Shoud 3, Passion 2020

2- 11- 2019

(Το 2020 σημαντικό για όλους σας, Πού βρισκόμαστε, Σημείο άνθισης, Ελευθερία ή Πόνος, Ελεύθεροι σε έναν κόσμο που υποφέρει, Ενέργεια και αντίληψη, Ανένταχτοι και Κυρίαρχοι, Πέρα από τον Πόνο- Μεράμπ )

Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Α! Θα πάρω μερικές ακόμα βαθιές αναπνοές και θα μυρίσω την ομορφιά στην ατμόσφαιρα. Μμ. Την ευφορία, τη φύση, τον καφέ, μμ.

Ξέρετε, στη ζωή μου, στο ρόλο μου ως Μαρκ Τουαίν, ο Μαρκ Τουαίν στην πραγματικότητα ήρθε εδώ σ’ αυτό το νησί. Εκείνη την εποχή όλα τα νησιά ονομάζονταν Νησιά Σάντουιτς. Δεν βγάζει και πολύ νόημα, γιατί δεν μπορείς να βρεις ένα καλό σάντουιτς στο νησί στις μέρες μας, αλλά ονομάζονταν Νησιά Σάντουιτς και το αγαπούσε αυτό το μέρος. Στηνπραγματικότητα -κι αυτό είναι μια πολύ αληθινή ιστορία – περπατούσε σ’ αυτό το δρόμο, μπροστά ακριβώς από τη σημερινή Βίλα Ahmyo, που τώρα λέγεται Mmalahoa Highway. Εκείνη την εποχή απλά λεγόταν Coffee Road – Coffee Road – γιατί το δρόμο χρησιμοποιούσαν οι αγρότες και οι εργάτες για να μαζέψουν τον καφέ και να τον πάνε για την διαδικασία του στεγνώματος. Κυρίως γι’ αυτό τον χρησιμοποιούσαν.

Έτσι, περπατούσε μπροστά ακριβώς απ’ αυτό το μέρος. Κι εμείς είμαστε τώρα εδώ, λίγο μεταγενέστερα, να απολαμβάνουμε την ομορφιά αυτού που έχει δημιουργηθεί εδώ. Την ομορφιά. Και ξέρετε, αυτό συνδέεται με ότι πρόκειται να συζητήσουμε σήμερα, αλλά πραγματικά μόνο μια κυρίαρχη ύπαρξη μπορεί να δημιουργήσει μ’ αυτό τον τρόπο ή να δημιουργήσει την ταινία (Rude Awakening) ή το είδος των πραγμάτων που κάνετε εσείς. Μια κυρίαρχη ύπαρξη μπορεί να  δημιουργήσει μ’ αυτό τον τρόπο.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με την ομορφιά αυτού του τόπου.

Επισκέπτες

Ένα βραδάκι ο Κώλντρε και η Λίντα κάθονταν έξω στο lanai -που επίσης λέγεται βεράντα – με ένα ποτήρι κρασί, ωραία μουσική να παίζει και τη Μπελ ξαπλωμένη δίπλα τους και ξαφνικά η Μπελ είχε μια περίεργη αντίδραση. Κοιμόταν και ξαφνικά ξύπνησε με μια περίεργη αντίδραση. Λίντα μπορείς να δείξεις πώς ήταν αυτό;
ΛΙΝΤΑ: Όχι, δεν μπορώ! (γέλια)ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Λοιπόν η Μπελ ξαπλωμένη κοιμάται βαθιά -θα χαρώ να το κάνω – και ξαφνικά κάνει … (ο Αντάμους γυρίζει το κεφάλι του γύρω γρήγορα, σαν έκπληκτος και κοιτάζει διάφορα πράγματα). Το πρόσεξαν ο Κώλντρε και η Λίντα κι αναρωτήθηκαν “Τι της συμβαίνει; Μήπως είναι κρίση; Συμβαίνει κάτι;” γιατί κοιτούσε επίμονα και μετά … (κάνοντας επίδειξη) απλά κοιτούσε στο κενό και μετά ξαφνικά τριγύρω.

ΛΙΝΤΑ: (χειροκροτώντας) Πολύ καλό. Πραγματικά καλό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι εύκολο.

ΛΙΝΤΑ: Βλέπεις, το ξέρω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι εύκολο. Εύκολο.

ΛΙΝΤΑ: Δίνεις το παράδειγμα. Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κι αναρωτήθηκαν τι συνέβαινε. Στην αρχή σκέφτηκαν ότι ίσως παρακολουθούσε ένα έντομο ή μια μύγα ή κάτι τέτοιο. Όμως μετά από λίγο κατάλαβαν ότι δεν μπορούσε να είναι αυτό, εξαιτίας του τρόπου που εστίαζε κοντά και μακριά. Αλλά θα μοιραστώ μαζί σας την υπόλοιπη ιστορία τώρα. Απλά η Μπελ ήταν σε θέση να αντιληφθεί και να δει πραγματικά κάποιες οντότητες που έρχονταν.

