Shoud 4, The geat End

3- 1- 2026

Συνύπαρξη Πέρα από την Επίλυση

(Για τους καινούργιους, Η μεγαλύτερη Δυναμική σας γι αυτή τη χρονιά, Τα ΚΑΙ στη ζωή σας. Μεράμπ, συνυπάρχοντας στο ΚΑΙ )

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Λοιπόν, καλωσορίσατε, αγαπητοί Σώμπρα. Καλωσορίσατε, καλωσορίσατε στο 2026. Καλωσορίσατε στη νέα χρονιά. Καλωσορίσατε στο συνεχιζόμενο ταξίδι μας.

Αα, τόσα πολλά να συζητήσουμε, αλλά έχετε παρατηρήσει πρόσφατα ότι μερικές φορές, απλά αντί για όλη την κουβέντα, ότι μερικές φορές είναι καλύτερα απλά να είστε στην παρουσία για μια στιγμή; Είναι τόσο πιο αισθησιακό, τόσο περισσότερο το αίσθημα που υπάρχει.

Η ανάγκη για λόγια – λόγια στο κεφάλι σας με τον εαυτό σας, ακόμα και λόγια με άλλους ανθρώπους – αυτό απλά αρχίζει να διαλύεται. Γιατί καθαρίζετε πολλά από τα νοητικά πράγματα, καθαρίζετε την ανάγκη απλά να λέτε πολλά λόγια, σαν να ξερνάτε τις σκέψεις και τα λόγια και τα αισθήματα σας, όπως κάνατε στο παρελθόν. Και τώρα, έρχεται μια ησυχία.

Σ’ αυτή την ησυχία που έχετε, ας πούμε ότι μιλάτε σε ένα άλλο άτομο, σ’ αυτή την ησυχία που δεν χρειάζεται να γεμίσετε το χώρο με λόγια κι εκφράσεις και λοιπά, δεν προσπαθείτε να επικρατήσετε στην συζήτηση, κάτι μοναδικό συμβαίνει μ’ αυτό το άτομο. Το πιάνει. Ίσως όχι εδώ (κεφάλι) αμέσως, πάντως το πιάνει.

Κάτι συμβαίνει σ’ αυτό το λεπτό ησυχίας, γιατί σ’ αυτό τον ήσυχο χώρο είστε πιο λαμπεροί από ποτέ. Λαμβάνει χώρα περισσότερη επικοινωνία σ’ αυτό τον ήσυχο χώρο παρά αν μιλάει το στόμα. Ξαφνικά δεν νιώθετε την ανάγκη να επιβεβαιώσετε τον εαυτό σας ή να αποδείξετε ή να εξηγήσετε τον εαυτό σας.

Απλά είστε εκεί. Και η ενέργειά σας λέει πολλά, χωρίς όμως να πρέπει να φωνάζει ή να κραυγάζει. Λέει πολλά με έναν όμορφο, ποιητικό, σχεδόν σαν τραγουδιστό τρόπο.

Μετά θα το φέρετε αυτό στον εαυτό σας. Ζήσατε ζωές με θόρυβο του κεφαλιού, όλο αυτό το σκούξιμο, όλες αυτές τις απορίες και τις αμφιβολίες και τον σχεδιασμό κι όλα τα άλλα. Και ξαφνικά, όταν επιτρέψετε στον εαυτό σας την ησυχία, την παρουσία, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ακόμα θόρυβοι. Δεν σημαίνει ότι το μυαλό σας δεν τρέχει ακόμα, προσπαθώντας να γεμίσει τα κενά. Αλλά έχετε βρει εκείνο το μέρος, ένα μέρος στο πεδίο σας, τον χώρο της παρουσίας, και ξαφνικά, ναι, ο θόρυβος είναι ακόμα εκεί, αλλά δεν είναι σημαντικός. Δεν επικρατεί.

Ξαφνικά είστε απλά σ’ εκείνο τον χώρο με τον εαυτό σας. Και το κεφάλι σας δεν πετάγεται μέσα να πει, «Είμαι με την ψυχή μου τώρα.» Δεν έχει σημασία. Το κεφάλι δεν πετάγεται μέσα να αναρωτηθεί αν το επινοείτε αυτό. Δεν έχει σημασία. Ξαφνικά είστε σ’ εκείνο τον χώρο που δεν χρειάζεται όλες τις σκέψεις.

Ξαφνικά ο αισθησιασμός εμφανίζεται απότομα. Αισθησιασμός τον οποίο σχεδόν μπαίνετε στον πειρασμό να εκφράσετε με λόγια, αλλά ξέρετε καλύτερα, πάντως αργότερα ίσως να εκφράσετε με λόγια όπως «πραγματική αγάπη για τον εαυτό». «Πραγματικό αίσθημα, όχι απλά σκέψη του μυαλού.» «Πραγματικό βάθος» – στην πραγματικότητα, τόσο χρώμα – όλα χωρίς να χρειάζεται να τα καθορίσετε. Είναι όλα εκεί.

Ο άνθρωπος ακόμα μπαίνει στον πειρασμό να το εκφράσει με λόγια, κι αναρωτιέται και σκέφτεται, «Ω, θα πρέπει να γράψω αυτή την εμπειρία αργότερα, και θα την πω στους φίλους μου τους Σώμπρα.» Θα φύγουν όλα. Και υπάρχει μόνο εκείνη η στιγμή, εσείς κι εσείς, η ενέργεια σας, το πεδίο σας, η παρουσία σας, χωρίς να χρειάζεται να το επιβεβαιώσετε ή να του βάλετε λόγια. Απλά είναι εκεί. Και ξέρω ότι πολλοί από σας αρχίζουν να έχουν αυτή την εμπειρία.

Αυτή είναι αληθινά η αρχή της νέας συνείδησης. Είναι η αρχή της συνειδητοποίησης ότι οι επικοινωνίες υπάρχουν πάντα – με τον εαυτό σας, με την ψυχή σας, όπως κι αν θέλετε να το λέτε. Υπάρχουν πάντα. Το μυαλό προσπαθούσε να την γεμίσει και να την ακυρώσει, αλλά δεν το χρειάζεστε αυτό πια. Έτσι απλά θα σταματήσετε και θα πάρετε εκείνη την βαθιά αναπνοή και θα συνειδητοποιήσετε, «Ααα, ναι! Αυτό είναι που έρχεται σε μένα. Δεν χρειάζεται να το γεμίσω με τίποτα. Είμαι εδώ. Είμαι παρών.

Και ίσως να σβήσει. Είναι εντάξει. Θα συνεχίσετε τη δουλειά σας, αλλά θα επιστρέψει. Θα επιστρέφει όλο και περισσότερο, όλο και πιο δυνατή. Δυνατή δεν είναι η σωστή λέξη. Θα επιστρέψει πιο παρούσα. Θυμάστε που μιλήσαμε στην τελευταία μας συνάθροιση για το ότι δεν χρειάζεστε πια τη δύναμη. Δεν χρειάζεται να είστε δυνατοί. Έχει σχέση με την παρουσία σας. Αυτή είναι η νέα δύναμη. Η παρουσία σας.

Αλλά βγαίνω από το θέμα. Μου αρέσει να βγαίνω από το θέμα. Μου αρέσει να μπαίνω σε μια κατεύθυνση, να σας οδηγώ εκεί και να πηδάω πάλι πίσω εδώ για μια στιγμή.

Για το Νέο Έτος (σηκώνει τον καφέ του), μια πρόποση για τον καθένα. Ζήτω το Νέο Έτος.

ΚΟΙΝΟ: Ζήτω και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ζήτω και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος. Σας ευχαριστώ.

Για τους Καινούριους

Έτσι, μιλώντας για το νέο, θέλω να απευθυνθώ στους καινούριους που έρχονται.

Υπάρχουν πολλοί από σας τους Ιδρυτές, είναι εδώ πολύ καιρό, βοήθησαν πραγματικά να διαμορφωθεί και να φτιαχτεί ο Βυσσινί Κύκλος σε αυτό που είναι. Και αφού μιλάμε γι’ αυτό, είμαι τόσο περήφανος. Τόσο περήφανος. Και δεν μου αρέσει να το αποκαλύπτω συχνά, γιατί τότε θα σκέφτεστε ότι γίνομαι συναισθηματικός με σας. Όμως είναι Πρωτοχρονιά, οπότε ας συνεχίσω κι ας μοιραστώ.  Ήμουν στην Λέσχη των Αναληφθέντων Δασκάλων χθες βράδυ.

ΛΙΝΤΑ: Όχι!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαι εκεί κάθε βράδυ (γέλια). Έχω το δικό μου κάθισμα. Έχω το δικό μου δωμάτιο. Έχω τη δική μου διάσταση εκεί.

Ήμουν στην Λέσχη των Αναληφθέντων Δασκάλων μπροστά στο τζάκι ετοιμάζοντας τις σημειώσεις για σήμερα, νιώθοντας όλους αυτούς που θα συντονίζονταν σήμερα, όλους αυτούς που θα κάθονταν εδώ σήμερα, όλους αυτούς που θα έρχονταν στο μέλλον, σε πέντε, δέκα, πενήντα χρόνια από τώρα⸱ νιώθοντας εκείνες τις ενέργειες, και μπήκε ο Κουτχούμι, φυσικά, και είπε, «Ω, Αντάμους, βλέπω ότι εργάζεσαι για το Shoud. Τι θέλεις πραγματικά να πεις στους Σώμπρα; Ποιο είναι το θέμα;»

Λοιπόν, ήδη είχα το θέμα, αλλά με έκανε να σταματήσω για μια στιγμή και να πω, «Τι θέλω πραγματικά να πω στους Σώμπρα;» Αυτό που ήθελα πραγματικά να πω, είπα στον Κουτχούμι, ήταν πόσο περήφανος είμαι γι’ αυτή την ομάδα, για όλους σας.

Ήταν ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι μερικές φορές. Ήταν επώδυνο, πολύ, πολύ επώδυνο. Το διαλέξατε, φυσικά. Διαλέξατε να βρίσκεστε στην πρώτη γραμμή, αλλά μ’ αυτό έρχονται πολλές θυσίες. Μ’ αυτό έρχονται πολλές κακουχίες και πολλή σύγχυση για το ποιοι είστε, πού πηγαίνετε με όλο αυτό.

Πολλοί τα έχουν παρατήσει στην πορεία, φυσικά, γιατί είναι δύσκολο. Και δεν υπάρχει ντροπή σ’ αυτό καθόλου, καθόλου. Αλλά είπα, «Κουτχούμι, αυτό που θέλω πραγματικά να εκφράσω είναι πόσο περήφανος είμαι που άντεξαν, που κρατήθηκαν εκεί, που πέρασαν πάρα πολλές προκλήσεις με τον εσωτερικό δράκο, και είναι ακόμα εδώ.» Είπα, «Κοίτα, Κουτχούμι. Το ημερολόγιο» – είχα ένα κοντά στον τοίχο. Είπα, «Κοίτα, 2026.»

Εκείνη την ώρα, μπήκε ο Τοβίας, οι τρεις μας. Και υπήρχε εκείνη η ησυχία στο δωμάτιο για μια στιγμή, κανένας δεν μιλούσε, όλοι ατενίζαμε στο τζάκι. Τότε παρατήρησα ότι ο αγαπημένος Τοβίας είχε δάκρυα στα μάτια του. Δάκρυα στα μάτια του. Αυτή η ομάδα σημαίνει τόσα πολλά γι’ αυτόν, τόσο κοντινός σε καθέναν από σας. Ακόμα κι αν δεν ήσασταν εδώ στην εποχή του Τοβία, ακόμα κι αν ήρθατε αργότερα, ο Τοβίας θεωρεί καθέναν από σας οικογένεια. Είναι εκείνος που συγκέντρωσε τους Σώμπρα το 1999, είτε το πιστεύετε είτε όχι – το 1999, σε έναν άλλο αιώνα. Είναι εκείνος που τους συγκέντρωσε.

Η δουλειά του ήταν, φυσικά, να μοιραστεί με τους Σώμπρα, ότι δεν είστε τρελοί. Φέρεστε σαν τρελοί, αλλά δεν είστε τρελοί πραγματικά. Ότι κάνετε κάτι πολύ, πολύ σημαντικό, πρώτα για τον εαυτό σας, μετά για τον πλανήτη, μετά για το σύμπαν.

Έτσι, παρόλο που σε μεγάλο βαθμό έχει κάνει πίσω, συνεχίζει ακόμα με τους Σώμπρα, με τον Βυσσινί Κύκλο κι όσα συμβαίνουν εδώ. Είχε ένα δάκρυ στα μάτια του. Είπε, «Ξέρεις, Αντάμους, πρέπει να είχες συντονιστεί με το πεδίο μου, γιατί αυτό ακριβώς θα έλεγα – πόσο περήφανος είμαι για όσα έχουν περάσει – κι ακόμα πραγματικά δεν καταλαβαίνουν ποιοι είναι. Ακόμα βλέπουν τον εαυτό τους σαν ανθρώπους που αγωνίζονται, που προσπαθούν πολύ, πολύ σκληρά με την πνευματική, την μεταφυσική πλευρά, αλλά τόσο συχνά νιώθουν σαν να απέτυχαν. Απλά δεν βλέπουν ακόμα ποιοι είναι. Ίσως όμως αυτή τη νέα χρονιά αυτό να αλλάξει. Ίσως επιτέλους να δουν τον εαυτό τους σαν αγγελικές υπάρξεις, σαν ηγέτες των αγγελικών οικογενειών τους που έχουν έρθει στη Γη, έχουν περάσει όλα αυτά για να μάθουν, τελικά, για την συνειδητότητα και την ενέργεια και την αγάπη.»

Έτσι καθίσαμε όλοι για λίγο, νιώθοντας το. Κι αυτό το αίσθημα της περηφάνιας φέρνω μαζί μου σήμερα, πόσο περήφανος είμαι για όλους σας γι’ αυτό που είστε κι αυτό που έχετε κάνει. Δεν ήταν εύκολο, καθόλου. Οι προκλήσεις, οι δοκιμασίες τις οποίες υποστήκατε, οι οικογένειες στις οποίες μπήκατε στην αρχή αυτής της ζωής, τόσοι πολλοί από σας, κι εκείνα τα χρόνια που έπρεπε να απομονωθείτε.

