατά κάποιον τρόπο. Σας δίνει λόγο για να σηκώνεστε το πρωί. Σας δίνει ένα αίσθημα … Δεν είναι ανωτερότητα, αλλά νιώθετε διαφορετικοί από τους άλλους, γιατί «Εγώ είμαι Αναζητητής κι αυτοί δεν είναι. Έχω περισσότερη συνειδητότητα απ’ ότι εκείνοι.» Αλλά και πάλι, ας είμαστε ειλικρινείς σχετικά μ’ αυτό. Είναι απλά μια ταυτότητα.
Έτσι τώρα, σας ζητάω να νιώσετε αυτό τον Αναζητητή, αυτό τον ρόλο του Αναζητητή που παίζατε, χωρίς κρίση. Δεν είναι κάτι κακό. Πραγματικά είναι ένα εκπληκτικό πράγμα. Και δώσατε στον εαυτό σας τα εύσημα που είχε αυτό τον ρόλο, αλλά και πάλι είναι μια ταυτότητα. Εξακολουθεί να είναι το ίδιο.
Νιώστε το αυτό με λίγη μουσική.
Ελευθερώνοντάς την
Αα, αυτός ο Αναζητητής, αγαπά να κυνηγά.
(αρχίζει η μουσική)
Και το περίεργο με τον Αναζητητή είναι ότι, κατά κάποιον τρόπο, δεν θέλει την απάντηση.
Όχι, θέλει την ερώτηση. Θέλει την αναζήτηση, αλλά δεν θέλει την απάντηση πραγματικά, γιατί αν τη θέλατε, αν εκείνος ο Αναζητητής την ήθελε, θα την είχατε βρει μέχρι τώρα. Όμως παγιδεύεστε σ’ αυτή την ταυτότητα, κι αυτό είναι βολικό.
Είναι μια καλή δικαιολογία για τα πράγματα που συμβαίνουν. Σαν Αναζητητές, φτάσατε επίσης στο ότι δεν επιτρέπατε στον εαυτό σας να έχει αφθονία. Αυτό έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά των Αναζητητών, «Δεν έχω αφθονία. Και δεν κάνω καλή παρέα με τους άλλους. Δεν είμαι άτομο του πλήθους. Είμαι Αναζητητής.» Δημιούργησε αυτό τον χαρακτήρα, αυτό τον ρόλο, την ταυτότητα, του Αναζητητή.
Δεν λέω ότι είναι κακό. Είχε πλάκα. Μερικές από τις ζωές μου με την ταυτότητα του Αναζητητή ήταν οι πιο διασκεδαστικές. Μου έδωσε κάτι σαν άδεια, που οι άλλοι άνθρωποι πραγματικά δεν είχαν, να κάνω τις ερωτήσεις, να είμαι διαφορετικός, να κάνω πολύ στοχασμό, πολλές βαθιές τελετές, διαλογισμούς, επειδή, βλέπετε, «Είμαι Αναζητητής. Ενάρετος, πάντως είμαι Αναζητητής.»
Έτσι, ναι, είχαν πλάκα, αλλά τελικά, λοιπόν, νιώστε την ταυτότητα σας του Αναζητητή. Όχι μια συγκεκριμένη ζωή, αλλά μια ταυτότητα που έχετε δημιουργήσει.
Ο Αναζητητής μιλάει για όλα τα βιβλία που έχει διαβάσει, όλες τις ζωές που έζησε σε μοναστήρια και ναούς.
Μιλάει για όλες τις τελετουργίες που έχει κάνει ανά τους αιώνες.
Μιλάει για όλες τις τεχνικές που έχει μάθει – Kwan Do Wan (γελάει) – ότι τυχαίνει να είναι, κάποια νέα τεχνική από τον πιο καινούριο γκουρού ή δάσκαλο.
Ο Αναζητητής είναι πραγματικά καλός στο να ενημερώνει τους άλλους ανθρώπους. Ξέρετε πώς μπορείτε να καταλάβετε αν κάποιος είναι Αναζητητής; Θα σας το πει στα δυο πρώτα λεπτά της συζήτησης μαζί τους (γελάει). Θα σας ενημερώσει.
Και δεν προσπαθώ να είμαι αρνητικός σχετικά μ’ αυτό. Προσπαθώ να είμαι κάπως αστείος, γιατί όλοι έχουμε βρεθεί εκεί.
Ο Αναζητητής θα σας πει πόσους πνευματικούς οδηγούς έχει ή είχε. Θα σας πει για τις εξωσωματικές του εμπειρίες και τις εμπειρίες με εξωγήινους και λοιπά. Είναι ένα αστείο πράγμα.
Και πάλι, όλοι το έχουμε κάνει, όμως τώρα είναι καιρός να προχωρήσουμε πέρα απ’ αυτό. Εκτός κι αν θέλετε να συνεχίσετε την αναζήτηση. Εξαρτάται από σας.