Εκείνο το βράδυ ήρθαν ο Μέτατρον, ο Κουτχούμι, εγώ φυσικά, ο Τοβίας καθώς και ο Ιησούς για να συμπληρωθεί ο κύκλος. Ήρθαμε γιατί είχαν γίνει όλα πραγματικά εξαιρετικά. Είχε απομείνει λίγο καθάρισμα που έπρεπε να γίνει, αλλά ήταν ώρα, οπότε φέραμε την ενέργεια μας σ’ αυτό το όμορφο μέρος. Κι ο Ιησούς δεν εμφανίζεται συνήθως στις συναθροίσεις των Σώμπρα, αλλά ήταν σημαντικό για τον Ιησού γιατί τόσο μεγάλο μέρος της ιστορίας σας, της προέλευσης σας ακόμα και τα βάσανα σας σχετίζεται με την εποχή του Ιησού.

Έτσι ο Ιησούς ήταν εδώ με εμάς για να προαναγγείλει μια νέα εποχή, μια εποχή ‘χωρίς βάσανα’. Η ενέργεια μας τώρα έχει εμποτίσει βαθιά τη Βίλα Ahmyo και το Περίπτερο των Σώμπρα. Αναρωτήθηκαν πώς να ονομάσουν το Περίπτερο και σε κάποιο σημείο ο Κώλντρε θέλησε να το ονομάσει -εμένα μου άρεσε, κολακεύτηκα – Περίπτερο του Αντάμους. Αλλά αρνήθηκα γιατί δεν αφορά εμένα. Αφορά καθέναν από σας, όλους εσάς που συντονίζεστε και παρακολουθείτε. Αυτό αφορά τους Σώμπρα. Δεν αφορά κάποια οντότητα. Δεν θα πρέπει ποτέ να τιμά μια οντότητα. Φυσικά, κολακεύτηκα πολύ, αλλά αληθινά είναι ένα Περίπτερο των Σώμπρα.

Πριν προχωρήσουμε περισσότερο, πρέπει πρώτα να εστιάσουμε τις κάμερες στο πίσω μέρος. Έχουμε μερικούς τύπους εκεί πίσω (λίγα γέλια). Θα μπορούσατε να σηκωθείτε, αγαπητοί τύποι (η ομάδα του Rude Awakening φοράει περίτεχνες στολές). Μου αρέσει όταν έρχεστε μεταμφιεσμένοι, όταν ντύνεστε για την περίσταση. Κάποια σχόλια, κάποιο θέμα; Το μικρόφωνο ίσως.
ΛΙΝΤΑ: Οκέι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ή γιατί έτσι.

ΤΖΟΝΑΘΑΝ: Γιατί έτσι.

ΧΟΡΧΕ: Λίγο απ’ όλα. Δεν θάλεγες ότι έχεις;

ΤΖΟΝΑΘΑΝ: Είναι αυτοβιογραφικό, σωστά;

ΧΟΡΧΕ: Ναι.

ΣΑΝΤΡΑ: Λοιπόν, πρώτα-πρώτα πάντα μας καλείς να μεταμφιεστούμε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Βέβαια. Όλα είναι θέατρο. Μπορεί να είναι κάλλιστα.

ΣΑΝΤΡΑ: Άρα, πρώτον, εσύ φταις.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.

ΣΑΝΤΡΑ: Και δεύτερον, εμείς κάπως νιώθαμε τι θα ήταν διασκεδαστική στολή κι έπειτα συνειδητοποιήσαμε αφού είχαμε διαλέξει αυτές τις στολές διαβάζοντας τα αρχέτυπα -(αυτή γελάει)- όλων αυτών των ηρώων, το βρήκαμε πραγματικά ενδιαφέρον ότι ταιριάζει εντελώς με όλες τις πτυχές που έχουν πρόσφατα μεταμορφωθεί …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Βέβαια.

ΣΑΝΤΡΑ: … ή απελευθερωθεί ή, ξέρεις, όπως κι αν το ονομάζεις. Έτσι, το βρήκα πραγματικά ενδιαφέρον.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, και δείχνει τόσο άνετη με όλη αυτή τη ζέστη (ο Αντάμους γελάει).