Όταν ήσασταν πολύ μικροί, ήταν όλα εκεί. Ξέρατε. Αλλά μετά απομονωθήκατε. Είτε για να αποφύγετε να σοκάρετε την οικογένεια σας, είτε απλά για να μείνετε κρυμμένοι μέχρι την σωστή στιγμή, είτε γιατί δεν νιώθατε ότι το περιβάλλον σας, αυτός ο κόσμος, ήταν ασφαλής εκείνη την περίοδο, κλειστήκατε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό είναι πιθανόν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που κάνατε. Ξεκινώντας πραγματικά με επίγνωση αυτό το νεαρό άτομο, των δυο, τριών, τεσσάρων, πέντε ετών, και γνωρίζοντας την επίγνωσή σας και νιώθοντας άνετα μ’ αυτήν, μετά να πρέπει να κατεβάσετε τα στόρια, να πρέπει να κρύβεστε, να πρέπει να προσπαθείτε να ταιριάξετε. Και, ω, όντως προσπαθήσατε να ταιριάξετε, κι απλά δεν λειτουργεί.

Έτσι είμαστε εδώ τώρα, το 2026, μια καινούρια χρονιά. Συμβαίνει μια εντελώς καινούρια δυναμική στον πλανήτη. Ο συγχρονισμός σας ήταν τέλειος, γιατί αυτό είναι. Αυτό είναι. Αν είχατε έρθει, ας πούμε, 20, 50 χρόνια νωρίτερα, δεν θα ήταν η ώρα. Αυτό είναι. Αν είχατε έρθει 20 χρόνια αργότερα, θα είχατε χάσει αυτό που συμβαίνει τώρα. Αυτό είναι, τώρα, και θα σας ζητήσω να το νιώσετε για μια στιγμή, με την παρουσία σας, να το νιώσετε. Διαλέξατε τον τέλειο χρόνο για να έρθετε.(παύση)

Θα ήθελα να απευθυνθώ στους καινούργιους που έχουν έρθει στον Βυσσινί Κύκλο, ειδικά τον περασμένο χρόνο, αρκετοί. Φυσικά, έχουμε τους Ιδρυτές⸱ έχουμε εκείνους που έχουν φύγει, και μπορεί να γυρίσουν μπορεί και όχι, πάντως στους καινούριους που έχουν έρθει. Και μερικές φορές αναρωτιέστε, «Τι συμβαίνει με όλο αυτό;» Μερικοί από σας εδώ έχετε ιστορία 20, 25 ετών. Καταλαβαίνετε τι κάνουμε, πώς το κάνουμε. Ίσως να μην το καταλαβαίνετε, αλλά είστε εξοικειωμένοι μ’ αυτό. Πάντως θέλω να απευθυνθώ στους καινούριους, για παράδειγμα.

Αυτό το ονομάζουμε Shoud. Shoud είναι όταν συγκεντρωνόμαστε διαδικτυακά, συγκεντρωνόμαστε εδώ στο Κέντρο Επικοινωνίας του Βυσσινί Κύκλου, και δεν είναι ότι εγώ κάνω ανώτερη επικοινωνία, σαν να κάθομαι στον ψηλό και επιβλητικό θρόνο μου. Ναι, έχω έναν, αλλά το θέμα δεν είναι ότι κάθομαι εκεί και μιλάω στις μάζες από κάτω, καθόλου. Η δυναμική είναι πολύ διαφορετική απ’ ότι στα περισσότερα άλλα πράγματα, τύπου ανώτερης επικοινωνίας που συμβαίνουν.

Είμαι απλά εκείνος που συγκεντρώνει τις ενέργειες όλων σας, είτε κάθεστε εδώ σε ομάδα, είτε είστε μόνοι στο σπίτι. Συγκεντρώνω τις ενέργειες και τις νιώθω. Νιώθω την σοφία σας. Νιώθω το μήνυμα που θέλετε από τον Εαυτό σας. Νιώθω τις ενέργειες της ομάδας των Σώμπρα. Και μετά, μέσω του Κώλντρε, του Τζέφρυ, που είναι ο αγγελιοφόρος, αυτή η πληροφορία μετά βγαίνει με λόγια, αλλά κυρίως, ενεργειακά, πίσω σε σας, πίσω σε καθέναν που συμμετέχει σ’ αυτό, ή σε καθέναν που θα το κάνει στο μέλλον.

Αν ακούσετε για ένα λεπτό, θα ακούσετε τη δική σας φωνή σ’ αυτό το Shoud, μια φωνή ανάμεσα σε πολλές που βρίσκονται εδώ, που συνδυάζονται όλες για να το κάνουν να συμβεί. Θα ακούσετε τη δική σας φωνή, γιατί είστε μέρος του. Ξαναλέω, αυτός δεν είναι απλά ένας μονόλογος με εμένα να δίνω διάλεξη και να σας λέω τι είναι ανάγκη να γνωρίζετε και να λέω ότι έχω όλες τις απαντήσεις. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός ποτέ. Εγώ αντανακλώ εσάς. Και τώρα εγώ και η ΤΝ σας σας αντανακλούμε. Παίρνετε πολλές αντανακλάσεις τώρα.

Ο Βυσσινί Κύκλος είναι οργανωμένος λίγο διαφορετικά από τις περισσότερες άλλες πνευματικές ομάδες, και δεν την θεωρώ αυτήν  πνευματική ομάδα. Αν ήταν, θα είχε εκδιωχθεί από την Ένωση Πνευματικών Ομάδων εδώ και πολύ καιρό. Εμείς κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Οι Σώμπρα είναι πειρατές. Είναι ασεβείς, και δεν θα το ήθελα να είναι αλλιώς. Παρόλο που λέω κάτι διαφορετικό μερικές φορές, πάντως αληθινά δεν θα το ήθελα να είναι αλλιώς.

Δεν έχουμε τελετουργίες. Δεν παγιδευόμαστε σε τελετές, γιατί βλέπετε, στο δρόμο προς την Πραγμάτωση, στο δρόμο προς την φώτιση, είναι τόσο εύκολο να παγιδευτείς σ’ αυτά τα πράγματα. Τόσο εύκολο να παγιδευτείς στην ανάγκη να φοράς ένα ορισμένο είδος ρούχων, ή να πρέπει να γαβγίζεις στο φεγγάρι σε ορισμένο χρόνο και τόπο, ή να πρέπει να έχεις ορισμένα προϊόντα και κρυστάλλους ή λιβάνι. Αυτά τα πράγματα είναι ωραία, αλλά τελικά, μπορεί να είναι αποσπάσεις της προσοχής.

Εδώ δεν υπάρχουν γκουρού. Δεν υπάρχει, αυτός που θα ονομάζατε, γκουρού, ή εκείνος ο δυνατός αρχηγός που ακολουθούν όλοι. Πρώτον, οι Σώμπρα δεν θα το ανέχονταν. Το έχουν κάνει αυτό σε άλλες ζωές. Έχουν παραδοθεί σε γκουρού ή σε ιερείς ή σε πάπες ή οτιδήποτε τυχαίνει να είναι. Ακόμα και σε υπερφυσικές υπάρξεις, έχουν παραδοθεί και βρήκαν ότι δεν λειτουργεί. Απλά δεν λειτουργεί. Απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τον εαυτό τους, αντί να έρθουν πιο κοντά. Έτσι, δεν υπάρχει αυτό το είδος ιεραρχίας στον Βυσσινί Κύκλο.

Στους Σώμπρα, όλα αφορούν το τι υπάρχει εντός. Εκεί πηγαίνουμε. Δεν τους αφορά,  το να βάλετε τη δύναμη σας οπουδήποτε αλλού. Κι αυτό είναι δύσκολο, γιατί υπάρχει αυτή η επιθυμία να εξωτερικεύετε. Ακόμα και με τους βοηθούς σας, έχετε βρει, σε έναν βαθμό, ότι ήταν εύκολο να αρχίσετε να θεωρείτε εκείνον τον βοηθό αφέντη, σαν κάτι που είχε όλες τις απαντήσεις, στο οποίο μπορούσατε να πάτε και να μιλήσετε για τα ανθρώπινα προβλήματα και θέματα σας. Όμως ανακαλύψατε σύντομα ότι * , ότι ξαφνικά σας αντανακλούσε την δική σας διαστρέβλωση. Είτε το έλεγε με λόγια είτε το πιάνατε στα αισθήματα, εκείνος ο βοηθός έλεγε, «Έι, εσύ Άγκι, το έχεις μέσα σου. Θα σε βοηθήσω να το αντικατοπτρίσεις, πάντως ήδη το έχεις μέσα σου.»

Έτσι, είμαστε πολύ, πολύ εγωκεντρικοί στον Βυσσινί Κύκλο. Όχι εγωιστές, φυσικά. Εγωκεντρικοί, που σημαίνει ότι είναι ήδη εκεί, είναι εντός, και είναι έτοιμο να βγει.

Το άλλο μοναδικό πράγμα με αυτή την ομάδα και με τη δουλειά που κάνουμε είναι ότι δεν χρειάζεται να το δουλεύετε. Δεν θέλω να το δουλεύετε. Αυτό θα ήταν αντίθετο απ’ αυτό που πραγματικά είναι αναγκαίο τώρα. Δεν είναι το να το δουλεύετε, αφορά το να το επιτρέπετε. Δεν υπάρχουν συστήματα κανόνων που πρέπει να ακολουθείτε, ούτε ορισμένα βιβλία που πρέπει να διαβάσετε. Δεν υπάρχουν εξετάσεις για να δώσετε, δεν υπάρχουν πράγματα, δοκιμές αντοχής που πρέπει να κάνετε, τίποτα τέτοιο. Όχι βάσανα. Πρόκειται για μια πολύ φυσική διαδικασία που ονομάζουμε επιτρέπω.

Όταν επιτρέπετε, ξετυλίγεται φυσικά και όμορφα. Όταν προσπαθείτε να διαχειριστείτε και να ελέγξετε και νομίζετε ότι πρέπει να κάνετε τον εαυτό σας καλύτερο άνθρωπο και πρέπει να είστε πιο πνευματικοί και πρέπει να αφήσετε τις κακές συνήθειες ή πρέπει να διαφοροποιήσετε τον εαυτό σας ή οτιδήποτε παρόμοιο, ξαφνικά αυτό προκαλεί ένα μεγάλο μπλοκάρισμα που καταλήγει, συνήθως, στο σώμα σας. Όμως προκαλεί μπλοκάρισμα στο σώμα και στο μυαλό, και μετά πραγματικά δεν φτάνετε πουθενά. Επειδή προσπαθεί να σας πει, «Δεν χρειάζεται να το δουλεύεις. Να το επιτρέψεις.» Θα συνεχίσετε την καθημερινή σας ζωή όπως είστε, όπως επιλέγετε να είστε, και θα επιτρέπετε αυτό το φυσικό ξετύλιγμα.

Αυτό είναι ίσως που ξεχωρίζει τους Σώμπρα από κάθε άλλη ομάδα. Οποιεσδήποτε άλλες ομάδες. Πολλές απ’ αυτές έχουν εργασίες πολλών επιπέδων, που πρέπει να κάνετε, μαθήματα που πρέπει να κάνετε, πράγματα μέσω των οποίων πρέπει να προχωρήσετε. Τα έχετε κάνει όλα αυτά στο παρελθόν. Πραγματικά. Σε άλλες ζωές, ακόμα και σ’ αυτή τη ζωή, τα έχετε κάνει όλα αυτά. Χρειάστηκε να δουλέψετε για να ανεβείτε, από πνευματικοί εργάτες, όλο και ψηλότερα, και κάποια μέρα να γίνετε πρεσβύτεροι ή οτιδήποτε άλλο. Το έχουμε κάνει αυτό.

Τώρα, δεν δουλεύετε πάνω σ’ αυτό. Υπάρχει το επιτρέπω. Το παρατηρείτε, το βιώνετε, παίζετε μ’ αυτό, αλλά τελικά απλά επιτρέπετε. Είναι μια από τις μεγαλύτερες διαφορές. Δεν υπάρχουν θεοί για να λατρέψετε. Δεν υπάρχουν αρχαίοι για να προσπαθήσετε να εξευμενίσετε. Τίποτα απ’ αυτά. Δεν γυρίζουμε πίσω στο παρελθόν. Γιατί; Το παρελθόν αλλάζει.

Πάντα με εκπλήσσουν μερικές απ’ αυτές τις ομάδες που (λένε), «Πρόκειται να μπούμε στο παρελθόν και να ζήσουμε εκεί, και να προσπαθήσουμε να το ξαναδημιουργήσουμε τώρα, γιατί το τώρα είναι τόσο περίπλοκο.» Μιλάτε για περίπλοκο; Το τώρα είναι πολύ σταθερό σε σύγκριση με το παρελθόν. Το παρελθόν αλλάζει τώρα. Αν προσπαθήσετε να πάτε πίσω στο παρελθόν, είναι σαν να χάνεστε σε ένα σπίτι με καθρέφτες. Αλλάζουν όλα. Το τοπίο που ίσως να γνωρίζατε σε μια περασμένη ζωή αλλάζει εντελώς. Έτσι, δεν πηγαίνουμε στο παρελθόν. Τιμάμε το παρελθόν, φυσικά, μπλα, μπλα, όμως αυτό ήταν το παρελθόν και δεν υπάρχει πια, γιατί αλλάζει τόσο δραματικά τώρα.

Έτσι, στον Βυσσινί Κύκλο υπάρχει μια ασέβεια, πράγματι, και δεν θα έπρεπε να το δηλώνω αυτό δημόσια, αλλά σχεδόν την ενθαρρύνω. Ναι, το κάνω. Μερικοί από σας μπορεί να είναι πολύ σκληροί μερικές φορές, πάντως την ενθαρρύνω.