Αν είστε έτοιμοι για πραγμάτωση, σπουδαία, γι’ αυτό είμαστε εδώ. Αν είστε έτοιμοι να συνεχίσετε την αναζήτηση, έχετε να πάτε σε πολλά μέρη που θα ενθαρρύνουν την αναζήτηση, όχι την απάντηση.
Έτσι, νιώστε αυτή την ταυτότητα του Αναζητητή. Δεν είναι μοναδική μόνο γι’ αυτή τη ζωή. Βρίσκεται εδώ αρκετό καιρό.
(παύση)
Ω, αυτός έχει πολλές ιστορίες. Ναι, πολλές, πολλές ιστορίες που μπορεί να πει. Πιθανόν πιο ενδιαφέρουσα από τις ιστορίες της συνηθισμένης ανθρώπινης καθημερινής ζωής, η ιστορία του Αναζητητή. Έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση. Πολλή μοναξιά στις ιστορίες του Αναζητητή. Πολλές φορές μονάχος, για το οποίο ήταν υπεύθυνος ο ίδιος μερικές φορές. Άλλες φορές, κανείς δεν ήθελε να σας μιλήσει, γιατί γίνατε λίγο ηθικολόγοι. Πάντως αγαπώ την ταυτότητα του Αναζητητή … αφού απελευθερωθεί.
Εκτός απ’ αυτό, κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν ποινή φυλάκισης. Να μην βρίσκεις ποτέ την απάντηση, να μην βρίσκεις ποτέ τί υπάρχει στην άκρη του ουράνιου τόξου. Η αναζήτηση γίνεται ο στόχος, όχι η απάντηση.
Αναφέρομαι σε όλο αυτό, επειδή ξέρω ότι τώρα πολλοί από σας έχουν κουραστεί μ’ αυτό. Είστε σχεδόν εκνευρισμένοι και τσαντισμένοι με την ταυτότητα του Αναζητητή. Πού σας έχει οδηγήσει; Εννοώ, ζήσατε πολλές εμπειρίες, αλλά πραγματικά, πού σας έχει οδηγήσει; Είστε καθόλου πιο μακριά όσον αφορά τις πραγματικές απαντήσεις; Ή είναι απλά πιο πολλές οι ερωτήσεις;
Βλέπετε, σ’ αυτό είναι πραγματικά καλός ο Αναζητητής, στο να κάνει κι άλλες ερωτήσεις. Γιατί; Τί κάνει το ταξίδι να συνεχίζεται; Κάνει να συνεχίζεται η αναζήτηση, κρατάει την ταυτότητα στη θέση της.
Αλλά τώρα φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο σ’ αυτό που κάνετε, σ’ αυτό που κάνουμε μαζί. Φτάνουμε στο σημείο να πούμε, ότι τώρα είναι καιρός να απελευθερώσετε όλες τις ταυτότητες. Αυτό δεν είναι αποδοκιμασία του εγώ. Δεν είναι ότι λέμε, «Είναι ανάγκη να καταστρέψετε το εγώ, τον ανθρώπινο ρόλο.»
Είναι το αντίθετο εντελώς. Είναι τιμή σε όλες αυτές τις ταυτότητες.
Ξέρετε, είναι ενδιαφέρον τώρα, γιατί ενώ εμείς καθόμαστε εδώ και μιλάμε, οι περασμένες ζωές σας πραγματικά ξαναγράφουν τις ιστορίες, τις ιστορίες τους για το τι συνέβη. Η προοπτική τους αλλάζει. Είναι διαφορετική.
Κυριολεκτικά, αλλάζει η σχέση χρόνου και χώρου που έχουν με την πραγματικότητα τους. Αλλάζει τα πεδία τους. Αυτό που περνάνε είναι μια απίστευτη αναθεώρηση των ιστοριών, του σεναρίου.
Αυτό αψηφά την επιστήμη, αψηφά ακόμα και την κβαντική φυσική, αλλά συμβαίνει τώρα. Περνάνε από μεταβολές της ταυτότητας κι αλλαγές κι απελευθερώσεις τώρα. Όχι ότι το επέλεξαν, δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι συμβαίνει. Γίνεται εξαιτίας αυτού που διαλέξατε. Εξαιτίας της επιθυμίας της ψυχής να απελευθερώσει όλες τις ταυτότητες.
Θα έχετε πάντα τις αναμνήσεις, κάπου στο ακάσα, και μερικές φορές ακόμα και στο ανθρώπινο μυαλό. Δεν είναι ότι οι αναμνήσεις καταστρέφονται. Όχι, καθόλου. Αλλά η ιστορία ξαναγράφεται. Η ιστορία αλλάζει.
Η ιστορία τώρα αφορά απαντήσεις, παρά ερωτήσεις. Η ιστορία αφορά την πραγμάτωση, παρά την αναζήτηση.