ΣΑΝΤΡΑ: Πραγματικά είναι! Είναι! (αυτή γελάει).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Και σας ευχαριστώ που μεταμφιεστήκατε. Πραγματικά είναι θαυμάσιο κι επίσης -ξέρετε, η ζωή είναι απλά μια σπουδαία μεγάλη παράσταση. Σταματήστε να παίρνετε τα πάντα τόσο σοβαρά και διασκεδάστε το. Διασκεδάστε με τους διαφορετικούς ρόλους. Αρχίστε να βλέπετε ότι το παλιό ανθρώπινο νούμερο ήταν απλά ένα σπουδαίο μεγάλο θέατρο, που δεν είναι για να το παίρνετε καθόλου στα σοβαρά.

Η Σημερινή Ερώτηση

Έτσι, πριν προχωρήσουμε περισσότερο, σύντομα -Λίντα το μικρόφωνο – θα ρωτήσω τι νιώσατε αρχικά όταν φτάσατε εδώ στο Περίπτερο των Σώμπρα; Τι νιώσατε κι αισθανθήκατε όταν φτάσατε εδώ;
ΣΩΜΠΡΑ 1 (γυναίκα): Χαρά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πες το πάλι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Χαρά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χαρά.

ΛΙΝΤΑ: Κράτα το πιο κοντά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ναι, χαρά. Κι όχι -εε, δεν τελειώσαμε ακόμα (λίγα γέλια). Χαρά. Δεν γίνεται να δίνεις μια μονολεκτική απάντηση. Δώσε της πάλι το μικρόφωνο. Ναι.

ΛΙΝΤΑ: Σ’ αυτήν;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ναι, χαρά. Χαρά. Κι από πού είσαι;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Τη Γερμανία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Γερμανία, οκέι. Και πώς ήταν όταν έφυγες από κει; (κάνει παύση και η Λίντα γελάει) Κρύα; Γκρίζα;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Είκοσι βαθμοί.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν είναι κι άσχημο αυτό. Ναι, ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Μμ χμμ. Πολλή ζέστη για …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Πολλή ζέστη γι’ αυτή την εποχή. Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Κι έτσι όταν έφτασες εδώ σήμερα το πρωί, είναι η πρώτη σου φορά στη Βίλα Ahmyo;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Και …

ΣΩΜΠΡΑ 1: Το πρώτο μακρινό …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πρώτο μακρινό.

ΣΩΜΠΡΑ 1: … ταξίδι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Στην άλλη πλευρά του κόσμου. Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πώς νιώθεις;

ΣΩΜΠΡΑ 1: … για να έρθω εδώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Πώς νιώθει το σώμα σου με όλο αυτό;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Πολύ καλά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ω, ναι. Πότε έφτασες;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Τη Δευτέρα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δευτέρα. Άρα είχες λίγο χρόνο να συνέλθεις.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ήμουν στο Ντένβερ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Α!

ΣΩΜΠΡΑ 1: Χιόνι! (αυτή γελάει)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χιόνι στο Ντένβερ, ναι. Όχι και πολλή χαρά στο Ντένβερ με το χιόνι. Ναι, ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Λοιπόν, έφτασες σήμερα κι ένιωσες χαρά. Τίποτε άλλο; Τίποτε άλλο;

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ελευθερία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ελευθερία. Οκέι. Μου κάνει αυτό. Ωραία. Σ’ ευχαριστώ. Χαίρομαι που είσαι εδώ.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Και η πτήση για εδώ είναι πολύωρη, αλλά η επιστροφή είναι πραγματικά πολύωρη (λίγα γέλια).

ΣΩΜΠΡΑ 1: Την Κυριακή ήμουν στην Ουόσινγκτον.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ουόσινγκτον. Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Για να δω το Λευκό Οίκο και το Καπιτώλιο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, αυτή τη Ουόσινγκτον.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, νόμιζα ότι εννοούσες την ωραία Ουόσινγκτον (ο Αντάμους γελάει).

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ο Κος Τ ήταν εκεί! (αυτή γελάει)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ένιωσες χαρά στον Λευκό Οίκο; (αυτή αναστενάζει) Όχι και τόσο.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Ο καιρός ήταν βροχερός.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι (αυτή γελάει). Ναι. Κάπως διαφορετική ενέργεια. Παλιά περνούσα λίγο χρόνο στη Ουόσινγκτον και τώρα προσπαθώ να το αποφύγω με κάθε τρόπο. Ναι. Ωραία, σ’ ευχαριστώ. Ένας δυο ακόμα. Τι ένιωσες όταν έφτασες εδώ σήμερα;

ΣΩΜΠΡΑ 2 (γυναίκα): Λίγο ενθουσιασμένη και τόσο ευγνώμων που είμαι εδώ και βλέπω όλους τους θαυμάσιους Σώμπρα ξανά ή για πρώτη φορά. Οπότε, μου αρέσει.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τίποτε άλλο; Κάποια ενέργεια να υποβόσκει;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Τώρα εξομαλύνεται. Υπήρχε τις περασμένες δυο εβδομάδες.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Εξομαλύνεται.