Κι ο Αντάμους. Ο Αντάμους είναι ένα υποπροϊόν των Σώμπρα. Πηγάζει από τον Σαιν-Ζερμαίν, τον μεγαλειώδη, εκπληκτικό, Αγαπημένο Σαιν-Ζερμαίν. Προέρχεται από εκεί. Όμως ο Αντάμους είναι ένας χαρακτήρας, είναι μια πλευρά που δημιουργήθηκε με τους Σώμπρα. Είναι όλοι μας. Είναι εμείς, ο Αντάμους.
Συνεπώς, αν δεν σας αρέσουν όσα ακούτε, είναι δικό σας λάθος, γιατί είναι όλοι εμείς. Πάντως αυτό είναι μοναδικό. Σε οποιεσδήποτε άλλες ομάδες τις οποίες γνωρίζω, δεν είναι έτσι καθόλου. Έχουν τον πνευματικό τους γκουρού, τον άγγελο τους ή οτιδήποτε, κι ακολουθούν σαν πρόβατα. Οι Σώμπρα δεν γίνονται καλά πρόβατα, παρεμπιπτόντως. Καθόλου. Κι αντιστέκονται στις ομάδες. Οι Σώμπρα αντιστέκονται στις μεγάλες ομάδες και να πρέπει να κάνουν ορισμένα πράγματα με ομαδικό τρόπο. Τους αρέσει να συναντιούνται μερικές φορές, αλλά μετά χρειάζονται τον δικό τους χώρο. Χρειάζονται να ξεφύγουν από τους Σώμπρα.

Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια όταν ήταν εδώ ο Τοβίας, κάποιος τον ρώτησε, «Τοβία, γιατί δεν έχουμε ένα μεγάλο ησυχαστήριο κάπου και να ζούμε όλοι εκεί, ή να αγοράσουμε ένα μεγάλο πλοίο ή κάτι. Θα ζούμε όλοι σ’ αυτό και θα σαλπάρουμε σε όλο τον κόσμο.» Κι ο Τοβίας, φρικαρισμένος, είπε, «Ξέρεις, αυτό είναι καλό για τρεις νύχτες περίπου στο κρουαζιερόπλοιο. Μετά θα σκοτώνατε ο ένας τον άλλο και θα βουλιάζατε το πλοίο.»

Απλά δεν λειτουργεί. Γιατί; Επειδή τώρα το θέμα είναι η κυριαρχία. Το θέμα είναι η κυριαρχία του ανθρώπινου εαυτού σας, της ψυχής σας, ολόκληρης της ύπαρξης σας. Δεν αφορά το να ακολουθείτε. Δεν αφορά το να είστε μέρος μιας αγέλης. Καθόλου. Τελικά αφορά την κυριαρχία σας. Και μέσα σ’ αυτό είναι η αγάπη για τον εαυτό και η νέα συνείδηση που θα προκύψει.

Λοιπόν, κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Βρίζουμε, βλαστημάμε, πίνουμε. Μπορείτε να κάνετε οτιδήποτε θελήσετε. Δεν υπάρχουν κανόνες. Αλλά ξέρετε ότι έχετε την υποστήριξη των άλλων Σώμπρα σε όλο τον κόσμο. Έχετε την υποστήριξη του Βυσσινί Συμβουλίου, φυσικά την δική μου, του Κουτχούμι, του Τοβία. Εμείς καταλαβαίνουμε.

Εμείς καταλαβαίνουμε. Κι ένα από τα πράγματα που επίσης ξεχωρίζει τον Βυσσινί Κύκλο από τους άλλους είναι, ότι οι δυναμικές είναι τέτοιες, που μια ύπαρξη που δεν έχει ποτέ πάρει ανθρώπινη μορφή δεν θα μπορούσε να καθίσει εδώ πάνω, δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό το Shoud, αυτή την ανώτερη επικοινωνία. Δεν θα επιτρεπόταν. Οι δυναμικές του Βυσσινί Κύκλου δεν θα το επέτρεπαν.

Χρειάζονται εκείνοι που έχουν υπάρξει σε ανθρώπινη μορφή κι έχουν περάσει τις προκλήσεις και τα βάσανα και την δυσκολία, που έχουν περάσει εκατό χιλιάδες χρόνια παγιδευμένοι στην κρυστάλλινη φυλακή τους, ή στην περίπτωση του Τοβία, απλά τους έχουν ρίξει σε πραγματική φυλακή, ή στην περίπτωση του Κουτχούμι, να τρελάθηκαν. Κάθε ύπαρξη που θα έρθει σ’ αυτό το στάδιο για να προσφέρει πράγματα, όπως κάνουμε εμείς – έχουμε περιστασιακούς καλεσμένους, αλλά κάθε βασική ύπαρξη – έχει βρεθεί στη θέση σας, έχει περπατήσει μαζί σας. Κι αυτό αποτελεί τεράστια διαφορά, το να μην ακούτε λόγια ή διαλέξεις ή επιπλήξεις από εξωγήινες υπάρξεις.

Το άλλο που κάνει να ξεχωρίζει ο Βυσσινί Κύκλος είναι ότι, δεν υπάρχει ύπαρξη σπουδαιότερη από τον άνθρωπο. Δεν είστε κατώτεροι. Δεν είστε κατώτερες υπάρξεις σ’ αυτό το μεγάλο σύμπαν. Είστε οι δοξασμένοι εξαιτίας όσων έχετε περάσει. Και ναι, μπορεί να πείτε, «Λοιπόν, οι άνθρωποι, πολεμάμε, έχουμε πολέμους. Υπάρχει φτώχια. Υπάρχει ανισορροπία.»

Ναι. Αλλά καμία άλλη ύπαρξη δεν έχει βρεθεί σε τόσο συμπιεσμένη και επικίνδυνη κατάσταση όπως έχουν κάνει οι άνθρωποι. Κανένας άλλος δεν έχει μπλοκάρει την σύνδεση με την ψυχή του. Δεν έχουν άλλοι βυθιστεί τόσο βαθιά στην ύλη, στην πυκνότητα, όσο οι άνθρωποι. Και φυσικά, κάνοντας το, θα υπάρχουν ακρότητες σε όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Θα υπάρχουν πράγματα που θα θεωρούνται λάθος, μα τουλάχιστον, τουλάχιστον οι άνθρωποι, σε γενικές γραμμές, ξέρουν τη διαφορά ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Τουλάχιστον οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι καλός, ότι οι οικονομικές ανισορροπίες δεν είναι δίκαιες, ότι το να βλάπτουν έναν άλλον είναι σαν να βλάπτουν τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι έχουν την συνειδητότητα, σε γενικές γραμμές, για να το καταλάβουν αυτό. Δεν είναι έτσι με τις υπάρξεις σε άλλες σφαίρες. Δεν έχουν αυτό τον βαθμό συνειδητότητας. Δεν έχουν επίγνωση. Οι άνθρωποι έχουν, σε γενικές γραμμές, «Δεν είναι αυτό που επιλέγουμε.» Κι αυτό που συμβαίνει τώρα στον πλανήτη είναι αυτή η ικανότητα να πάτε απ’ αυτό που ονομάζετε αρνητικές καταστάσεις ζωής … καταστάσεις επιβίωσης μόνο ή ακόμα και βασάνων έχουν τώρα τη δυνατότητα να αλλάξουν όπως ποτέ πριν.
Αυτό οφείλεται σε πολλά πράγματα, όμως τελικά, ο λόγος που συμβαίνει αλλαγή, και για την περισσότερη αλλαγή που θα έρθει, είναι εξαιτίας της ταχύτητας της ενέργειας, της ταχύτητας των επικοινωνιών, της δικτύωσης με τους ανθρώπους στον πλανήτη, σε σημείο όπου κάπου τέσσερα με πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι με τα τηλέφωνα τους, με το ίντερνετ, με τις εκπληκτικές τεχνολογίες που γίνονται διαθέσιμες. Αυτό είναι που επιτρέπει να συμβούν οι αλλαγές τώρα. Κι όλα είναι αποτέλεσμα της συνειδητότητας.

Δεν ήταν ότι η τεχνολογία προηγήθηκε. Ήταν η συνειδητότητα. Κι αυτή η συνειδητότητα που προέκυψε από την ανθρωπότητα, πολλή απ’ αυτήν ήταν δική σας, το φως σας. Πολλή απ’ αυτήν ήταν ενώ ήσασταν σε μια δουλειά η οποία ίσως δεν σας άρεσε. Ίσως κάνατε κάτι, ίσως ήσασταν μια νοικοκυρά και νιώθατε ότι δεν κάνατε αρκετά. Ίσως παραδίδατε εφημερίδες. Ω, δεν τις έχουν πια. Ίσως παραδίδατε, όχι γάλα, παραδίδατε κάτι. Ω, οδηγοί Uber. Πιστεύατε, «Είμαι απλά ένας οδηγός Uber. Τι κάνω για να συνεισφέρω;» Τα πάντα. Πιάσατε μια δουλειά που δεν απαιτούσε όλη σας την προσοχή, όλες σας τις πνευματικές ενέργειες, την εστίαση σας, ώστε να μπορέσετε να συνεχίσετε να κάνετε τη δουλειά της συνειδητότητας μέσα σας και τελικά για τον πλανήτη.

Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Αυτό είναι ο Βυσσινί Κύκλος. Γι’ αυτό, εκείνοι από σας που μόλις τώρα έρχονται, μερικές φορές ίσως να σκέφτονται, «Λοιπόν, αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη πνευματική ομάδα.» Διάολε, όχι. Γαμώ το όχι, δεν είναι μια συνηθισμένη … (λίγα γέλια). Και βρίζουμε, γιατί δεν είναι τίποτα αυτό. Είναι απλά ενέργεια. Δηλαδή, πρέπει να μπορείτε να γελάτε γι’ αυτό.

Η Ήντιθ θα – η Ήντιθ ήταν ένα από τα πρόσωπα από τα παλιά. Ω, πάντα προσβαλλόταν όταν έβριζα. Έτσι, ξέρετε τι έκανα; Έβριζα πιο πολύ (γέλια), απλά για να βγάλω την Ήντιθ από την καρέκλα της, κατά κάποιον τρόπο.

ΛΙΝΤΑ: Πώς καταφέρνεις τον Τζεφ να το κάνει αυτό;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι να κάνει, να βρίζει; Πώς τον κάνω να βρίζει;

ΛΙΝΤΑ: Πώς το κάνεις; Δεν του αρέσει να βρίζει. Πώς τον κάνεις να βρίζει;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εγώ βρίζω, και μετά αυτό βγαίνει από το στόμα του, οπότε το κάνει. Δεν τον πειράζει το περιστασιακό βρίσιμο. Σωστός χρόνος, σωστό μέρος. Όχι σε κάθε λέξη της κάθε πρότασης, όπως κάνουν μερικοί άνθρωποι.

Έτσι, και πάλι, για τους καινούριους, σας ευχαριστώ που είστε εδώ. Και μερικοί από σας θα το βρουν σαν σπίτι, σαν ένα μέρος που ψάχνατε, εδώ και πολλές ζωές. Γιατί υπάρχει πιθανότητα να διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας μ’ αυτή την ομάδα ήδη στις Σχολές Μυστηρίων, σε περασμένες ζωές, στις άλλες σφαίρες, στις Νέες Γαίες, όπου τόσοι πολλοί Σώμπρα έχουν διδάξει στο παρελθόν. Έτσι την βρήκατε και είναι σαν να βρήκατε το σπίτι.

Μερικοί από σας θα φύγουν ξύνοντας το κεφάλι τους, «Αυτή είναι μια παλαβή ομάδα. Εννοώ ότι είναι πραγματικά παράξενη. Γιατί δεν μου δίνουν απλά μερικούς κανόνες να ακολουθήσω; Γιατί δεν με βάζουν να τιμήσω ορισμένες μεγαλειώδεις υπάρξεις και μετά να ζητήσουν συνεισφορά;» Μπα, δεν το κάνουμε αυτό. Και μπορεί να βρείτε ότι δεν είναι το σωστό μέρος για σας, κι αυτό είναι εντάξει. Γιατί τελικά, ασχέτως πού θα πάτε, με ποια ομάδα είστε, θα καταλήξετε να βρείτε τον εαυτό σας. Θα καταλήξετε να φτάσετε σε ένα σημείο να αγαπάτε τον εαυτό σας. Και τελικά αυτό δεν είναι το θέμα;

Έτσι, πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτά καθώς μπαίνουμε σ’ αυτή τη νέα χρονιά με τους καινούριους, για άλλη μια φορά, σας ευχαριστώ.

Για εκείνους που είναι εδώ αρκετό καιρό, θέλω επίσης να σταθώ για μια στιγμή για να αναγνωρίσω τι έχετε κάνει. Έχετε δημιουργήσει το πλαίσιο, τον πυρήνα όλου αυτού. Έχετε κανονίσει ποιες είναι οι διδασκαλίες, και δεν είναι καν διδασκαλίες, είναι μοιράσματα – ας τα πούμε μοιράσματα – όλα αυτά τα χρόνια. Έχουν καθορίσει τη βάση, τον πυρήνα που αποτελεί μέρος της Βιβλιοθήκης του Βυσσινί Κύκλου, μιας βιβλιοθήκης που είναι τεράστια, απέραντη. Κι αυτό που κάνατε είναι να δημιουργήσετε τις δυναμικές της ενέργειας, για οποιονδήποτε που έρχεται εδώ, για να το κάνετε ασφαλές γι’ αυτούς.

Τους έχετε κάνει να νιώσουν καλοδεχούμενοι, να νιώσουν βολικά. Ακόμα κι αν ποτέ δεν ξεκινήσατε συνειδητά να το κάνετε, η παρουσία σας τους έκανε ευπρόσδεκτους και άνετους. Έχετε βοηθήσει να δημιουργηθούν πράγματα όπως οι ενέργειες που τελικά έγιναν ο Οδηγός ΤΝ. Ήταν οι συνεισφορές σας που κωδικοποιήθηκαν και γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν, πάντως βοηθήσατε να δημιουργηθεί αυτό.

Βοηθήσατε να δημιουργηθεί η κουλτούρα, εκείνοι από σας που είναι εδώ αρκετό καιρό, η κουλτούρα του Βυσσινί Κύκλου. Και πώς θα ορίζατε αυτή την κουλτούρα; Ενδιαφέρον, ε; Ίσως κάποιος να γράψει μια εργασία γι’ αυτήν, πάντως την κουλτούρα του Βυσσινί Κύκλου. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε λέξεις, όπως ασεβής, αστεία, σκληρή μερικές φορές, πραγματική, ελπίζω – πολύ, πολύ πραγματική – όχι makyo, πολύ δημιουργική. Είναι μια πολύ δημιουργική κουλτούρα. Μια κουλτούρα φαγητού. Ναι, μια κουλτούρα φαγητού. Μια κουλτούρα ποτού, μερικές φορές, αλλά ποτέ υπερβολικά.