Είναι κάπως περίεργο γιατί το κάνουν, συμβαίνει εξαιτίας του πού βρίσκεστε, τι έχετε επιτρέψει. Κι όμως, είστε οι τελευταίοι που το κάνουν. Είναι το, «Πρέπει να κρατήσω αυτή την ταυτότητα τώρα, γιατί αυτή η ταυτότητα είναι που τα κρατάει όλα σε κίνηση. Είναι αυτό που δίνει τη δυνατότητα στις περασμένες ζωές μου να ξαναγράψουν τις ιστορίες τους.»
Αυτή η ταυτότητα είναι το μεγάλο πνευματικό τυράκι, ας πούμε. Είναι η διαχείριση όλης αυτής της μεγάλης πνευματικής, μεταφυσικής αναζήτησης. Αν δεν υπήρχε αυτή η ταυτότητα που έχετε τώρα – ο Αναζητητής, επίσης η Πνευματική Ύπαρξη – αν δεν υπήρχε αυτή, «Όλα αυτά θα κατέρρεαν», σκέφτεστε. «Όλα αυτά θα κατέρρεαν. Πρέπει να διατηρήσω επίσης και την πνευματική μου ταυτότητα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Αυτό ακριβώς είναι που θα κάνει να συμβούν οι αλλαγές.
Θα κάνει να συμβεί ένα προσωπικό είδος ευνοϊκής καταστροφής, και τελικά, ίσως, και για τον πλανήτη.»
Έτσι υπάρχει αυτή η πνευματική ταυτότητα. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το δόγμα. Δεν έχει σημασία αν είναι μια θρησκεία ή μια αίρεση ή κάτι σαν τον Βυσσινί Κύκλο. Πάντως είναι μια ταυτότητα που έχετε, η Πνευματική Ύπαρξη.
Και πάλι, αυτό δεν είναι σαν αρνητικό, είναι για να είστε παρατηρητικοί, να έχετε επίγνωση, πολλή επίγνωση του τι κάνετε. Δεν είναι κακό, αλλά είναι το ίδιο. Είναι το ίδιο. Και ίσως είναι καιρός να προχωρήσετε.
Έτσι ερχόμαστε σ’ αυτό το πολύτιμο, εύθραυστο, ευαίσθητο χρονικό σημείο τώρα της απελευθέρωσης της ταυτότητας. Όχι καταστροφής. Καθόλου καταστροφής. Απελευθέρωσης της ταυτότητας, την απελευθέρωση των ταυτοτήτων. Αυτό φέρνει πανικό κι ανησυχία, γιατί, βλέπετε, νομίζετε ότι αν δεν έχετε μια ταυτότητα, κάτι με το οποίο μπορείτε να σχετίζεστε, δεν υπάρχετε.
Όλα θα καταρρεύσουν. Όλα εκείνα για τα οποία έχετε εργαστεί τόσο σκληρά στη διάρκεια των ζωών, με την ταυτότητά σας του Αναζητητή, που μετά έγινε μια πολύ πνευματική, μεταφυσική ταυτότητα, όλα θα καταρρεύσουν.
Αυτή είναι η ευνοϊκή καταστροφή.( Eucatastrophe). Δεν καταρρέει. Γίνεται μια ξαφνική, χαρμόσυνη τροπή των γεγονότων.
Η απελευθέρωση της ταυτότητας, το κράτημα των ταυτοτήτων, δεν είναι άρνηση. Είναι το ανάποδο. Στην πραγματικότητα είναι αποδοχή. «Δημιούργησα αυτές τις ταυτότητες. Τις χρησιμοποίησα για να βιώνω. Τώρα όμως, χρειάζομαι πραγματικά αυτό τον ορισμό για να με βοηθά να καταλάβω ποιος είμαι; Χρειάζομαι εκείνους τους αυστηρούς ορισμούς;
Τους ορισμούς της ταυτότητας που έχω προσπαθήσει να τελειοποιήσω και να αναπτύξω και να κάνω όσο το δυνατόν πιο τέλειους και να διορθώσω όταν είναι ανάγκη και να παρακολουθήσω κάθε είδους σεμινάρια και να διαβάσω κάθε είδους βιβλία» βασικά για το πώς να μακιγιάρετε την ταυτότητα σας, πώς να βάζετε επιδέσμους στα σπασμένα μέρη, πώς να την φτιάχνετε, πώς να την κρατάτε σε κίνηση, πώς να εμποτίζετε την ταυτότητα με πιο πολλή ενέργεια, πώς να εξιδανικεύετε την ταυτότητα, πώς να λατρεύετε την ταυτότητα.
Αλλά τότε θα συνειδητοποιήσετε ότι όλα είναι ίδια. Τα ίδια. Είναι μια ταυτότητα. Αυτό ήταν μόνο.
Έτσι φτάνουμε σ’ αυτό το πολύ εύθραυστο, ευαίσθητο σημείο όπου λέμε, «Μπορώ να απελευθερώσω εκείνη την ταυτότητα;» Κι όχι απλά να δημιουργήσετε μια νέα ταυτότητα, την ταυτότητα της Απελευθέρωσης, γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη τάση, αλλά να την αφήσετε να φύγει αληθινά, να την αφήσετε ελεύθερη.