ΣΩΜΠΡΑ 2: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι. Ωραία. Ωραία. Ένας δυο ακόμα. Τι ένιωσες όταν έφτασες εδώ σήμερα για να παρακολουθήσεις αυτό το πρώτο Shoud στο Περίπτερο των Σώμπρα; Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3 (γυναίκα): Είναι σαν επιστροφή στο σπίτι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σαν επιστροφή στο σπίτι, ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Και είναι σαν τον παράδεισο, κι αν μπορούσα θα έμενα εδώ για πάντα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, ουαου.

ΛΙΝΤΑ: Κι εγώ!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Γιατί όχι;

ΛΙΝΤΑ: Κι εγώ! (λίγα γέλια)

ΣΩΜΠΡΑ 3: Όλοι μας! Όλοι μας!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Γιατί δεν θα μπορούσες να μείνεις εδώ για πάντα;

ΣΩΜΠΡΑ 3: Σχετικά με τα δυο παιδιά μου.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι;

ΣΩΜΠΡΑ 3: Άλογα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τα άλογα σου.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Δεν μπορώ να το αντέξω (αυτή γελάει).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορείς να τα βάλεις σ’ ένα μεγάλο αεροπλάνο και να τα στείλεις εδώ. Υπάρχουν άλογα εδώ, ξέρεις. Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Αυτός είναι ο μόνος λόγος.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ο μόνος λόγος. Οκέι. Έτσι, αν τα άλογα σου έφευγαν, τότε θα έφευγες κι εσύ;

ΣΩΜΠΡΑ 3: Μμ χμμ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι. Δίκαιο.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Και θα έρθω εδώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Και μου αρέσει όταν οι άνθρωποι αγαπούν τα κατοικίδια τους. Ναι. Ποια είναι τα ονόματα των αλόγων σου;

ΣΩΜΠΡΑ 3: Της φοράδας είναι Νομπλές και του ευνουχισμένου είναι Λίο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω. Ναι. Αυτό είναι ωραίο.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Τον χρειάζομαι γιατί τα άλογα, ξέρεις, δεν μένουν μόνα τους.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Συνεπώς, χρειάζομαι άλλο ένα άλογο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό είναι αλήθεια.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Κι αυτό είναι …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τα άλογα και οι άνθρωποι, κάπως όμοια.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Δεν θέλω να έχω ένα άλλο, γιατί κάτι -είναι βαριά δουλειά για μένα το να τα φροντίζω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι. Ναι. Αγαπώ τα άλογα. Είχα πολλά.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Όμως η φοράδα, είναι πραγματικά στην καρδιά μου. Και το ξέρεις. Στη Δανία σου είπα ότι αν μου τηλεφωνήσουν ότι έχει πρόβλημα, θα πρέπει να φύγω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Όμως τώρα αυτό είναι …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τώρα είναι καλύτερα..

ΣΩΜΠΡΑ 3: Ναι! Είναι εντάξει (αυτή γελάει).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ωραία.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι. Είναι σαφές λοιπόν τι βρίσκεται ανάμεσα σε σένα και στο να είσαι εδώ.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Μόνο αυτό και δεν θα μπορούσα να τα πουλήσω. Δεν θα μπορούσα να τα πουλήσω. Δεν θα μπορούσα να πάρω διαζύγιο από αυτό το άλογο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά, σωστά. Όχι, όχι. Καταλαβαίνω.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Για 15 χρόνια είμαστε μαζί και είμαστε πολύ κοντά και δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ωραία.

ΣΩΜΠΡΑ 3: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σ’ ευχαριστώ πολύ που τα μοιράστηκες αυτά.

ΛΙΝΤΑ: Ευχαριστούμε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Άλλος ένας. Τι ένιωσες όταν μπήκες μέσα εδώ σήμερα; Τι ένιωσες;

ΣΩΜΠΡΑ 4 (γυναίκα): Ενθουσιασμό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ενθουσιασμό.

ΣΩΜΠΡΑ 4: Συναρπαστικό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Συναρπαστικό.

ΣΩΜΠΡΑ 4: Και εστιασμένη συγκροτημένη ενέργεια.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω. Τι εννοείς; Εστιασμένη συγκροτημένη ενέργεια.

ΣΩΜΠΡΑ 4: Δεν εννοώ. Είναι … εγώ απλά …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν πρόκειται να σε στείλω στην τουαλέτα, γιατί είναι πολυυύ μακριά εκεί πάνω!

ΣΩΜΠΡΑ 4: Θα συνεχίσω να μιλάω τώρα! Θα συνεχίσω να μιλάω!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι, ναι!