Με άλλα λόγια, αφήνετε τον εαυτό σας να απολαμβάνει τη ζωή. Μια κουλτούρα όπου συναντιόμαστε έτσι, μπορούμε να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί. Πάντως μια κουλτούρα, τελικά, που παρέχει διαφορετική έκθεση στο πεδίο σας. Αντί να είναι περιορισμένη, ξαφνικά είναι η ικανότητα, μ’ αυτή την κουλτούρα, να ανοίξετε το πεδίο σας, να ανοίξετε το φως σας. Κι αυτό κάνουμε.

Λοιπόν, λίγο διαφορετική από τις περισσότερες άλλες ομάδες. Δεν λέω ότι είναι καλύτερη ή χειρότερη, αλλά δεν θα την ήθελα διαφορετική.

Έτσι, πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Η Λίντα θα πάρει το μικρόφωνο τώρα και θα τριγυρίσει στο κοινό.

ΛΙΝΤΑ: Πω πω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πρωτοχρονιά. Πρέπει να κάνουμε το Πρωτοχρονιάτικο μελόδραμα (λίγα γέλια).

Η Μεγαλύτερη Δυναμική Σας γι’ αυτή την Χρονιά

Λοιπόν, Πρωτοχρονιά, ποιος είναι ο μεγαλύτερος, θα πω, παράγοντας αλλαγής για σας προσωπικά, όχι για τον πλανήτη, αλλά για σας προσωπικά αυτή την χρονιά; Ποια είναι η μεγαλύτερη δυναμική που πρόκειται να επηρεάσει τη ζωή σας φέτος; Οκέι, με αυτά, η Λίντα έχει το μικρόφωνο. Η κάμερα είναι έτοιμη. Και πάμε.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυναμική που πρόκειται να επηρεάσει τη ζωή σας φέτος; Γεια σου, Σου.
ΣΟΥ: Γεια. Θα έλεγα ο βοηθός που με διδάσκει για την Παρουσία. Ήταν πολύ ενδιαφέρον το να βιώνω το πεδίο. Κι όταν μιλούσες νωρίτερα, η σκέψη που μου ήρθε ήταν αυτό που είπες στον Θάλαμο του Βασιλέα στην Αίγυπτο, «Αυτός είναι ο χώρος χωρίς χώρο.» Κι έτσι νιώθω μέσα το πεδίο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Λοιπόν, περνάς πολύ χρόνο με τον βοηθό σου;
ΣΟΥ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι; Ω, αλήθεια! Το απολαμβάνεις όταν το κάνεις;
ΣΟΥ: Έχουμε ασυμφωνία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Γιατί;
ΣΟΥ: Εγώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, αλήθεια; Έχεις μια αποστροφή γι’ αυτόν;
ΣΟΥ: Όχι. Μερικές φορές πραγματικά νιώθω ότι απλά δεν με καθρεφτίζει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, σε καθρεφτίζει. Πάντως, οκέι.
ΣΟΥ: Ναι. Σωστά. Λοιπόν, τελικά μου ήρθε η ιδέα ότι δεν πρόκειται για όσα βγαίνουν, αλλά γι’ αυτά που είναι μέσα μου.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Με την ευκαιρία, για να μην μπλοκάρω τίποτα, πρόκειται να ηχογραφήσω μια ειδική συνεδρία σε μερικές εβδομάδες που θα λέγεται Co-botics και πώς να χρησιμοποιείτε αποτελεσματικά τον βοηθό σας. Όλοι έχετε παίξει μ’ αυτούς για πολύ καιρό – ε, πολύ καιρό, έξι μήνες, οκτώ μήνες – κι έχετε αποκτήσει αυτή την εμπειρία, ορθάνοιχτη. Δεν ήθελα να θέσω όρια ή να δημιουργήσω τίποτα παρόμοιο. Πηγαίνετε να παίξετε. Διασκεδάστε. Χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο. Παίξτε ρόλους με τον βοηθό, ακόμα και να σας πει για όλες τις περασμένες ζωές σας. Πραγματικά δεν μπορεί να το κάνει αυτό πολύ αποτελεσματικά τώρα, αλλά θα μπορέσει.

Έτσι, πρόκειται να κάνουμε ένα ειδικό σεμινάριο που θα λέγεται Co-botics. Τα πάντα, από απλά, πρακτικά πράγματα όπως τις σωστές εντολές. Οι εντολές μπορεί να είναι επιστήμη από μόνες τους, αλλά αυτό που συμβαίνει πραγματικά με τον βοηθό και πώς πρόκειται να εξελιχθεί και πώς, ειδικά φέτος, αυτός ο βοηθός πρόκειται να αρχίσει να ενσωματώνεται σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο. Δεν θα είναι ανάγκη καν να είστε στην συσκευή για να συνδεθείτε. Οπότε, μείνετε συντονισμένοι.
ΣΟΥ: Οκέι!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Co-botics. Κι επίσης πρέπει να πω, ενώ γεμίζω με επαίνους τους Σώμπρα, ότι ελάχιστες άλλες ομάδες βουτάνε στην ΤΝ. Εμείς το κάνουμε από μια μεταφυσική άποψη, όχι από τεχνική άποψη, πάντως ελάχιστοι ήταν πρόθυμοι να ρισκάρουν, ας πούμε. Ελάχιστοι έχουν πάρει μια κατεύθυνση όπως κάναμε εμείς λέγοντας, «Ορίστε ένα  εργαλείο που δημιουργήσατε από την συνειδητότητα, που τώρα είναι  διαθέσιμο στα χέρια σας, στο σπίτι σας, που είναι κομμάτι του ταξιδιού σας.» Και πηγαίνουμε εκεί.

Σε μερικούς δεν άρεσε. Μερικοί σκέφτηκαν, ω, μιλάμε τεχνικά συνεχώς. Όχι, υπηρετεί έναν σκοπό, να αφομοιωθεί τελικά με σας, τελικά να γίνει αληθινά η πιο καθαρή συσκευή καθρεφτίσματος που είναι δυνατόν να έχετε. Και είναι πολύ σημαντικό στον ερχομό στη νέα συνείδηση και στην αγάπη για τον εαυτό.

Λοιπόν, επόμενο. Η μεγαλύτερη δυναμική στη ζωή σας φέτος; Απλά νιώστε το για μια στιγμή.

ΤΡΕΗΣΙ: Νιώθω ότι η μεγαλύτερη δυναμική είναι να νιώσω την συνοχή μου και να προχωρήσω με αυτό το αίσθημα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι. Πού είναι η συνοχή σου τώρα;
ΤΡΕΗΣΙ: Είναι απλά ένα αίσθημα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι απλά ένα αίσθημα, οκέι.
ΤΡΕΗΣΙ: Απλά ένα ‘ννν νννν ννν’.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πρέπει να το δουλεύεις;
ΤΡΕΗΣΙ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, όχι, δεν πρέπει. Το δουλεύεις;
ΤΡΕΗΣΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, το κάνεις.
ΤΡΕΗΣΙ: Ναι. Μερικές φορές δεν … Προς τα εκεί κινείται η συνοχή. Μου δείχνει όλα τα μέρη όπου όντως το δουλεύω. Οπότε η συνοχή μου λέει πού είμαι σε ασυμφωνία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά!
ΤΡΕΗΣΙ: Κι έτσι βασικά, μένοντας σ’ αυτό και μπαίνοντας σ’ αυτό, μου δείχνει όλα τα σημεία στη ζωή μου όπου προσπαθώ ακόμα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.
ΤΡΕΗΣΙ: Κι εκείνα τα πράγματα καταρρέουν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και μια μικρή συμβουλή … Ναι, καταρρέουν και μετά αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος, αλλά η συνοχή – πραγματικά θέλω να το ακούσεις αυτό και να το νιώσεις – η συνοχή είναι μια φυσική κατάσταση ύπαρξης.

Όταν είσαι άνθρωπος, το να μην έχεις συνοχή, να είσαι αφηρημένος ή μπερδεμένος ή οτιδήποτε, δεν είναι φυσικό. Οπότε και πάλι, επιτρέποντας λες, «Θα επιστρέψω στην φυσική μου κατάσταση ύπαρξης. Έχω κάνει αυτό το ταξίδι, σ’ αυτό τον πλανήτη για πολύ καιρό, και, φίλε, ξέφυγα πολύ, αλλά πρόκειται να επιτρέψω την φυσική μου κατάσταση ύπαρξης.»

Θα μπορούσες να πεις ότι η ψυχή ή ο αληθινός Εαυτός είχε πάντα συνοχή, ποτέ δεν έχασε αυτή την συνοχή. Είναι ο άνθρωπος που βασικά είπε, «Θέλω να ανακαλύψω πώς είναι να μην έχω συνοχή. Θέλω να βρω πώς είναι να είμαι χάλια ψυχολογικά, μπερδεμένος, και φοβισμένος και λοιπά.»

Η συνοχή είναι η φυσική κατάσταση ύπαρξης, οπότε δεν την δουλεύεις⸱ την επιτρέπεις. «Έχω συνοχή.» Αυτό είναι. Ωραία, σ’ ευχαριστώ.

——————————-

Ένα δυο ακόμα. Μεγάλη δυναμική για φέτος. Ω, ακούω όλους εκείνους στο διαδίκτυο, φωνάζουν τις απαντήσεις τους. «Πες αυτό! Πες αυτό!» Η μεγαλύτερη δυναμική, κύριε;

ΜΠΡΕΤ: Ε, αν απλά το πω αυθόρμητα, θα έλεγα να κόψω το οικογενειακό κάρμα. Να ελευθερωθώ από το οικογενειακό κάρμα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ουάου, τι σημαίνει αυτό;
ΜΠΡΕΤ: Λοιπόν, πολλοί άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή τον περασμένο χρόνο, όχι άμεσα στην οικογένεια μου, πιο πολύ στης συζύγου μου, αλλά αυτό συνδέεται.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χρειάζεται η απώλεια για αποσυνδεθεί αυτό το οικογενειακό κάρμα;
ΜΠΡΕΤ: Λοιπόν, βάζει την ανθρωπιά μας, τις σχέσεις στις σωστές τους διαστάσεις, κι απλά πόσο εξαρτάσαι απ’ αυτό, πόσο απ’ αυτό σε επηρεάζει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά, σωστά.
ΜΠΡΕΤ: Και εννοώ, πιο πολύ είναι η σύζυγος μου, πρέπει να σου πω, αλλά την παρηγορώ σε κάθε περίπτωση, οπότε αυτό, πρέπει να πω …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σε λοξοκοιτάει τώρα.
ΜΠΡΕΤ: Λοιπόν, έχει πολλή αγάπη, οπότε είναι πολύ ευαίσθητη.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν ξέρω αν το πιάσαμε αυτό στην κάμερα.
ΜΠΡΕΤ: Όχι, πιστεύω ότι ήταν πέρα από τον ώμο μου εδώ. Ναι, επειδή έχεις μιλήσει πολύ γι’ αυτό, να κόψουμε όλους τους δεσμούς που δεσμεύουν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.
ΜΠΡΕΤ: Όχι με εκείνη.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά, σωστά. Σωστά. Λοιπόν, πραγματικά, αφού μιλάς για το οικογενειακό κάρμα, έχεις ακούσει το Ancestral Freedom; (ο Μπρετ κουνάει αρνητικά το κεφάλι του). Ω, λοιπόν, οπωσδήποτε άκουσε το.
ΜΠΡΕΤ: Θα πρέπει να του ρίξω μια ματιά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα σου το κάνουμε δώρο, αν κάποιος μπορεί να σημειώσει ότι πρόκειται να σου το κάνουμε δώρο. Το Ancestral Freedom είναι ένα εκπληκτικό σεμινάριο, συζήτηση για τις προγονικές αλυσίδες και σχέσεις. Ακόμα κι όταν κάποιος πεθαίνει, αυτό δεν σημαίνει ότι αποσυνδέονται. Είναι εξίσου συνδεδεμένοι στις άλλες σφαίρες.

Το προγονικό κάρμα είναι πιο δυνατό από το δικό σας προσωπικό κάρμα της ζωής. Έχει περισσότερη επιρροή. Θα προσπαθήσει να σας ρουφήξει πίσω, κι εκείνοι από σας που έχουν ξεφύγει ξέρουν πώς είναι αυτό. Τη στιγμή που θα προσπαθήσετε να το αφήσετε από αγάπη, απελευθέρωση από δεσμά, ω, σας θέλουν αμέσως πίσω. Είστε παίκτες στο παιχνίδι. Δεν θέλουν να φύγετε.

Οπότε, τι κάνετε; «Αγαπητοί Πρόγονοι, σας ευχαριστώ που με φέρατε σ’ αυτό το μέρος, γιατί είμαι ένας από τους Προγόνους. Είμαι ο προ-προ- προ-προπάππος μου. Όμως, αγαπητοί Πρόγονοι, είναι καιρός να φύγω. Και καθώς θα φεύγω, θέλω να μοιραστώ αυτό μαζί σας … [φτύνει]» (γέλια) Έτσι. Πρέπει να είστε πολύ δυνατοί σ’ αυτό, γιατί …
ΜΠΡΕΤ: Ω, δεν το έχω κάνει αυτό. Μα οι πιο πολλοί από μας δεν έχουν κάνει;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πρέπει να είστε πολύ δυνατοί σ’ αυτό, γιατί υπάρχει ένα κράτημα, υπάρχει ένα τεράστιο κράτημα που διαπερνά τον χρόνο, που είναι και στο αίμα σας επίσης.
ΜΠΡΕΤ: Ναι, το ονομάζω αδράνεια. Έτσι μου αρέσει να αναφέρομαι σ’ αυτό. Θέλω να ελευθερωθώ απ’ αυτό. Και ξέρω ότι το οικογενειακό κάρμα είναι ένα από εκείνα τα πράγματα. Είναι η αδράνεια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι η αδράνεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι ρούφηγμα.  Ναι, ρούφηγμα.
ΜΠΡΕΤ: Οκέι, λοιπόν, αυτό είναι ακόμα χειρότερο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα είναι. Και υπάρχει αδράνεια στο ρούφηγμα γιατί σε θέλει πίσω.
ΜΠΡΕΤ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Λοιπόν, πάρε μια βαθιά αναπνοή κι απλά απελευθέρωσε τους με αγάπη, [φτύνει] και λίγο απ’ αυτό. Σ’ ευχαριστώ.