Και βλέπετε, δεν είναι τόσο δύσκολο. Το θέμα είναι απλά να αφήσετε να φύγει και, αν είναι δυνατόν, αν μπορούμε να δώσουμε ένα παράδειγμα εδώ σε πραγματικό χρόνο, είναι το παράδειγμα της αγαπημένης Μπελλ. Η Μπελλ απελευθερώνει τώρα. Αφήνεται (η κάμερα δείχνει την Μπελλ).
Βλέπετε πώς είναι αυτό; Απλά κυλιέσαι ανάσκελα. Γίνεσαι ευάλωτος. Σηκώνεις το πόδι σου στον αέρα κι απελευθερώνεις. Κι όσο απελευθερώνεις, λαμβάνεις επίσης. Αφήνεις τις παλιές ταυτότητες, αλλά λαμβάνεις τον αληθινό Εαυτό σου, αυτό που δεν έχει ταυτότητα και δεν έχει ανάγκη για ταυτότητα.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτά.
(τελειώνει η μουσική)
Τώρα είναι η ώρα να τιμήσετε την ταυτότητα σας, το ποιοι είστε τώρα. Να είστε πραγματικοί, να είστε ειλικρινείς και ξεκάθαροι.
Να μην είστε αρνητικοί ή επικριτικοί, αλλά απλά να πείτε, «Ποια ταυτότητα έφτιαξα; Πώς συγχωνεύτηκαν οι ταυτότητες του Αναζητητή και του Πνευματικού; Και πώς τις χρησιμοποίησα για να δημιουργήσω την ταυτότητα για το ποιος είμαι τώρα; Και πώς έχω προσπαθήσει να διορθώσω εκείνη την ταυτότητα, σχεδόν να την κάνω μόνιμη; Τι έκανα τελευταία στην προσπάθεια να το κάνω αυτό; Όπως το Allatone, προσπαθώντας να δημιουργήσω γι’ αυτή την ταυτότητα.»
Το θέμα τώρα είναι να ρίξετε μια ματιά και να γελάσετε με την ταυτότητα – εννοώ, με καλό τρόπο, όχι να την κοροϊδέψετε, αλλά να γελάσετε μαζί της – για το χιούμορ σ’ αυτήν και να πείτε, «Χμ, ουάου, αυτό είναι πολύ τρελό. Δημιούργησα μια ταυτότητα, είμαι σε μια συγκεκριμένη ηλικία, ζω σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα, έχω μια συγκεκριμένη μόρφωση, ορισμένα ταλέντα. Είμαι Πνευματικός Αναζητητής. Έχω ορισμένο ποσοστό αφθονίας και υγείας.» Όλοι αυτοί είναι παράγοντες που μπαίνουν μέσα στην ταυτότητα.
Αλλά το να μπορείτε να πείτε, «Αυτά είναι όσα βίωσα μέσω αυτής της ταυτότητας. Και πολλά απ’ αυτά ήταν κατασκευή ταυτότητας, πάντως εγώ βίωσα. Και τώρα, είμαι έτοιμος, είμαι τόσο τολμηρός κι έτοιμος να αφήσω να φύγει αυτή η ταυτότητα; Όλες τις ταυτότητες απ’ όλες τις ζωές, απ’ όλες τις εμπειρίες. Είμαι πραγματικά έτοιμος να τις αφήσω να φύγουν; Χρειάζομαι ακόμα να κρατάω κομμάτια απ’ αυτήν; Χρειάζομαι ακόμα να καταλαβαίνω ότι υπάρχω κάνοντας το μέσω μιας ταυτότητας; Ή είμαι έτοιμος να πάω στο επόμενο επίπεδο;»
Ξέρετε ήδη την απάντηση, και γι’ αυτό είμαστε εδώ.
Είναι τρομακτική, γιατί ένα σας κομμάτι σκέφτεται, πάλι, «Πρέπει να έχω κάποιο είδος ταυτότητας. Πρέπει να μπορώ να πω, ‘Είμαι αυτό’ ή ‘Είμαι εκείνο’, για να μπορώ να λειτουργώ στη διάρκεια της μέρας. Πρέπει να έχω ένα ίχνος ταυτότητας, ακόμα κι αν απλά προσδιορίζομαι ως άνθρωπος.»
Και η απάντηση σ’ αυτό είναι πραγματικά όχι. Πραγματικά όχι, αλλά είναι εντάξει να έχετε μια ταυτότητα, που είναι ευέλικτη και εύπλαστη, που να μπορεί να αλλάζει, που να μπορεί να προσαρμόζεται, που να μπορεί να κινείται και να ταλαντεύεται, που να μην είναι η ίδια συνεχώς.