ΣΩΜΠΡΑ 4: Εστιασμένη δομή -όταν ήμουν εδώ πέρσι, ήταν πιο πολύ σαν κύμα εκεί και τώρα είναι -σσσιουρρ!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ανοιχτό, συγκεντρωμένο. Ναι, ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 4: Συγκεντρώθηκε. Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ωραία, ωραία. Καταπληκτικά. Σ’ ευχαριστώ.

ΣΩΜΠΡΑ 4: Οκέι.

Η Απάντηση του Αντάμους

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό που νιώσαμε εκείνο το βράδυ όταν ήρθαμε εδώ, οι οντότητες κι εγώ, ήταν -μερικές διαφορετικές λέξεις για να το περιγράψω – μια είναι το άνθισμα. Άνοιγμα, άνθιση. Το ένιωσα αμέσως ότι κάτι άνοιγε και δεν μιλάω μόνο για τις υλικές κατασκευές. Μιλάω για κάτι που ανοίγει για τους Σώμπρα. Για τους Σώμπρα. Ανθίζει.
Ξέρετε, οι σπόροι φυτεύτηκαν πριν από πολύ, πολύ καιρό για να ενωθούν η θεϊκότητα και η ανθρωπινότητά σας, περίπου πριν δυο χιλιάδες χρόνια κυρίως. Άλλος ένας λόγος που ήρθε κι ο Ιησούς μαζί μας. Χρειάστηκε πολύς καιρός για να φυτρώσουν αυτοί οι σπόροι, για να ετοιμαστούν. Πολλή ετοιμασία, πολλές προκλήσεις και δυσκολίες. Τώρα ανθίζουν. Αυτό ανοίγει.

Το 2020 πρόκειται να είναι τόσο σημαντική χρονιά για όλους εσάς, για όλους εσάς. Πιθανώς, θα έλεγα, για την πλειοψηφία των Σώμπρα, το 2020 πρόκειται να είναι τοπιο σημαντικό έτος στη ζωή σας σε ότι αφορά αλλαγές που θα συμβούν, τελικά ξεκαθαρίσματα που θα συμβούν και συνειδητοποιήσεις στη ζωή σας. Όχι εξαιτίας του έτους 2020, παρόλο που οι αριθμοί είναι ενδιαφέροντες, αλλά τυχαίνει να είναι κατά κάποιο τρόπο το σημείο προσεδάφισης μας. Ξέρετε, είμαστε σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα. Το 2020 ήταν κατά κάποιο τρόπο αυτό το σημείο προσεδάφισης.

Τόσοι πολλοί από σας ήρθαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – όχι όλοι, αλλά πολλοί από σας ήρθαν – γνωρίζοντας ότι επρόκειτο να είστε εδώ αυτή την εποχή της τεχνολογίας κι ότι το 2020 έγινε ένα πολύ σημαντικό σημείο καμπής. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα για να συμβεί – ξέρετε, οτιδήποτε πρόκειται να συμβεί το 2020, εσείς δεν χρειάζεται να – εκτός από το να αφήσετε τον εαυτό σας να το βιώσει. Δεν χρειάζεται να δουλέψετε γι’ αυτό. Μπορείτε να γράψετε τραγούδια γι’ αυτό αν θέλετε, αλλά δεν χρειάζεται να δουλέψετε γι’ αυτό ή να το προσπαθήσετε. Απλά συμβαίνει. Είναι μια φυσική εκκόλαψη που οδηγεί στο άνθισμα –  στο άνθισμα όλου αυτού που είστε πραγματικά, άνθισμα της ελευθερίας σας -και πραγματικά περί αυτού πρόκειται τελικά, αυτής της ελευθερίας.

Αυτό το μέρος, εδώ στο Περίπτερο, είναι επίσης, θα έλεγα, κατά κάποιον τρόπο, ένα κεντρικό σημείο, ένα σημείο εστίασης, ένα σημείο ενεργειακής σύνδεσης για τόσο πολλούς Σώμπρα που προχωρούν προς την Πραγμάτωση τους. Δεν χρειάζεται να είστε εδώ. Φυσικά και μπορείτε, και είναι ένα όμορφο, απολαυστικό μέρος, αλλά δεν χρειάζεται να είστε εδώ. Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να αξιοποιήσετε τις ενέργειες, κυριολεκτικά, εδώ -με εκείνους από σας που βρίσκονται εδώ σήμερα, σ’ αυτό το χώρο που κάθεστε – και κάθε τι σχετικό μ’ αυτό γίνεται το σημείο εστίασης, νομίζω ότι κάποιοι από σας ίσως το ονομάσουν Σημείο Μηδέν, για να συμβεί η Πραγμάτωση.