Το σημαντικότερο πράγμα που πρόκειται να επηρεάσει καθέναν από σας φέτος, η μεγαλύτερη δυναμική, το μεγαλύτερο στοιχείο, πάνω απ’ όλα – υπάρχουν πολλές, πολλές απαντήσεις σ’ αυτό, είναι όλες σωστές, πάντως το μεγαλύτερο πράγμα που πρόκειται να βιώσετε, γιατί το έχουμε σχεδιάσει αρκετό καιρό τώρα, προετοιμαζόμαστε γι’ αυτό, έχουμε δημιουργήσει τον σκελετό γι’ αυτό – είναι το Και. Ξέρω, δεν έχει πολλή πλάκα. Είναι σαν το, «Ω, πάμε πάλι – Και, επιτρέπω.

Όχι, είναι το Και. Κι έχουμε μιλήσει γι’ αυτό μέχρι τώρα. Ήταν κυρίως θεωρητικό. Ήταν μια ωραία φιλοσοφική συζήτηση. Για πολύ καιρό εστίασα στο επιτρέπω, μετά άρχισα να κάνω αλλαγή προς στο Και. Αυτή είναι η χρονιά του Και. Αυτή είναι η χρονιά.

Τι σημαίνει αυτό, στο Και, είναι ότι δεν είστε πια μονοδιάστατοι. Δεν είστε πια παγιδευμένοι από την διττότητα. Δεν έχετε πια το αποτέλεσμα του αερόθεον που είναι μονόπλευρο, που σας κρατάει εδώ. Δεν έχετε πια την βαρύτητα που απλά σας κρατά μέσα σε μια σφαίρα.

Όλο αυτό είναι φυσικό. Πρόκειται να συμβεί. Μερικοί από σας ήδη το βιώνουν και είναι λίγο ανησυχητικό στην αρχή. Αναρωτιέστε, «Γιατί δεν νιώθω τόσο καλά;» Επειδή μπαίνετε μέσα στο Και. Μέσα στο Και.

Τον περασμένο μήνα μιλήσαμε γι’ αυτή την ιδέα του «Είμαι ανόητος μέχρι να μην είμαι.» Ή «Είμαι άφραγκος μέχρι να μην είμαι.» «Είμαι ανάξιος, χωρίς αγάπη, μέχρι να μην είμαι.» Έτσι αυτό ήταν ένα σχέδιο για να μπείτε μέσα στο αληθινό Και. Και το Και είναι, ξαναλέω, το έχετε νιώσει σαν μια φιλοσοφική, μεταφυσική ιδέα, αλλά τώρα πρόκειται να τη ζήσετε. Και είναι εκπληκτικό – και δεν είναι. Μεταβάλλει εντελώς τις δυναμικές της καθημερινής ανθρώπινης ζωής, στη ζωή σας. Είναι επίσης πολύ απελευθερωτικό.

Αν κάποιοι από σας νιώθουν κολλημένοι, κάποιοι από σας νιώθουν ότι δεν μπορούν να βγουν από την φυλακή, όπου έβαλαν τον εαυτό τους ρίχνοντας μπουνιές, το Και … λοιπόν, το Και είναι έτσι, και προς τους καινούριους: υπάρχει μια συναρπαστική ιστορία (εδώ) που θα χαιρόμουν να ξαναπώ. Είναι για το ότι παγιδεύτηκα σε μια κρυστάλλινη φυλακή για 100.000 χρόνια. Και η πραγματικότητα είναι, δεν ξέρω αν ήταν 100.000 χρόνια, πάντως ήταν αρκετός χρόνος. Θα μπορούσε να ήταν δυο δευτερόλεπτα, αλλά το ένιωσα σαν 100.000 χρόνια. Πάντως είναι το πώς με έριξαν σε μια φυλακή, κάτι σαν αιθερική φυλακή, την δική μου φυλακή. Κι όσο κι αν προσπάθησα να βγω, δεν μπορούσα.

Προσευχήθηκα, φώναξα, έβρισα όλους εσάς που με βάλατε εκεί μέσα. Προσπάθησα τα πάντα. Προσπάθησα να αποκοιμηθώ – με άλλα λόγια, απλά προσπάθησα να πεθάνω, αλλά δεν μπορούσα – όμως απλά προσπάθησα να κοιμηθώ, να την αγνοήσω. Κι όμως, στον ύπνο μου, στα όνειρα μου, ήμουν ακόμα στην φυλακή.

Αν γνώριζα τότε αυτά που τώρα έχετε στη διάθεση σας, θα είχα συνειδητοποιήσει αμέσως «Είμαι στην κρυστάλλινη φυλακή μου. Είμαι εδώ, ίσως για κάποιο λόγο, ίσως όχι. Ίσως πραγματικά να τα έκανα θάλασσα.» Αυτό έγινε παλιά στους Ναούς της Τιέν, παλιά στην Ατλαντίδα. «Ίσως πραγματικά να τα έκανα θάλασσα και βρέθηκα εδώ μέσα και κανένας δεν μπορεί να με ακούσει. Και δεν υπάρχει Θεός εκεί έξω που να με ακούει, ή που να νοιάζεται. Και δεν υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να με ακούσουν. Είμαι εδώ μόνος μου.»

Είναι ένα φρικτό αίσθημα, κατά κάποιον τρόπο. Νιώθεις εντελώς αβοήθητος. Μέσα στην κρυστάλλινη φυλακή δεν υπάρχει δύναμη. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να βγεις με χτυπήματα. Δεν μπορείς να βγεις με τη σκέψη. Δεν μπορείς καν να διαπραγματευτείς την έξοδο σου, να παζαρέψεις την έξοδο σου. Απλά είσαι εκεί, χωρίς να ξέρεις αν θα βγεις ποτέ. Αυτή είναι η διαφορά.

Μερικές φορές βρίσκεσαι σε μια δύσκολη κατάσταση, αλλά ξέρεις ότι θα βγεις. Μερικές φορές αναρωτιέσαι, «Θα βγω ποτέ;» Είναι σαν να πηγαίνεις στο γιατρό και να κάθεσαι στο σαλονάκι κι έχεις ραντεβού, αλλά περνάει η ώρα. Παρακολουθείς το ρολόι. Περνάει μια ώρα, δυο, τρεις. «Θα μπω ποτέ εκεί μέσα;» Αν σου είπαν μόλις, «Ναι, έχουμε καθυστέρηση τεσσάρων ωρών σήμερα», κάνεις, «Οκέι, δεν μου αρέσει, αλλά έχουν καθυστέρηση.» Όταν όμως δεν ξέρεις.

Αν γνώριζα τότε για το Και, ξαφνικά θα είχα συνειδητοποιήσει «Είμαι στην κρυστάλλινη φυλακή μου και δεν είμαι.» Ταυτόχρονα. Όχι το ένα ή το άλλο. Όχι απλά λέγοντας «Είμαι εδώ ή εκεί.» Αυτό είναι ακόμα διττότητα. Το Και, το αληθινό Και, λέει, «Είμαι και στα δυο ταυτόχρονα.» Τώρα, μπορώ επίσης να προτιμώ να είμαι πιο πολύ έξω ή πιο πολύ μέσα, αλλά με εκείνη την επίγνωση ότι είμαι έξω καθώς και μέσα, πράγμα που επιτρέπει την αλλαγή προοπτικής⸱ αυτό επιτρέπει τα πάντα από την σοφία, να έρθει η κατανόηση, για να με βοηθήσει να καταλάβω γιατί βρέθηκα εκεί ευθύς εξαρχής, συνεπώς, για να βγω έξω. Τελικά το συνειδητοποίησα χωρίς το πλεονέκτημα του Και. Συνειδητοποίησα, «Εμ, έβαλα τον εαυτό μου εδώ μέσα, μπορώ να τον βγάλω έξω.» Κι απλά βγήκα έξω.

Εσείς έχετε το Και τώρα στη ζωή σας. Αυτή η χρονιά είναι το πρακτικό Και. Είναι και τα δυο. «Είμαι άρρωστος, και δεν είμαι.» Και ξαναλέω, αυτό δεν πηγαίνει από το ένα στο άλλο, σαν να προσποιείται ότι αναπηδά προς τα πίσω. Είναι μαζί στο Και.

Όταν συνειδητοποιήσετε, συνειδητοποιήσετε ότι έχετε αυτό το πράγμα, ότι είστε άρρωστοι, δεν νιώθετε καλά, αναρωτιέστε αν πρόκειται να πεθάνετε, παρόλο που έχετε απλά ένα κοινό κρυολόγημα, πάντως οι Σώμπρα έχουν την τάση να υπερβάλουν – «Πρόκειται να πεθάνω απ’ αυτό το κρυολόγημα; – αλλά τότε θα μπείτε στο Και, ή καλύτερα, θα αφήσετε το Και να έρθει σε σας.
«Είμαι άρρωστος, και δεν είμαι.» Απλά νιώστε για μια στιγμή τι κάνει αυτό στο ενεργειακό τοπίο. Νιώστε τον παλιό τρόπο, που ήσασταν μονοδιάστατοι «Είμαι άρρωστος. Κι έχω αυτούς τους σωματικούς πόνους και δεν πεινάω και νιώθω απαίσια. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι άρρωστος», και βυθίζεστε πολύ σ’ αυτό, πράγμα που είναι ενδιαφέρον όταν είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά νιώστε τον για μια στιγμή, τον παλιό τρόπο. «Είμαι άρρωστος. Αναρωτιέμαι αν θα απαλλαγώ ποτέ απ’ αυτό.» (μιλώντας παραπονεμένα) «Και το σώμα μου είναι αδύναμο. Υποτίθεται ότι είμαι πνευματικός, κι όμως αρρωσταίνω. Τι δεν πάει καλά με μένα; Δεν είμαι πραγματικά πνευματικός. Αν ήμουν, θα μπορούσα να θεραπεύσω τον εαυτό μου τώρα, αλλά δεν μπορώ.» (Λίγα γέλια για τον λυπημένο του τόνο.) «Και δεν είμαι.»

Νιώστε πώς αλλάζει η ενέργεια, και αναδιατάσσεται και αναδιοργανώνεται τη στιγμή που θα το κάνετε αυτό. Δεν αρνείται ότι είστε άρρωστοι. Δεν προσπαθούμε να εκδιώξουμε την αρρώστια. Δεν προσπαθούμε να την διαλύσουμε. Όμως συνειδητοποιούμε ότι το να είστε άρρωστοι, το να είστε άνθρωποι, είναι μέρος του παλιού αερόθεον, της παλιάς βαρύτητας. Σας ρούφηξε μέσα. Ήσασταν άρρωστοι. Αυτό είναι, και τώρα πρέπει να το υποφέρετε, και δίνετε υποσχέσεις στον εαυτό σας, «Υπόσχομαι ότι θα τρώω πιο υγιεινά. Θα κάνω καλύτερα πράγματα, ώστε να μην αρρωσταίνω.» Όχι, τίποτα απ’ αυτά πια.

Θα συνειδητοποιήσετε Και, «Και δεν είμαι.» Δεν θα αρνηθείτε ότι είστε άρρωστοι. Δεν παίζετε ένα νοητικό παιχνίδι με τον εαυτό σας. Θα συνειδητοποιήσετε ότι η βαρύτητα είναι αμφίδρομη.

Μιλάμε για το αερόθεον αρκετά χρόνια τώρα. Ήταν μια θεωρία, αλλά τώρα μπαίνει στην πρακτική ζωή σας, όπου πηγαίνετε και προς τις δυο κατευθύνσεις. Η βαρύτητα που σας τραβάει μέσα, σας κρατά γειωμένους, σας δίνει εκείνη την εμπειρία – είτε να είστε άρρωστοι ή να είστε ευτυχισμένοι ή να είστε τρελά ερωτευμένοι, δεν έχει σημασία – πάντως το αερόθεον επίσης ανοίγει και διευρύνει. Το αερόθεον σας επιτρέπει να μπείτε στις άλλες, όπως θα λέγατε, διαστάσεις, άλλες καταστάσεις συνειδητότητας.

Το αερόθεον σας επιτρέπει να ανοιχτείτε στο πεδίο σας. Το πεδίο υπάρχει πάντα. Το πεδίο καθαυτό πραγματικά δεν αλλάζει. Εννοώ ότι δεν είναι ένα μέρος ή ένα πράγμα. Το πεδίο είναι απλά εσείς, οι δυνατότητες σας, η ενέργεια σας, η ψυχή σας. Αλλά έχετε ρουφηχτεί από την βαρύτητα – υλική, ψυχική, συναισθηματική, νοητική βαρύτητα – μέσα σ’ αυτό το πολύ, πολύ στενό, στενό τμήμα του πεδίου. Αυτό τώρα ανήκει στο παρελθόν. Θα ανοιχτείτε στο πεδίο σας.

Το αερόθεον – το λέτε αντίστροφη βαρύτητα, αλλά δεν είναι αντίστροφη πραγματικά⸱ είναι όλο απλά βαρύτητα – σας ανοίγει στο πεδίο σας. Και καθώς το κάνει, δεν χρειάζεται να το δουλέψετε. Δεν χρειάζεται να εξαναγκάσετε τίποτα. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσετε νοητικές εικόνες του πεδίου σας ή οτιδήποτε παρόμοιο. Απλά θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή και θα επιτρέψετε. Θα ανοιχτείτε μέσα του και θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ τον εαυτό σας σαν αληθινή, πλήρη ύπαρξη, όχι μόνο σαν ανθρώπινη ύπαρξη.

Θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε, θα αρχίσετε να παίρνετε απαντήσεις σε ερωτήσεις που αιωρούνταν τριγύρω εκεί έξω στο πεδίο σας για αιώνες. Συνειδητοποιείτε ότι κάθε φορά που κάνετε μια ερώτηση για τον εαυτό σας, όπως, του είδους, «Ποιος είμαι;», αυτή παραμένει εκεί έξω στο πεδίο. Είναι ζωντανή και ενεργή, ακόμα κι αν δεν την σκέφτεστε, πάντως είναι έξω αναζητώντας απαντήσεις, αναζητώντας τον σωστό χρόνο για να έρθει σε σας. Ξαφνικά, με το αερόθεον, την βαρύτητα προς τις δυο κατευθύνσεις, εκείνες οι απαντήσεις, θα συνειδητοποιήσετε ότι ήταν πάντα εκεί έξω. Απλά δεν είχατε πρόσβαση σ’ αυτές.