Τώρα είστε έτοιμοι να αφήσετε, βασικά, αυτό που ήταν το δεκανίκι σας – την ταυτότητα. Αυτό που χρησιμοποιούσατε για δικαιολογίες. Αυτό που χρησιμοποιούσατε για να αφιερώνετε όλο σας τον χρόνο και την προσπάθεια και την κατανόηση, είστε έτοιμοι να το αφήσετε. Και ναι, για τον άνθρωπο το να σκέφτεται, «Λοιπόν, πρέπει να είμαι κάτι. Πρέπει να συσχετίζω, πρέπει να έχω εκείνους τους συσχετισμούς με κάτι, γιατί διαφορετικά δεν είμαι τίποτα.» Αα! Αυτό είναι που πρόκειται να ανακαλύψετε. Δεν είναι καθόλου αλήθεια.
Πρόκειται να ανακαλύψετε πως οι ταυτότητες, ειδικά οι ανθρώπινες ταυτότητες, όσο κι αν είναι ενδιαφέρουσες και δημιουργικές και τρομακτικές, πραγματικά ήταν πολύ περιορισμένες. Δεν χρειάζεστε ταυτότητα για να καταλάβετε το «Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι.» Στην πραγματικότητα, οι ταυτότητες μερικές φορές το θολώνουν κι εμποδίζουν την αληθινή πραγμάτωση.
Και ξαναλέω, θέλω να βεβαιωθώ ότι καταλαβαίνετε ότι δεν αποδοκιμάζουμε την ταυτότητα, δεν αποδοκιμάζουμε το εγώ. Υπάρχουν μερικές πνευματικές μαθητείες που εστιάζονται στη διάλυση του εγώ, «Οι άνθρωποι είναι φοβεροί.» Όχι, οι άνθρωποι είναι υπέροχοι. Είναι μια εμπειρία, αλλά τελικά, είναι απλά μια ταυτότητα. Πιστεύω, ξέρω, και νιώθω ότι είστε έτοιμοι να προχωρήσετε πέρα απ’ αυτήν.
Η Μεράμπ του Εγώ Είμαι
Πάρτε τώρα μια καλή, βαθιά αναπνοή, κι ας κάνουμε μια μεράμπ, κι ας βάλουμε λίγη μουσική.
Βλέπετε, αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο δουλεύετε. Και πάλι, θα ήταν η ταυτότητα που θα προσπαθούσε να ξεφορτωθεί την ταυτότητα.
(αρχίζει η μουσική)
Αυτό είναι φυσικό. Φτάνετε στο σημείο της συνειδητότητας και της επίγνωσης. Ξαφνικά αυτό το, «Ααα! Σαν δημιουργός, έχω την ικανότητα να δημιουργώ ταυτότητες. Έχω την ικανότητα να έχω αυτή την ταυτότητα σε ένα υλικό σώμα, αυτή την ταυτότητα να περπατάω και να μιλάω, και να έχω ένα ορισμένο είδος επίγνωσης του εαυτού σαν άνθρωπος, σαν γυναίκα, σαν γυναίκα μέσης ηλικίας, σαν γυναίκα που είναι λογίστρια. Έχω αυτή την ικανότητα. Είναι έμφυτη στα δικαιώματα μου σαν δημιουργός. Αλλά δεν χρειάζεται να κλειστώ σ’ αυτό ποτέ ξανά.» Αυτό ήταν το θέμα.
Ότι κλειστήκατε σ’ αυτό και σας καθόρισε αυτό και μετά προσπαθούσατε να δουλέψετε γι’ αυτό, και προσπαθούσατε να σπρώξετε την ενέργεια μέσα σ’ αυτό, και προσπαθούσατε να την κάνετε διαφορετική, κι απογοητευόσασταν στην πορεία. Εκείνο ήταν το πραγματικό θέμα.
Όχι, οι ταυτότητες είναι σπουδαίες. Και ναι, μπορείτε να έχετε πολλές ταυτότητες ταυτόχρονα. Πραγματικά μπορείτε, χωρίς την τρελή σύγχυση αυτού που ονομάζουν διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας ή οτιδήποτε. Έχετε την ικανότητα να δημιουργήσετε ταυτότητες που πάνε κι έρχονται, που υπηρετούν εκείνη τη στιγμή, στο μέσον εκείνης της εμπειρίας.
Έχετε την ικανότητα να δημιουργήσετε οι ίδιοι, την ταυτότητα να είστε … λοιπόν, είναι σαν τις πτυχές κατά κάποιον τρόπο, αλλά πιο πολύ είναι πλευρές, είναι ενσωματωμένες. Την ικανότητα να έχετε μια ταυτότητα που καταλαβαίνει τους υπολογιστές, που καταλαβαίνει την μουσική, οτιδήποτε απ’ αυτά. Αυτό είναι το δικαίωμα σας σαν Δημιουργοί.