Θα συμβεί. Αυτό είναι το διασκεδαστικό κομμάτι, το ωραίο κομμάτι. Γίνεται ένα είδος συντονισμού, η εκμετάλλευση του σημείου εστίασης. Κι επαναλαμβάνω, είτε έρθετε ποτέ εδώ είτε όχι, δεν έχει σημασία, όμως αυτό θα είναι ένα μέρος όπου μπορείτε απλά να πείτε ότι συγκεντρώνονται όλες οι κυρίαρχες ενέργειες και συμβαίνουν θαύματα, είτε είστε εδώ είτε όχι.

Έτσι, εκείνοι από σας που βρίσκεστε εδώ για την πρώτη μας εκδήλωση – έχετε την τιμή, την αίγλη του να είστε οι πρώτοι που θα την γειώσετε πραγματικά -πάρτε μια βαθιά αναπνοή και τιμήστε τον εαυτό σας για την παρουσία του εδώ. Εκείνοι που παρακολουθείτε, φέρνοντας την ενέργεια σας, προσθέτοντας την ενέργεια σας, πρόκειται να είναι μια χρονιά άνθισης, απομάκρυνσης από τα παλιά, παλιά πράγματα που κουβαλούσατε, που ήταν τόσο -λοιπόν, τα παλιά φαντάσματα.

Το εκπληκτικό είναι ότι, είμαστε εδώ˙ εσείς είστε εδώ. Πολλοί τα παράτησαν στην πορεία, μερικοί πέρασαν στην άλλη πλευρά. Αλλά εσείς είστε εδώ.

Αναφορά Κατάστασης (πού βρισκόμαστε)))

Απλά μια πολύ σύντομη αναφορά κατάστασης, πού βρισκόμαστε.

Αυτά τα δέκα χρόνια περάσαμε πολλά μαζί. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αρχίζετε να πιάνετε, να καταλαβαίνετε, να ενσωματώνετε είναι ότι η Πραγμάτωση πρόκειται να συμβεί. Αυτό είναι ένα πολύ κεντρικό ζήτημα. Το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά -η Πραγμάτωση πρόκειται να συμβεί. Γνωρίζω την ημερομηνία και δεν χρειάζεται να ανησυχείτε γι’ αυτό ή να δουλεύετε γι’ αυτό. Αυτό είναι τόσο σημαντικό ζήτημα, γιατί υπάρχει ακόμα μια τάση, πότε πότε, νομίζετε ότι πρέπει να δουλεύετε γι’ αυτό, νομίζετε ότι κάνετε κάποιο λάθος ή νομίζετε ότι δεν σας μιλάω. Όμως μιλάω σε όλους σας. Η Πραγμάτωση θα συμβεί. Και δεν έχει σημασία αν θα συμβεί τον επόμενο χρόνο, τον μεθεπόμενο. Πραγματικά δεν έχει σημασία, γιατί τώρα είναι απλά ότι περνάτε την εμπειρία, ότι  αποβάλετε παλιά πράγματα που πραγματικά δεν είναι δικά σας και φτάνετε σε κάποιες εκπληκτικές νέες κατανοήσεις.

Τώρα, έχοντας πει αυτά, η Πραγμάτωση δεν είναι αυτό που νομίζουν οι  περισσότεροι άνθρωποι. Δεν είναι ότι ξαφνικά μπορείς να περπατήσεις στο νερό, πράγμα που ο Ιησούς μου έχει πει ότι δεν έκανε ποτέ. Ήταν πραγματικά ρηχά κι απλά -όλοι νόμισαν ότι περπατούσε στο νερό, αλλά ήταν απλά πολύ, πολύ ρηχό στο σημείο που περπατούσε(κι άλλα γέλια). Όμως έγινε φοβερή ιστορία στη Βίβλο, εντυπωσίασε τους πάντες.

Η Πραγμάτωση δεν είναι αυτό το πράγμα. Υποθέτω ότι αν μπορούσαμε να πούμε οτιδήποτε, θα ήταν απλά το να φτάσεις στην εσωτερική ειρήνη. Να έχεις ειρήνη κι όχι μάχες, να μην υπάρχει η ενοχή ή η ντροπή ή τα θέματα, τελικά να είσαι σε θέση να απολαύσεις τον εαυτό σου – τον ανθρώπινο εαυτό, τον θεϊκό εαυτό, το Εγώ Είμαι, το Μάστερ – όλα αυτά μαζί. Απλά να μην έχεις αυτές τις εσωτερικές συγκρούσεις ή μάχες.