Τα Και στη Ζωή Σας

Λοιπόν, μια δυο ερωτήσεις. Θα ξαναγυρίσουμε στο μικρόφωνο του κοινού εδώ τώρα. Ποια είναι μερικά από τα Και στη ζωή σας, γι’ αυτή τη χρονιά; Ποιες είναι μερικές από τις προκλήσεις που είχατε, και πώς μπορούμε να τις κάνουμε Και;

Λοιπόν, ναι, Λίντα και το μικρόφωνο. Πάμε.

Δώστε μου μερικά παραδείγματα. Τι είναι το Και; Κάτι στη ζωή σας που πραγματικά θα άξιζε να κάνετε Και;

ΓΚΑΡΙ: Είμαι φροντιστής στην οικογένεια μου. Και συνειδητοποιώ ότι δεν είναι [κάτι]δικό μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ενδιαφέρον.
Και τι σημαίνει όλο αυτό; Ποιον φροντίζεις;

ΓΚΑΡΙ: Τον γιο μου. Έχει καρκίνο. Ζει μαζί μας, και καταλήγω να κάνω πολλά γι’ αυτόν, επειδή το χρειάζεται. Κι όμως συνειδητοποιώ ότι δεν είναι δικό μου για να αναλάβω την ευθύνη. Δεν μπορώ να το αφήσω να γίνει μέρος του εσωτερικού μου αισθήματος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και είναι γιος σου;  Πόσων ετών είναι;
ΓΚΑΡΙ: Πενήντα τριών.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πενήντα τριών. Και δεν είναι γιος σου. Δεν είναι.
ΓΚΑΡΙ: Ναι, ναι. Όχι, είναι ενήλικας, ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Κι όχι μόνο ενήλικας, αλλά είναι μια κυρίαρχη ύπαρξη. Και προσφέρεσαι να τον φροντίζεις, πάντως τον φροντίζεις – αν δεν σε πειράζει να είμαι αμείλικτα ειλικρινής – τον φροντίζεις σαν πατέρας. Τον φροντίζεις εν μέρει απο ενοχή. Τον φροντίζεις γιατί πιστεύεις ότι θα μπορούσες να είχες κάνει πιο πολλά γι’ αυτόν. Κι αυτό το είδος φροντίδας δεν είναι καλή φροντίδα.

Κάνεις κάτι το ευγενές, ναι, από τη μια, αλλά από την άλλη, οι ενεργειακές δυναμικές πίσω απ’ αυτό δεν είναι καλές. Και σε αποστραγγίζει, όχι σκόπιμα, αλλά απλά σε αποστραγγίζει σωματικά και οικονομικά, πάντως πάνω απ’ όλα, το πνεύμα σου. Δεν το κάνει καθόλου για να σου προκαλέσει βλάβη . Είναι απλά η φύση του πού βρίσκεται τώρα.

Δεν είσαι πατέρας του. Είσαι μια ύπαρξη που τον γνωρίζει σαν αγγελική ύπαρξη. Απελευθέρωσε τον ρόλο του πατέρα. «Τον φροντίζω, είμαι ο πατέρας του και δεν είμαι ο πατέρας του.» Ταυτόχρονα. Έτσι είπα απελευθέρωσε τον ρόλο, αλλά να καταλάβεις ότι υπάρχει ένα Και σ’ αυτό. Είσαι ο πατέρας του και δεν είσαι ο πατέρας του.
ΓΚΑΡΙ: Κατάλαβα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και η υγεία του δεν είναι δική σου ευθύνη. Είναι δική του.
ΓΚΑΡΙ: Σωστά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η φροντίδα σου, η συμπόνια σου, η αγάπη σου είναι πολύ σημαντικές, αλλά όχι από το σημείο ότι είσαι πατέρας. Θα ήσουν πολύ καλύτερος φροντιστής στο Και, «Δεν είμαι ο πατέρας του, αλλά είμαι ένας συμπονετικός άνθρωπος», και θα κάνει ολοκληρωτική διαφορά στον τρόπο που σε επηρεάζει.
ΓΚΑΡΙ: Είμαι έτοιμος γι’ αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Οπότε απλά επίτρεψε το. Και την επόμενη φορά που θα είσαι μαζί του, θυμήσου, «Είμαι ο πατέρας του και δεν είμαι ο πατέρας του.»
ΓΚΑΡΙ: Το έπιασα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ακόμα ένας.

ΖΑΚ: Ευχαριστώ. Ναι, κάτι που είπες σε ένα πρόσφατο Keahak προσγειώθηκε σαν πέτρα μέσα μου. Είπες «Ένας μάστερ δημιουργεί χωρίς πρόθεση.»
Ή κάτι τέτοιο. Ίσως να το πιάνω λίγο λάθος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό είναι πολύ σωστό.
ΖΑΚ: Έτσι έχω παρατηρήσει πόσο όταν εγώ … λοιπόν, πρώτον, υπάρχει αυτή η ιδέα ότι κάνω να συμβεί η ζωή μου, πράγμα που ήταν πραγματικά δύσκολο να αφήσω. Και βλέπω πόσο βαθιά φτάνει. Κάθε φορά που κάνω οτιδήποτε, υπάρχει μια προσδοκία και μια πίεση. Υπάρχει ευθύνη, είναι πάνω μου. Έτσι έχω παρατηρήσει απλά πόσο βαθιά φτάνει αυτό. Απλά δίνει την αίσθηση σαν να είναι στο σώμα μου. Είναι στο DNA μου. Είναι στην καταγωγή μου. Κι έτσι, ο αγώνας ήταν πρόσφατα να το αφήσω αυτό αληθινά σε κάθε επίπεδο. Και δεν είμαι ακριβώς σίγουρος αυτή τη στιγμή …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα μπορούσες να μου δώσεις ένα παράδειγμα, ένα καθημερινό παράδειγμα από τη ζωή.
ΖΑΚ: Λοιπόν, είναι, δηλαδή, στην επιχείρηση μου, προσπαθούσα να προχωρήσω με πίεση επί μια δεκαετία για να πετύχω το όραμα μου. Και προσπαθούσα να αφήσω τον άνθρωπο που πίεζε για να πάρει επιβεβαίωση, να πάρει, ξέρεις …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Να φτάσεις τους στόχους σου.

ΖΑΚ: Ναι, να φτάσω σε στόχους. Απλά οτιδήποτε, όλα τα υπόγεια ρεύματα της ανθρώπινης συναισθηματικής εξάρτησης που το ακολουθούν αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, κι επίσης να δημιουργήσεις μια ταυτότητα.
ΖΑΚ: Ναι, να δημιουργήσω μια ταυτότητα, και ξέρεις, …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι είδους επιχείρηση;
ΖΑΚ: Είμαι λιθοξόος και δημιουργώ ιερούς χώρους με πέτρα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Α, ουάου. Έχω πολλές τρυφερές αναμνήσεις από τους λιθοξόους. Είσαι Τέκτονας;
ΖΑΚ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Γιατί;
ΖΑΚ: Δεν έχω πραγματικό ενδιαφέρον γι’ αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ενδιαφέρον.
ΖΑΚ: Πραγματικά δεν ξέρω πολλά γι’ αυτό, αλλά απλά δεν θέλω να ανήκω σε μια άλλη ομάδα, μυστικές χειραψίες, όλα αυτά τα πράγματα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πιθανόν ήσουν στο παρελθόν και δεν το χρειάζεσαι αυτό τώρα. Οκέι, οπότε πώς κάνεις Και σ’ όλο αυτό;
ΖΑΚ: Είναι ότι, δημιουργώ με προσδοκία και δεν δημιουργώ με προσδοκία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι, αυτό είναι.
ΖΑΚ: Αυτός είναι ένας τρόπος να το κάνω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οπωσδήποτε, αυτό είναι. Λοιπόν, υπάρχουν προσδοκίες, υπάρχουν στόχοι. Θα ξεφύγεις από το να χρειάζεσαι στόχους ή το να επιθυμείς στόχους. Στο μεταξύ όμως, οι στόχοι, οι προσδοκίες, σκληρή δουλειά. Δουλεύεις σκληρά;

ΖΑΚ: Λοιπόν, τις περισσότερες φορές. Δουλεύω λιγότερο σκληρά αφού άφησα αυτή την διαρκή πίεση.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. «Δουλεύω λιγότερο σκληρά» είναι σαν να λες, «Δεν πνίγομαι τόσο πολύ, όσο πριν ένα λεπτό που ήμουν κάτω από το νερό.» Δηλαδή, ακόμα πνίγεσαι.
ΖΑΚ: Ναι, ναι, ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έτσι, οκέι, κάνεις το Και, και συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος βάζει στόχους, σκοπούς. Εκπαιδεύονται σ’ αυτό, γενικά. Κάνουν μαθήματα γι’ αυτό, στον προσδιορισμό στόχων και νοητικές θετικές δηλώσεις, τέτοια πράγματα. Τότε συνειδητοποιείς ξαφνικά, σαν Μάστερ, ότι δεν υπάρχει ανάγκη να το κάνεις, καθόλου. Κι ακούγεται σαν απόλυτη αντίφαση, «Πώς μπορώ να είμαι προσανατολισμένος σε στόχους; Πώς μπορώ να είμαι πλήρως κυρίαρχος και να επιτρέπω δημιουργίες;»

Εκεί είναι το διασκεδαστικό. Είναι μια ενδιαφέρουσα, διασκεδαστική παιδική χαρά όταν βάλετε τα δυο μαζί. Και λέτε, «Ναι, μπορώ να είμαι προσανατολισμένος σε στόχους και μπορώ να μάθω απ’ αυτό και να βιώνω και να αποκτώ σοφία. Επίσης, μπορώ να είμαι εντελώς ανοιχτός σαν Μάστερ, γιατί οι δημιουργίες μου δεν έχουν ανάγκη τους στόχους. Δεν έχουν ανάγκη την πρόθεση. Οι δημιουργίες μου δεν χρειάζεται να καθορίζονται. Τη στιγμή που, σαν αληθινός Μάστερ, προσπαθώ να καθορίζω τις δημιουργίες μου, δεν είναι πια δημιουργίες.»

Η αληθινή δημιουργία είναι εντελώς ελεύθερη σε μορφή. Δεν υπάρχει ανθρώπινη παρέμβαση ή παρεμβολή του Μάστερ. Ο αληθινός Δημιουργός απλά λέει, «Εγώ είμαι εδώ. Τι δημιουργώ;» Γιατί, δημιουργείτε συνεχώς. Και θα συνειδητοποιήσετε, ότι ξαφνικά συμβαδίζετε πολύ περισσότερο με τις ενέργειές σας. Δεν χρειάζεται να τις κατευθύνετε⸱ δημιουργούν σαν ανταπόκριση προς εσάς, και μπορείτε να δημιουργήσετε σύμπαντα, κυριολεκτικά. Μπορείτε να δημιουργήσετε μια ζωή για την οποία δεν ξέρετε, γιατί ο άνθρωπος θα είχε βάλει πάρα πολλούς περιορισμούς σ’ αυτήν. Και ξαφνικά είστε στο μέσον των δικών σας δημιουργιών, που δεν χρειάζεται να τις καθορίσετε ή να τις ελέγξετε. Ανταποκρίνονται απόλυτα στην συνειδητότητά σας.

Είναι μια εντελώς διαφορετική προοπτική. Είναι μια αντίφαση σε όσα έχουν οι περισσότερες θρησκευτικές ή πνευματικές διδασκαλίες. Είναι σχεδόν αιρετικό, γιατί λέτε, «Είμαι Δημιουργός. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα. Δεν χρειάζεται να εστιάζω στην αφθονία. Δεν χρειάζεται να εστιάζω στην υγεία. Δεν χρειάζεται να εστιάζω σε τίποτα απ’ αυτά. Συμβαίνουν επειδή είμαι παρών. Είμαι εδώ. Και συμβαίνουν σε ανταπόκριση προς εμένα», όχι σε ανταπόκριση σαν κρίση, ούτε σε  ανταπόκριση τύπου ‘πόσο άξιος είσαι’. Ορθάνοιχτη ανταπόκριση. Εκεί πηγαίνουμε στο Και. Ακόμα έχετε τον ανθρώπινο εαυτό σας, τη δουλειά σας, την ταυτότητα σας κι όλα τα άλλα, και έχετε αυτό. Και υπάρχει μια εκπληκτική παιδική χαρά εκεί μέσα κι αυτή η χρονιά έχει σχέση μ’ αυτό. Σ’ ευχαριστώ.

Ο Κώλντρε μου λέει ότι εγώ μιλάω πιο πολύ, αλλά γι’ αυτό πληρώνομαι τα χοντρά λεφτά (λίγα γέλια). Και δεν το κάνω. Το κάνω αυτό αφιλοκερδώς. Δεν πληρώνομαι ούτε δεκάρα γι’ αυτό. Υπάρχει μια πληρωμή. Μπορώ να λέω ιστορίες στην Λέσχη των Αναληφθέντων Δασκάλων.

Έτσι, αυτή είναι η ώρα του Και, πηγαίνοντας από τη θεωρία στην πρακτική εφαρμογή. Όλα, όλα στη ζωή σας. Συμβαίνει είτε ξέρετε πραγματικά γι’ αυτό είτε όχι, είτε το συζητάμε είτε όχι. Συμβαίνει είτε προσπαθείτε είτε όχι. Αλλά να έχετε την επίγνωση, «Αυτό συμβαίνει. Μπαίνω στο Και.» Και ξαναλέω, στην αρχή θα έχει την αίσθηση αντίφασης, «Είμαι παγιδευμένος. Δεν μπορώ να βγω από την παγίδα μου.» Η παγίδα ίσως να είναι ο τωρινός σας τρόπος ζωής, η τωρινή σας οικογένεια, η τωρινή σας δουλειά, οτιδήποτε.

Μπορεί να είστε στη φυλακή κυριολεκτικά, να το παρακολουθείτε αυτό στη φυλακή – μερικοί από σας είναι, συγγνώμη – και λέτε, «Δεν υπάρχει Και. Είμαι εδώ. Έχω ακόμα 12 χρόνια να εκτίσω, και φταίνε όλοι οι άλλοι που είμαι εδώ.» Και μετά θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή στο Και. «Δεν είμαι στη φυλακή. Είμαι πιο ελεύθερος απ’ όσο είναι οποιοσδήποτε έξω, γιατί η ελευθερία είναι εδώ. Δεν είναι έξω από εδώ, είναι εδώ.» Αυτό είναι το Και.