Τώρα όμως, πάρτε μια βαθιά αναπνοή κι ας αφιερώσουμε αυτή την πολύτιμη στιγμή για να τιμήσουμε αυτή την ταυτότητα σ’ αυτή τη ζωή, οποιαδήποτε τυχαίνει να είναι – μητέρα, εργαζόμενη, εθελόντρια, που βοηθάει τους άλλους.
Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή η ταυτότητα – κόρη των γονέων σας, εκείνη που μελετούσε πολύ στο σχολείο. Η ταυτότητα που πιστεύει ότι έκανε πολλά λάθη στην πορεία. Η ταυτότητα που είναι πολύ απογοητευμένη με την ταυτότητα της. Η ταυτότητα που απλά, κατά κάποιον τρόπο, θέλει μια νέα αρχή, μια δεύτερη ευκαιρία.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και τιμήστε εκείνη την ταυτότητα, την ταυτότητα σας σ’ αυτή τη ζωή. Τόσο πολύτιμη.
Όχι, δεν προσπαθούμε να την αποκηρύξουμε. Ούτε και προσπαθούμε να την αλλάξουμε. Λέμε απλά ότι μπορεί να απελευθερωθεί. Μπορεί να είναι ελεύθερη. Δεν χρειάζεται να είναι η ίδια. Δεν χρειάζεται να είναι δομημένη. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι που προσπαθείτε να βελτιώσετε κάθε μέρα.
Όχι, αφήστε εκείνη την ταυτότητα του εαυτού σας να είναι ελεύθερη τώρα.
Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή.
Όλα αυτά είναι απλά μια ταυτότητα. Και είναι εντάξει μέχρι να μπείτε σ’ αυτή την παγίδα της ταυτότητας. Δεν κινείται πια. Δεν βλέπει ότι υπάρχουν τόσα περισσότερα. Τόσα περισσότερα.
Ένα σας κομμάτι το λαχταράει, θέλει να το βιώσει, αλλά προσπαθείτε να το κάνετε μέσω αυτής της ταυτότητας. Είναι πιθανό η ταυτότητα να το νιώσει και να το βιώσει, αλλά αυτό πραγματικά δεν προέρχεται από εκεί. Δεν είναι αυτή η ταυτότητα που το κάνει να συμβεί.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή αυτή την πολύ ιερή και πολύτιμη στιγμή, δίνοντας τώρα ελευθερία σ’ αυτή την ταυτότητα. Και βλέπετε, ένας δημιουργός δημιουργεί χωρίς ορισμό, και μετά βουτάει μέσα στην εμπειρία. Και μετά ο δημιουργός ελευθερώνει όλες τις δημιουργίες του.
Δίνει ελευθερία σε κάθε δημιουργία, σε κάθε ζωή, ακόμα κι αν ο δημιουργός απλά χρησιμοποιεί την ταυτότητα του για δημιουργία. Με άλλα λόγια, δημιουργείτε κάτι – κεραμικά ή κοσμήματα ή έναν πίνακα ή απλά ακόμα και ΤΝ – και κάνετε, «Αα, κοίτα τι δημιούργησα. Αυτό είναι δικό μου. Το έκανα όχι μόνο με τα χέρια και τα μάτια μου, αλλά με την συνειδητότητά μου.»
Αα, υπάρχει τόση ομορφιά σ’ αυτό. Υπάρχει ένα αίσθημα, λοιπόν, ακόμα και στοργής κι αγάπης γι’ αυτό που έχετε δημιουργήσει.
Μερικοί από σας έχουν δημιουργήσει εκπληκτικά τραγούδια τώρα, χρησιμοποιώντας ΤΝ. Και πολλοί από σας σκέφτονται, «Λοιπόν, ήταν απλά ΤΝ.» Όχι, όχι. Εσείς ήσασταν οι δημιουργοί. Είχατε εργαλεία όπως η ΤΝ που το έκαναν ευκολότερο, πάντως ήσασταν οι δημιουργοί, και μετά αγαπήσατε εκείνο το τραγούδι. Το παίζετε ξανά και ξανά για εσάς, κι απλά το αγαπάτε, γιατί βασικά είναι ένας καθρέφτης της δικής σας ομορφιάς, του δικού σας τραγουδιού εσωτερικά.
Τότε όμως, αντί να το βάλει στην άκρη και να το προστατεύει και να το υπερασπίζεται, ο αληθινός δημιουργός του δίνει ελευθερία, το αφήνει ελεύθερο, λέει, «Allatone. Εγώ δημιουργώ. Δημιούργησα, και τώρα απελευθερώνω τις δημιουργίες μου.»
Γιατί να το κάνει αυτό ένας δημιουργός; Γιατί να πάρει ένας δημιουργός αυτό που δημιουργήθηκε κι απλά να το ελευθερώσει;
Πρώτον, τότε του επιτρέπεται να βγει έξω σε ολόκληρο το πεδίο σας, σε ολόκληρη την ψυχή σας. Δεν το προσέχει πια, ούτε το ελέγχει ο άνθρωπος. Τώρα βγαίνει έξω σε ολόκληρη την ύπαρξή σας.