Λοιπόν, είναι κάπως μαγικό, γιατί όταν συμβεί αυτό, όταν δεν υπάρχει όλη αυτή η τριβή και η ένταση και η ενοχή και η ντροπή κι όλα τα άλλα προχωράνε στη ζωή σας, αυτό κάνει κάτι εκπληκτικό στον τρόπο που σας υπηρετεί η ενέργεια κι ευθυγραμμίζεται για σας. Όταν βρίσκεστε σε κατάσταση πόνου, τότε η ενέργεια θα είναι εκεί για να διευκολύνει τον πόνο.

Όταν είστε τώρα σε μια θέση απόλυτης ειρήνης με τον εαυτό σας, όταν δεν υπάρχει καμία από αυτές τις εσωτερικές συγκρούσεις, όταν η δημιουργικότητα σας αναβλύζει, όταν ανθίζει, όλη η ενέργεια αλλάζει για να ικανοποιήσει αυτό, για να το  διευκολύνει. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Εκεί είναι που συμβαίνει η μαγεία και πολλοί άνθρωποι επιλέγουν τη μαγεία, αλλά ξεχνούν την άλλη πλευρά που είναι το ολοκληρωτικό επιτρέπω του Εαυτού, των πάντων.

Άρα η Πραγμάτωση είναι δεδομένη. Τώρα μπορείτε να χαλαρώσετε κι απλά να απολαύσετε. Και ξέρω ότι κάποιοι από σας είναι ακόμα λίγο αγχωμένοι γι’ αυτό, ακόμα “Λοιπόν, ξέρετε, έχω να περάσω μερικά ακόμα.” Όχι, δεν έχετε, πραγματικά. Παρακαλώ απλά ξεπεράστε το. Αυτή τη στιγμή, απλά αφήστε το. Σταματήστε. Μερικοί από σας είναι τόσο προγραμματισμένοι και διαμορφωμένοι να μάχονται εσωτερικά κι εξωτερικά, που σχεδόν δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι να το έχετε αυτό, κι έτσι συνεχίζετε μερικές από τις μάχες. Αφήστε το τώρα, γιατί η Πραγμάτωση συμβαίνει.

Κι αυτό που πρόκειται να συμβεί είναι , ότι θα έρθετε σε μένα τα επόμενα χρόνια και θα λέτε “Γκιιζ! Γιατί δεν μου είπες απλά να επιτρέψω, να σταματήσω τις μάχες, απλά να απολαύσω, γιατί πραγματικά αγχωνόμουν γι’ αυτό και δεν άξιζε να χάσω το χρόνο μου για όλο αυτό το άγχος και τη νευρικότητα. Ήταν χάσιμο πραγματικά πολύτιμου χρόνου ζωής σ’ αυτό τον πλανήτη.”

Άρα, πρώτον, η Πραγμάτωση – απλά συμβαίνει. Είναι εκεί. Την προσχεδιάσατε πριν από πολύ καιρό. Συμφωνήσατε γι’ αυτήν πριν από πολύ καιρό, και τώρα είναι εδώ.

Δεύτερον, αυτή η ενέργεια είναι φίλη σας. Έχω μιλήσει πολύ γι’ αυτό. Ξέρετε χρειάζονται περίπου πέντε χρόνια για να εμπεδωθούν τα πράγματα, άρα αν ποτέ αναρωτιέστε γιατί επαναλαμβάνω πράγματα συνεχώς, είναι επειδή χρειάζονται  περίπου πέντε χρόνια για να γίνει το ‘νταα!’ Αλλά η ενέργεια είναι φίλη σας. Δεν είναι μια αντίπαλη δύναμη. Δεν είναι εδώ για να σας βλάψει και τώρα δεν μπορείτε να βλάψετε τον εαυτό σας.

Θυμάστε τον περασμένο μήνα συζητήσαμε αν οι άνθρωποι κακοποιούν τους εαυτούς τους ή κακοποιούν τους άλλους και είναι ότι κυρίως κακοποιούν τους  εαυτούς τους. Έτσι, υπάρχει ακόμα κάποιος φόβος “Πρόκειται να κάνω κάτι που θα βλάψει εμένα ή τους άλλους;” Δεν πρόκειται να το κάνετε. Σχεδόν δεν μπορείτε. Μπορείτε απλά να το επιτρέψετε αντί να το πολεμάτε, αντί να προσπαθείτε να το κάνετε διανοητικό, αλλά απλά να το επιτρέψετε; Πραγματικά δεν μπορείτε να βλάψετε τον εαυτό σας και η ενέργεια δεν πρόκειται να σας βλάψει. Μπορείς να το επιτρέψεις αυτό, Λουκ; Ακόμα παλεύεις μ’ αυτό, σωστά;
ΛΟΥΚ: Λιγάκι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Λιγάκι. Πολύ λιγάκι! (ο Λουκ γελάει) Ξέρεις, θα το καταλάβεις και θα έρθεις μετά … (παράσιτα κι ο ήχος διακόπτεται για λίγο) … (ο Αντάμους γελάει)