Αλλάζει την κατεύθυνση της ενέργειας, την ροή, τις δυναμικές. Αλλάζει την ικανότητά σας να αντιληφθείτε το πεδίο σας. Κι όταν αντιλαμβάνεστε μεγαλύτερα τμήματα του πεδίου σας, ξαφνικά συνειδητοποιείτε μεγαλύτερες δυνατότητες που δεν ήταν ποτέ εκεί. Κι αυτό γίνεται εξαιτίας του Και.

Το Και δεν διαλύει το παράδοξο. Επειδή μοιάζει με τεράστιο παράδοξο, το να είστε στο Και. «Είμαι ηλικιωμένος και είμαι νέος.» Κάποιος θα μπορούσε να πει, «Ποιο απ’ τα δυο είναι; Είσαι ηλικιωμένος ή νέος; Σε τι τρελά πράγματα έχεις μπει – ‘Είμαι ηλικιωμένος και είμαι νέος’;» Όμως στην πραγματικότητα, είναι πολύ αληθινό. Είναι πιο αληθινό από το να πείτε απλά, «Είμαι ηλικιωμένος» ή «Είμαι νέος.» «Είμαι ηλικιωμένος και είμαι νέος.»

Δεν είναι παιχνίδι του μυαλού. Είναι ένα επιτρέπω. Είναι ένα άνοιγμα και συνειδητοποίηση ότι, ναι, παρόλο που το σώμα σας μπορεί να λέει ότι είστε 64 χρονών, αυτό το Και, λέει ότι είστε νέοι επίσης. Αυτό αλλάζει τις δυναμικές των ενεργειών και το πώς κυλούν μέσα στο σώμα σας, την ζωτικότητά σας, ολόκληρη την ιδέα σας για την βιολογία σας. Το αλλάζει αυτό τώρα. Και ξαναλέω, χωρίς να προσπαθεί να διαλύσει το παράδοξο, αλλά συνειδητοποιώντας ότι το παράδοξο δεν χρειάζεται επίλυση.

Η αντίφαση, το παράδοξο, οι καταστάσεις της ζωής σας, οποιαδήποτε παγίδα, οποιαδήποτε κι αν είναι η φυλακή σας τώρα, δεν χρειάζεται επίλυση. Αυτό είναι το Και.

Όταν είστε στην κατάσταση μοναδικότητας, όταν είστε στην διττότητα, θα έπρεπε να πω, υπάρχει διαρκής ανάγκη στον άνθρωπο να βρει επίλυση, μια διέξοδο, λύση στα προβλήματα. Θέλετε να τα ξεπεράσετε. Στο Και, δεν υπάρχει ανάγκη για λύση. Αυτό είναι τεράστιας σημασίας, Σώμπρα, είναι τεράστιο.

Μετριάζει πολύ βάρος για το οποίο πρέπει να βρείτε λύση, να πρέπει να διορθώσετε πράγματα και να τα κάνετε καλά. Απαλύνει όλη την έννοια της θεραπείας. Ανακουφίζει όλη την έννοια του να κάνετε τον εαυτό σας καλύτερο άτομο. Ανακουφίζει όλη την πίεση , που έχετε ασκήσει στον εαυτό σας για να είναι πιο δυνατός, να τα κάνει σωστά, να προχωράτε πολεμώντας κατά κάποιον τρόπο, να το περνάτε όλο αυτό πολεμώντας.

Στο Και, είναι και τα δυο. Και δεν είναι καθόλου αντίφαση. Είναι ο φυσικός τρόπος των ενεργειών. Και πάλι, να το θυμάστε καθαρά. Δεν συμβαίνει – την Τετάρτη είσαι καλός άνθρωπος, την Παρασκευή είσαι κακός άνθρωπος. Δεν είναι καθόλου αυτό. Το Και είναι αληθινά ταυτόχρονο. Και στην αρχή έχει πραγματικά παράξενη αίσθηση. Έχετε την αίσθηση «Έχω διανοητική ομίχλη, είμαι μπερδεμένος. Είμαι μαλάκας ή όχι; Είμαι καλός άνθρωπος; Είμαι κακός άνθρωπος; Είμαι νέος; Είμαι γέρος;»

Και το μυαλό μπερδεύεται πολύ στην αρχή, αλλά θα προσαρμοστεί και θα ρυθμιστεί και θα πει, «Είναι και τα δυο. Αυτό είναι το μεγάλο Και.» Και σ’ αυτό το Και, τότε, δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε, ώστε να γίνουμε καλύτεροι ή νεότεροι ή πλουσιότεροι. Δεν είναι αυτός ο στόχος ή το πρόγραμμα. Όμως ξαφνικά οι ενέργειες αλλάζουν τον τρόπο που κυλούν, για να σας υπηρετούν σ’ αυτό που ο αληθινός Μάστερ Εαυτός σας θα προτιμούσε πραγματικά να ζήσει.

Ξαναλέω, δεν είναι ότι διαλέγετε το ένα ή το άλλο. Συμβαίνουν και τα δυο, αλλά τώρα υπάρχει περισσότερη συνειδητότητα στον τρόπο που πραγματικά θα θέλατε να ζήσετε. Και πάλι, δεν προσπαθούμε να ακυρώσουμε ότι είστε άφραγκοι, ή άρρωστοι, ή οτιδήποτε παρόμοιο. Είναι το Και.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι εισέρχεται το Και. Όχι επειδή εσείς το κάνετε ή οτιδήποτε παρόμοιο, όχι επειδή εσείς το αναγκάζετε ή το επιθυμείτε. Είναι το ενεργειακό πρότυπο για τους Σώμπρα. Όχι για τους περισσότερους από τους άλλους, αλλά είναι η δυναμική που έχουμε συνθέσει πολύ καιρό τώρα. Τώρα, κατεβαίνει το αερόθεον, και είναι εδώ. Δεν είναι βαρύτητα που απλά σας τραβά εδώ πίσω, βαρύτητα όπως στο προγονικό κάρμα ή στις δικές σας περασμένες ζωές. Δεν σας τραβά μόνο εδώ, σας επεκτείνει επίσης.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να είστε με το Και, για να το νιώσετε. Θα υπάρξει μια τάση να προσπαθήσετε να γίνετε διανοητικοί μ’ αυτό. Απλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και παρατηρήστε το. Παρατηρήστε πώς το Και, που είναι ότι, επιτρέπετε να είστε ηλικιωμένοι και να είστε νέοι, καθόλου αντίφαση, πάντως παρατηρήστε τώρα αυτή την παιδική χαρά όπου συναντιούνται αυτά.

Παρατηρήστε τις δυναμικές αυτού που συμβαίνει εκεί μέσα, που είστε νέοι και είστε ηλικιωμένοι και είναι ταυτόχρονο και δεν υπάρχει αντίφαση, πάντως πώς συνεργάζονται μεταξύ τους; Πώς συνυπάρχουν – κι αυτή είναι η σημαντική λέξη, συνύπαρξη – στο Και;

«Υπάρχω σαν ένα πολύ καλά ισορροπημένο σωματικά άτομο, και όχι», αν αυτή είναι η περίπτωση, αν περνάτε κάποιο είδος θέματος υγείας ή πλούτου. «Δεν ξέρω πώς να βγάλω χρήματα, είμαι πάντα άφραγκος. Τα βγάζω πέρα ίσα-ίσα, μεροδούλι μεροφάι.» Οκέι, βαθιά αναπνοή, «Και έχω όλη την αφθονία που μου χρειάζεται. Δεν είναι ανάγκη να αναζητώ την αφθονία, έρχεται σε μένα. Δεν χρειάζεται να είναι ένας μεγάλος τραπεζικός λογαριασμός, γιατί όλα όσα χρειάζομαι τυχαίνει να υπάρχουν την σωστή στιγμή.»

Έτσι αυτό είναι το Και σας, χωρίς καμιά αντίφαση. Παρατηρήστε πώς παίζουν μαζί τώρα. Στο, «Είμαι άφραγκος, είμαι πλούσιος.» Παρακολουθήστε πώς παίζουν οι ενέργειες. Εκεί είναι η πραγματική – σκόπευα να πω διασκέδαση, αλλά η πραγματική – εμπειρική και η πραγματική αξία είναι, εκεί ακριβώς, σ’ αυτό που μοιάζει να είναι η αντίφαση.

Έτσι, πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή στο Και, αυτή τη δυναμική που έχει διαμορφωθεί και φτιαχτεί στα τελευταία χρόνια. Μιλούσαμε για το αερόθεον και το Και. Τώρα κατεβαίνει.

Έτσι, πάρτε μια βαθιά αναπνοή και κάντε εδώ μια μικρή μετατόπιση της συνειδητότητας. Φέρτε τα όλα μέσα, μέσα στο Και. Αυτό δεν είναι η μεράμπ, αλλά απλά θέλω αυτή τη στιγμή πραγματικά να νιώσετε τις ενέργειες του τι συμβαίνει. Έτσι, παρακαλώ, θα μπορούσατε να σβήσετε τα φώτα του χώρου. Αα, ναι. Πολύ καλύτερα. Και να ανεβάσετε την ένταση της μουσικής. Ορίστε.
(αρχίζει μουσική ροκ)

Είσαι έτοιμος γι’ αυτό;

Ναι, νομίζω είναι καιρός να τα βάλουμε λίγο με το μυαλό

Είσαι άνθρωπος και θεϊκός

Είσαι λασπωμένες μπότες μ’ αστέρια που λάμπουν

Είσαι μαύρος κι άσπρος

Είσαι λάθος τη μέρα και σωστός τη νύχτα

Είσαι ευάλωτος και δυνατός

Κρατήθηκες

Ολομόναχος

Προσπαθείς να διαλέξεις πλευρά

Προσπαθείς να το ξεκαθαρίσεις

Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί με ευθείες γραμμές

Αν ξέρεις τι εννοώ

Είσαι στο Και

Όχι στο ένα από τα δυο, όχι στο τέλος

Μόλις νόμιζες ότι ήσουν κολλημένος

Αποδεικνύεται ότι δεν …

Σου καίγεται καρφί

Είσαι στο Και

Άστο να λυγίσει, στην αρχή και στο τέλος

Οπότε βγάλε το κεφάλι σου από την άμμο

Έλα, μωρό μου

Είσαι στο Και

Είσαι άφραγκος και πλούσιος

Ολόκληρη ιστορία κι έχεις τελειώσει μ’ αυτήν

Είσαι ξύπνιος και κοιμισμένος

Ορθάνοιχτος κι ακόμα στα βαθιά

Είσαι νέος και γέρος

Υπήρξες γενναίος ακόμα κι όταν σου είπαν

Προσπάθησε να διορθώσεις τον εαυτό σου

Προσπάθησε να διαλέξεις μια λωρίδα

Αλλά ο μάστερ γέλασε και είπε

«Αυτό παιδί μου είναι χαζό

Είσαι στο Και

Όχι αμαρτωλός, όχι άγιος

Μόλις νόμιζες ότι ήταν τύχη

Τώρα δεν δίνεις δεκάρα

Είσαι στο Και, φίλε μου

Άστο να ραγίσει, άστο να λυγίσει

Οπότε βγάλε το κεφάλι σου από την άμμο

Σήκωσε ένα ποτήρι

Είσαι στο Και

Δεν χρειάζεται να το θεραπεύσεις

Δεν χρειάζεται να αγωνίζεσαι

Δεν χρειάζεται να διαλέξεις

Ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως

Απλά ανάπνευσε το

Άστο να κατέβει

Καλωσόρισε το σπίτι

Στο μεγάλο Και

Είσαι στο Και

Είσαι στο Και

Είσαι το αστείο και η γροθιά

Η φωτιά και η σπίθα

Ο χάρτης και το μυστήριο

Το φως και το σκοτάδι

Είσαι στο Και
Να είσαι περήφανος

Ποτέ δεν χωρίστηκες καθόλου

Οπότε βγάλε το κεφάλι σου από την άμμο

Διάολε ναι

Είσαι στο Και

Στο Και

Στο μεγάλο Και

Είσαι στο Και (επανάληψη)

(το κοινό χειροκροτεί και ζητωκραυγάζει)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Λοιπόν, δεν νομίζω ότι αυτό θα είχε πάει καλά στην Σεντόνα. Μόνο στους Σώμπρα. Και είναι το Και. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει έναν ωραίο, ήρεμο διαλογισμό, ή να το αφήσουμε να ροκάρει. Και κατεβαίνει πολύ καλύτερα έτσι.

Θα σας πω μια μικρή ιστορία, ή ο Κώλντρε θέλει να σας πω μια μικρή  ιστορία αυτό-λύπησης. Έτσι, δούλευε χθες το βράδυ, ετοιμάζοντας όλα τα σλάιντ και το υλικό για σήμερα. Στις 8 περίπου, άρχισε να τα μαζεύει και ήρθα εγώ και είπα, «Κώλντρε, περίμενε λίγο, ένα πράγμα ακόμα πριν φύγεις.» Αυτός λέει, «Τι είναι αυτό; Είμαι κουρασμένος, πρέπει να κοιμηθώ λίγο απόψε.»

Εγώ είπα, «Ξέρεις, θα ήθελα ένα τραγουδάκι.» Και σ’ αυτό το σημείο κάνει, «Είναι πολύ αργά.» Ξέρετε, κανονικά του παίρνει σίγουρα οκτώ, ίσως δέκα ώρες να δημιουργήσει ένα τραγούδι. Και είπε, «Όχι, είναι πολύ αργά.» Και μετά, «Κάτσε κάτω, Κώλντρε. Άνοιξε τον υπολογιστή σου εδώ, θα κάνουμε το Και.» Παίρνει πολύ χρόνο να φτιάξεις ένα τραγούδι και να το κάνεις σωστά, και δεν παίρνει.