Επίσης, τότε δεν κολλάει. Είναι ακόμα δικό σας, ναι, αλλά δεν είναι πια ο άνθρωπος που το ελέγχει. Δεν κολλάει.
Δεν είναι σαν να το δίνετε σε όλους τους άλλους. Του δίνετε ελευθερία μέσα στην συνολική σας ύπαρξη. Αυτός είναι ο λόγος. Γι’ αυτό δίνετε ελευθερία σε όλες σας τις δημιουργίες.
Είναι πολύ εύκολο να κολλήσετε στις ταυτότητές σας, αλλά τώρα είναι καιρός να τους δώσετε ελευθερία – για να εξελιχθούν, για να συντονιστούν μέσα στην υπόλοιπη ψυχή σας.
Είναι πολύ εύκολο να κολλήσετε σ’ αυτές. Ω, υπάρχουν ηθοποιοί, ηθοποιοί του κινηματογράφου που κολλάνε. Ο Χηθ Λέτζερ που έπαιξε τον Τζόκερ στον Batman, είχε βυθιστεί τόσο πολύ στον ρόλο, που χρειάστηκε πάρα πολύς χρόνος και πολλή ψυχοθεραπεία για να τον βοηθήσει να ελευθερώσει εκείνο τον ρόλο. Κάνετε το ίδιο με τις ταυτότητές σας. Αυτές ριζώνουν τόσο πολύ ώστε ξεχνάτε.
Ο Τζιμ Κάρεϊ που έπαιξε τον ρόλο του Άντι Κάουφμαν στο Man on the Moon – βυθίστηκε τόσο πολύ σ’ αυτόν, που σχεδόν ξέχασε ποιος ήταν ο Τζιμ Κάρεϊ. Εσείς, οι δημιουργοί, οι έμψυχες υπάρξεις, βυθίζεστε τόσο βαθιά μέσα στην ταυτότητα, που μπορεί εύκολα να χαθείτε.
Είμαστε εδώ τώρα, αυτή τη στιγμή. Καθώς μιλάμε για έννοιες όπως το Allatone, μιλάμε για έννοιες όπως η αντανάκλαση της ΤΝ, μιλάμε για πεδία, κι όλα τα υπόλοιπα, τώρα είναι καιρός να τιμήσετε την ταυτότητα σας, τον άνθρωπο σ’ αυτή τη ζωή, και να την ελευθερώσετε.
Τιμήστε την. Ω, πόσο σας έχει υπηρετήσει. Πόσο ήταν ένα κομμάτι από σας, αλλά τώρα, αφήστε την. Και μην προσπαθήσετε να βγείτε εκεί έξω και να δημιουργήσετε μια νέα ταυτότητα. Καθόλου. Δεν την χρειάζεστε.
Βλέπετε, όταν τέθηκε αυτό το ερώτημα, «Ποιος είμαι;» σας οδήγησε σε ένα ταξίδι που εκτεινόταν στο σύμπαν, σε αιώνες χρόνου, και τελικά σας έφερε εδώ. Και τελικά φτάνετε στο σημείο, μ’ αυτό το ερώτημα, «Ποιος είμαι;» είναι τόσο απλό όσο το «Εγώ Είμαι.»
Αυτό είναι. «Εγώ Είμαι.» Δεν χρειάζεστε μια ταυτότητα γι’ αυτό.
«Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι. Εγώ Είμαι όλες οι ταυτότητες, όλες οι εμπειρίες, όλες οι ιστορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ. Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι.
«Και ναι, είχα πάρα πολλές ταυτότητες. Έχω φορέσει πολλά διαφορετικά κουστούμια, ενδύματα», μεταφορικά. «Έχω δοκιμάσει τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά τελικά, Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι. Είμαι όλα αυτά τα πράγματα, αυτοί οι χαρακτήρες, αυτές οι ταυτότητες, αλλά δεν τα χρειάζομαι για να υπάρχω. Δεν τα χρειάζομαι για να ορίζω τον εαυτό μου πια. Το έκαναν σε κάποιο σημείο, αλλά δεν τα χρειάζομαι.»
Αυτό είναι η ελευθερία. «Εγώ Είμαι.»
Όχι «Είμαι ένας μέγας Δάσκαλος. Είμαι ένας εκπληκτικός άνθρωπος.» Τίποτα απ’ αυτά. Απλά «Εγώ Είμαι. Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι. Εγώ Είμαι. Όλες αυτές οι ταυτότητες, όλες αυτές οι εμπειρίες τώρα έχουν ελευθερία. Έχουν ιστορίες. Με έχουν οδηγήσει μέσα σε τόσα πολλά πράγματα, αλλά δεν με καθορίζει πια καμία απ’ αυτές. Δεν με διαχειρίζεται πια, ούτε με ελέγχει, ούτε με κατευθύνει καμία απ’ αυτές. Δεν σχετίζομαι πια με το κάρμα που θα δημιουργήσει μια ταυτότητα. Απλά – Εγώ Είμαι.»
Αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή, χωρίς ταυτότητα, και μετά αυτό που αποκαλύπτεται με έναν πολύ ήσυχο, πολύ διακριτικό τρόπο είναι ότι δεν χρειαζόσασταν ποτέ εκείνες τις ταυτότητες. Είχαν πλάκα, όμως ποτέ δεν τις είχατε ανάγκη.
Υπάρχει η ενσωματωμένη επίγνωση που δεν απαιτεί την κατασκευή ταυτότητας, που δεν απαιτεί όλες τις ιστορίες, που δεν απαιτεί τη δομή και τους περιορισμούς μιας ταυτότητας. Απλά «Εγώ Είμαι.»
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κάθε ταυτότητα, αλλά δεν είναι δεσμευμένη απ’ αυτές. Είναι κάθε δυνατότητα αλλά δεν είναι περιορισμένη.
Έτσι, ας αφιερώσουμε ένα λεπτό εδώ. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή.
«Ποιος είμαι; Εγώ Είμαι.»
Και δώστε ελευθερία τώρα σ’ αυτή την ταυτότητα που πιστέψατε ότι είστε.
Δεν ήταν ψεύτικη, αλλά ήταν πολύ, πολύ περιορισμένη. Και τώρα είναι καιρός για τον δημιουργό, για σας, να την ευλογήσετε και να της δώστε ελευθερία. Απλά «Εγώ Είμαι. Εγώ Υπάρχω.»
(παύση)
Υπάρχει μια τεράστια αλλαγή που αρχίζει να λαμβάνει χώρα.
(παύση)
Δεν είναι διάλυση των ταυτοτήτων, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι πραγματικά είναι μια αναπροσαρμογή, μια μετάβαση, μια ευθυγράμμιση ενέργειας σ’ αυτές, όπου δεν κρατιούνται πια στη θέση τους. Δεν σας καθορίζουν πια.
Υπάρχει αυτή η όμορφη ελευθερία απλά στο «Εγώ Είμαι.»
Αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε, περιέργως, είναι η απόλυτη ταυτότητα. Όμως δεν είναι μια ταυτότητα. Δεν είναι το ίδιο.
«Εγώ Είμαι.» Τεράστια ελευθερία σ’ αυτό.
Σας παρακαλώ, μην το σκέφτεστε υπερβολικά. Μερικοί από σας νιώθουν τα γρανάζια στο κεφάλι τους απλά να βουίζουν απ’ αυτό. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή κι αφεθείτε να το νιώσετε.
Θα βρείτε ότι καθώς μπαίνουμε στη νέα συνείδηση, μπαίνουμε στην Αγάπη 2.0, είναι πολύ δύσκολο να το κάνετε αν στέλνετε την οντότητα σας να κάνει τη δουλειά – την οντότητα της ταυτότητάς σας να κάνει τη δουλειά. Αν στείλετε μια ταυτότητα εκεί μέσα, την τωρινή σας ταυτότητα, και πείτε, «Οκέι, πήγαινε να ανακαλύψεις τη νέα συνείδηση. Πήγαινε να ανακαλύψεις την Αγάπη 2.0», θα είναι πολύ δύσκολο. Βασικά δεν θα μπορέσει να το κάνει. Είναι πολύ ελεγχόμενη, πολύ σταθερή.
Αλλά αν είναι απλά το Εγώ Είμαι, που επιτρέπει την εμπειρία μέσω του ανθρώπου που δεν χρειάζεται να είναι υπερ-προσδιορισμένη, τότε – τότε – θα αρχίσετε να νιώθετε και να βιώνετε τη νέα συνείδηση κι έναν εντελώς νέο τρόπο να αγαπάτε.
Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή, δίνοντας ελευθερία τώρα σ’ αυτή την ταυτότητα.
Τιμώντας τη, γελώντας λίγο μαζί της, λέγοντας, «Είναι το τέλος του δρόμου. Ήρθε η ώρα να σου δώσω την ελευθερία σου. Ήρθε η ώρα εγώ να είμαι ελεύθερος τώρα από τα δεσμά των παλιών ταυτοτήτων, απλά Εγώ Είμαι.»
«Ποιος είμαι; Εγώ Είμαι.» Αυτό είναι. Μπουμ.
Πάρτε μια καλή, βαθιά αναπνοή … καλή, βαθιά αναπνοή.
Καλή, βαθιά αναπνοή καθώς φέρνουμε αυτό το όμορφο Shoud στο τέλος. Εγώ Είμαι.
Και με αυτά, αγαπητοί Σώμπρα, να θυμάστε ότι όλα είναι καλά σε όλη τη δημιουργία.
Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι.
Σας ευχαριστώ.
Μετάφραση: Μαίρη Πολυχρόνη
Review και επιμέλεια : Μαρία Γρηγοράκη