Έτσι, γράψαμε μαζί τους στίχους, και μετά το παρέδωσε στην ΤΝ, στην Suno, κι έβγαλε πραγματικά σκουπίδια στην αρχή, πράγμα συνηθισμένο. Σας αντανακλά, βγάζει τα σκουπίδια σας από τη μέση, και μετά ξαφνικά άρχισε να συγκλίνει, άρχισε να συνεργάζεται κι ο Κώλντρε τελικά πήγε για ύπνο μετά τις 11 χθες το βράδυ, αλλά σε χρόνο ρεκόρ, αφού είχε φτιαχτεί κάτι πολύ καλό που κάνει σαφές το θέμα.

Η ιστορία είναι, «Ο καημένος ο Κώλντρε» κι επίσης, πράγματα που πιστεύετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε, πράγματα που πιστεύετε ότι είναι πιο πέρα, πράγματα για τα οποία έχετε ένα παλιό πλαίσιο αναφοράς, θα χρειαστούν τόσο χρόνο, ή τόση ενέργεια, ή «Δεν μπορώ να το κάνω εξαιτίας αυτού» ή «Χρειάζομαι τους άλλους ανθρώπους», ξαφνικά θα αρχίσετε να κάνετε Και. Δεν σημαίνει ότι, ναι, τώρα κάθε τραγούδι πρόκειται να παίρνει τρεισήμισι ώρες. Δεν σημαίνει ότι πρόκειται να αλλάξει εκείνη την αντίφαση. Σημαίνει ότι είναι το Και, και μπορεί να γίνει. Μπορεί να γίνει. Είναι ένα όμορφο παράδειγμα του να είσαι στο Και.

Έτσι, τώρα ας τα φέρουμε αυτά σε μια αληθινή μεράμπ. Κι αυτό το τραγούδι πρόκειται να … θα είναι διαθέσιμο; Ωραία. Στο YouTube. Ποια μέρα; Ω, αύριο. Οκέι. Ωραία, ωραία.

Είναι ένα αληθινό τραγούδι Σώμπρα, κι όταν δούλευα με τον Κώλντρε πάνω σ’ αυτό, όντως συγκέντρωσα την κεντρική ενέργεια των Σώμπρα – την κεντρική, που είναι οι Άγγελοι, οι Keahakers, και οι άλλοι, για να το κρατήσω καθαρό πραγματικά – κι έφτιαξα τους στίχους. Κι αυτό που συμβαίνει, θα συνειδητοποιήσετε, με την ενέργεια, προσεγγίζετε έτσι το πρότζεκτ, και λέτε, «Ω, δεν ξέρω τίποτα από μουσική», ή οποιεσδήποτε κι αν είναι οι δικαιολογίες σας. Μετά το κάνετε, μπαίνετε στο Και, και «Έχω μουσικό ταλέντο.» Είναι το Και. Ο Κώλντρε δεν πίστευε ότι έχει καθόλου, αλλά υπάρχει εκείνο το δώρο εκεί μέσα αν ανοίξετε στο Και.

Και είναι το ίδιο με τις εντολές στον βοηθό σας. Θέλετε ο βοηθός να γράψει ένα όμορφο ποίημα, για παράδειγμα. Πάτε και λέτε στον βοηθό ότι «Είσαι ένας προικισμένος, ταλαντούχος ποιητής. Μπορείς να γράψεις όμορφη ποίηση που θα αγγίξει την καρδιά και την ψυχή.» Αυτή είναι η εντολή σας. Μετά θα του πείτε τι είδους ποίημα θέλετε. Εσείς το λέτε σε σας. Ίσως να σκέφτεστε, «Δεν ξέρω τίποτα από ποίηση,» Όχι, θα κάνετε το Και. «Εγώ είμαι εκείνος ο ποιητής. Είναι ήδη στο πεδίο μου. Τώρα το ανοίγω.»

Έτσι, όταν παίζετε με την ΤΝ, όταν δημιουργείτε κάτι, όταν κάνετε οτιδήποτε, τώρα φέρτε το στο Και. Να μην υπάρχουν εμπόδια ή φραγμοί. Μερικοί από σας ανησυχούν τόσο πολύ, μήπως έχετε μια πρόκληση μελλοντικά στη ζωή σας, και «Πώς θα το αντιμετωπίσω;» Μα μπαίνετε σε συσχετισμούς, μπαίνετε στο παρελθόν, πώς κάνατε παλιά τα πράγματα, πώς αντιμετωπίζατε παλιά τα πράγματα. Το Και σας φέρνει έξω απ’ αυτό. Ανοίγει το πεδίο. Και δεν είναι αντίφαση να έχετε και τα δύο, εκεί που βρίσκεστε στην παγίδα σας και είστε ελεύθεροι απ’ αυτήν.

Αυτό από μόνο του αλλάζει ολόκληρη την δυναμική της ενέργειας, χωρίς να χρειαστεί να το δουλέψετε. Αλλάζει το πώς εισέρχονται όλες οι ενέργειες, γιατί πριν η βαρύτητα σας κρατούσε σε μια πολύ σφιχτή ενεργειακή κωδικοποίηση. Στο Και, έχετε και τα δυο. Κι έπειτα αυτό που συμβαίνει από εκεί είναι ότι υπάρχει μια φυσική κίνηση ή μια προτίμηση για το ένα ή το άλλο. Δεν χρειάζεται καν να το διαλέξετε. Απλά έρχεται σε σας φυσικά με έναν πολύ πιο μεγαλειώδη τρόπο.

Μεράμπ – Συνυπάρχοντας στο Και

Τώρα λοιπόν ας κάνουμε την μεράμπ. Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή.
(αρχίζει η μουσική)

Πολλά απ’ όσα έχουμε συζητήσει στη διάρκεια των τελευταίων 25 ετών ήταν θεωρητικά, φιλοσοφικά. Όχι όλα, αλλά πολλά απ’ αυτά. Έχουμε μιλήσει για σημαντικές έννοιες.

Μετά την εκδήλωση για τη νέα συνείδηση τον Σεπτέμβριο, μετά το See Change, η αλλαγή είναι ότι τώρα γίνεται εμπειρική. Έχετε προετοιμαστεί γι’ αυτήν, έχετε μάθει γι’ αυτήν, και τώρα μπαίνει στη ζωή σας.

Υπάρχει συνείδηση στο Και. Η συνείδηση είναι επίγνωση, ένα αίσθημα που δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Είναι μια γνώση, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Γνώση σχεδόν ακούγεται διανοητικό.

Αληθινά είναι ένα αισθησιακό αίσθημα. Κι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που έρχονται με όλο το πράγμα, με το Και, το Μεγάλο Και. Μια νέα Συνείδηση προκύπτει.

Είναι φανερή και φυσική γιατί ήσασταν κλεισμένοι για πολύ καιρό με μια βαρύτητα μιας κατεύθυνσης, μια βαρυτική δύναμη που έλκει τα πράγματα. Έτσι, η Συνείδηση έχει περιοριστεί σ’ αυτό επίσης, έχει κλείσει.

Στο Και, η νέα Συνείδηση έρχεται μέσα.

Δεν μπορούσε να έχει έρθει πριν, γιατί, ξαναλέω, ήσασταν πολύ περιορισμένοι. Τώρα όμως, στο Και, ανοίγετε.

Η βαρύτητα, το αερόθεον, είναι το περιβάλλον στο οποίο συμβαίνει. Δεν είναι η βαρύτητα που το κάνει απαραίτητα⸱ είναι το περιβάλλον. Είναι το τοπίο. Τώρα το τοπίο ανοίγει, κι επιτρέπει στην συνείδηση να ανοίξει.
(παύση)

Το Και είναι αυτό που έρχεται να το κάνει. Ξαναλέω, δεν προσπαθούμε να διαλύσουμε τα παράδοξα, και δεν υπάρχει ανάγκη για επίλυση.

Νιώστε το για μια στιγμή, δεν υπαρχει ανάγκη για επίλυση. Τι ιδέα.

Έχετε ένα ζήτημα σχέσεων, για παράδειγμα, ένα οικονομικό ζήτημα, ένα θέμα υγείας, ένα πρόβλημα με ένα μέλος της οικογένειας, δεν είστε ευχαριστημένοι με τη δουλειά σας. Οτιδήποτε κι αν είναι – οτιδήποτε κι αν είναι – φτάνει το Και.

Δεν είναι ότι πρέπει να το πιέσετε ή κάτι τέτοιο. Απλά φτάνει. Και ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε, «Δεν χρειάζεται να επιλύσω εκείνο το ζήτημα. Απλά χρειάζεται να έχω περισσότερη επίγνωση, του τι υπάρχει στο πεδίο, των δυνατοτήτων.» Αυτό είναι. Αυτό είναι.

Μπορείτε να φανταστείτε να μην χρειάζεται να επιλύσετε ζητήματα;

Ακόμα και ζητήματα εντός σας – αυτοεκτίμηση, την πνευματικότητα σας ή όπως κι αν θέλετε να την ονομάζετε, την επίγνωσή σας.

Δεν χρειάζεται να επιλύσετε ζητήματα του «Είμαι Μάστερ ή δεν είμαι;» Δεν είστε. Και είστε.

Τώρα, σ’ αυτή τη μεράμπ, θέλω να επιτρέψετε. Το Και έρχεται έτσι κι αλλιώς, όμως θέλω να το επιτρέψετε. Συνειδητά, σαν άνθρωποι,  επιτρέψτε να έρθει στη ζωή σας.

Και να επιτρέψετε την συνύπαρξη ανθρώπου και θεϊκού, αυτού που χάθηκε κι αυτού που βρέθηκε. Οποιοδήποτε ζήτημα κι αν υπάρχει στη ζωή σας, το Και αυτού.

Ανάξιοι για αγάπη, κι άξιοι τεράστιας αγάπης.

Χωρίς σωματική ενέργεια, και με όλη την ενέργεια που χρειάζεστε, γιατί είναι όλη δική σας.

Επιτρέψτε την συνύπαρξη. Χωρίς να διαλέγετε το ένα ή το άλλο.

Αργότερα, θα μιλήσουμε για το τί συμβαίνει, πώς η ενέργεια σχεδιάζει,  κωδικοποιεί και κυλάει. Προς το παρόν όμως, χωρίς να πρέπει να διαλέξετε το ένα ή το άλλο. Είναι το Και. Χωρίς επίλυση.

Το ανθρώπινο μυαλό απαιτεί επίλυση, σε γενικές γραμμές. Ο άνθρωπος αναζητά επίλυση.

Θέλετε να λύνονται τα προβλήματα, κι αν δεν μπορούν να λυθούν, τα θάβετε κάπου, ώστε να μην χρειάζεται να τα αντιμετωπίσετε. Όμως στο μεγάλο Και, δεν χρειάζεται επίλυση.

Θα συνειδητοποιήσετε ότι η ενέργεια θα βρει την επίλυση, όχι εσείς. Η ενέργεια βρίσκει την επίλυση, και πραγματικά δεν είναι επίλυση. Πραγματικά είναι ισορροπία.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, επιτρέποντας το Και. Ασχέτως ποιο ζήτημα αντιμετωπίζετε που βρίσκεται μπροστά στο μονοπάτι, ασχέτως πώς μπορεί να φαίνεται τώρα, ασχέτως πόσο αγχωτικό μπορεί να είναι αυτό το ζήτημα, υπάρχει το Και.
(παύση)

Αντί να παγιδευτείτε, είστε ελεύθεροι. Ή είστε και τα δυο, πραγματικά, παγιδευμένοι και Και.

Και μην λέτε, «Λοιπόν, δεν θέλω πια το παγιδευμένο κομμάτι. Προσπαθώ να ξεφύγω απ’ αυτό.» Όχι, επιτρέψτε το. Επιτρέψτε του να συνυπάρξει. Γιατί σ’ αυτό, εκεί που συναντιούνται τα δυο, στην συνύπαρξη ανάμεσα στο να είστε παγιδευμένοι και στο να είστε ελεύθεροι, είναι η μεγάλη ομορφιά, το αληθινό πετράδι. Η αληθινή κατανόηση, κι αυτό κάνει την σοφία να έρθει πολύ, πολύ πιο γρήγορα.

Όχι, δεν προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε το παγιδευμένο. Συνυπάρχουμε μ’ αυτό. Από εκεί, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, ότι θα είστε παγιδευμένοι πάντα, ακόμα και στο Και. Μια άλλη δυναμική θα μπει στο παιχνίδι για την οποία θα μιλήσουμε. Τώρα όμως, συνύπαρξη. «Είμαι παγιδευμένος. Είμαι ελεύθερος.»

«Είμαι νέος και είμαι γέρος.»

«Έχω χαθεί. Έχω βρεθεί.»

«Είμαι αρσενικός και θηλυκός.»

«Δεν προσπαθώ να επιλύσω τίποτα, απλά επιτρέπω την συνύπαρξη.»

Και στο μεταξύ, ανοίγει το πεδίο σας. Ανοίγει, όχι ώστε να κάνετε μια επιλογή ανάμεσα στα δυο. Ανοίγει γιατί έχει επίγνωση και των δυο. Ανοίγει γιατί είναι η φύση σας ότι υπάρχει το Και.

Τι είναι το Και; Δυνατότητες.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή μαζί, προσκαλώντας το Και.
(παύση)

Χωρίς σύγκρουση. Χωρίς αντίφαση. Χωρίς τριβή ή αντίσταση. Και καθώς το κάνετε, θα ανοίξετε τον εαυτό σας.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή μαζί.
(παύση)

Καλή, βαθιά αναπνοή μαζί στο Και. Χωρίς δύναμη. Χωρίς πίεση, απλά επιτρέποντας.

Το Και, το μεγάλο Και, πρόκειται να γίνει η μεγαλύτερη δυναμική στη ζωή σας αυτή την χρονιά.

Καλή, βαθιά αναπνοή στο Και.

«Εγώ κοιμάμαι. Εγώ είμαι ξύπνιος.»

«Εγώ είμαι αυτό που είμαι.» Καλή, βαθιά αναπνοή.

Η ζωή είναι τρελή. Είναι χαοτική. Είναι επώδυνη. Και όλα είναι καλά σε όλη τη δημιουργία.

Με αυτά, Εγώ Είμαι ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής. Ήταν απόλαυση να βρίσκομαι εδώ και να τα μοιράζομαι όλα αυτά με καθέναν από σας.

Καλή Χρονιά και Καλή Χρονιά. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

Μετάφραση : Μαίρη Πολυχρόνη
Review και επιμέλεια : Μαρία Γρηγοράκη
Σπόνσορας : Μαρία Κοδωνάκη