ΛΟΥΚ: Πίστευα ότι ήταν καλό, όταν το κάνεις σωστά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι, είναι καλό. Είναι καλό. Ευχαριστώ. Όχι, είσαι ακόμα σ’ αυτό το ‘θα πληγώσεις τον εαυτό σου;’ (κι άλλα παράσιτα και κάποιος λέει ‘Χρησιμοποίησε το φορητό μικρόφωνο σε παρακαλώ’) Εγώ; Αυτό θα ήταν ασυνήθιστο (λίγα γέλια). Αυτό δεν δουλεύει; Μπορώ να ανταλλάξω με το δικό της;

ΛΙΝΤΑ: Όχι!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Οκέι. Εντάξει.

ΛΙΝΤΑ: Θέλεις να σταματήσεις για ένα δευτερόλεπτο. Συνέχισε να μιλάς.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκέι. Λοιπόν, είσαι ακόμα κάπως σ’ αυτή τη νοοτροπία “Θα βλάψω τον εαυτό μου και το χειρότερο, θα βλάψω κι άλλους;” Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε γι’ αυτό πια. Αυτό είναι σπουδαίο. Αυτό είναι σπουδαίο. Ναι, γιατί αυτό είναι ακόμα κομμάτι σας κι ακόμα σας αρέσει να φτάνετε στην άκρη, ξέρετε, να φτάνετε στο σημείο σχεδόν να πληγώνετε τον εαυτό σας, αλλά δεν πρόκειται να το κάνετε πια.

Έτσι, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτά. Δεν πρόκειται να πληγώσετε τον εαυτό σας πια.
Η ενέργεια είναι φίλη σας. Η ενέργεια υπάρχει για να σας υπηρετήσει.
Τα δυο μεγάλα πράγματα – η Πραγμάτωση απλά συμβαίνει και … και η ενέργεια υπάρχει για να σας υπηρετεί.

Λοιπόν, αυτά είναι δυο πολύ, πολύ σπουδαία θέματα. Έχω μιλήσει πολύ για την ενέργεια, γιατί είναι, λοιπόν, είναι … σε παρακαλώ κράτα το μικρόφωνο. Άσε με να παίξω εγώ με το παντελόνι μου (γέλια).
ΛΙΝΤΑ: Νομίζω ότι το πέτυχα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα μπορούσαμε να δείξουμε ένα πλάνο του ωκεανού, όσο γίνεται όλο αυτό εδώ. Αυτό είναι ένα από τα πιο περίεργα Shoud που κάναμε ποτέ (κι άλλα γέλια).

Τρίτο σημείο, πολύ σημαντικό. Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε με τους Keahakers σχετικά με το Ελεύθερο Ενεργειακό Σώμα, το φωτεινό σώμα. Στο τέλος θα το φέρουμε σε όλους τους Σώμπρα, αλλά τώρα είναι μια εστιασμένη και σχετικά ξεκάθαρη ομάδα.

Σ’ ευχαριστώ. Μπορώ να συνεχίσω; Οκέι. Σ’ ευχαριστώ. Οκέι.

Το Ελεύθερο Ενεργειακό Σώμα – θα το χρειαστείτε για να μείνετε εδώ ως  ενσωματωμένοι Μάστερ, γιατί το παλιό υλικό σώμα, όπως ξέρετε, πληγώνεται. Κάνει περίεργα πράγματα. Πονάει. Ταυτίζεστε με αυτό, αλλά ένα από τα μισο-αηδιαστικά πράγματα του να είσαι ανθρώπινο ον είναι να έχεις το υλικό σώμα.

Λοιπόν, δουλεύουμε για το Ελεύθερο Ενεργειακό Σώμα κι όπως έχω επισημάνει, δεν θέλουμε να το κάνουμε αυτό πρώτα. Ξέρετε, τόσοι πολλοί πνευματικοί τύποι New Age λένε “Ας δουλέψουμε για το Ελεύθερο Ενεργειακό Σώμα” κι ακόμα κουβαλάνε όλες αυτές τις πληγές κι ανισορροπίες κι όλα τα άλλα. Τότε πραγματικά  ψάχνετε για μια μεγάλη σύγκρουση όταν το κάνετε αυτό. Προσπαθείτε να φέρετε κάτι -ούτε καν ξέρετε τι είναι, αυτό που ονομάζουν φωτεινό σώμα – προσπαθείτε να το φέρετε με το ζόρι επειδή δεν σας αρέσει πραγματικά το υλικό σας σώμα. Έχετε ενοχές για το  υλικό σας σώμα, οπότε προσπαθείτε να κάνετε ένα φωτεινό σώμα και να το φέρετε με το ζόρι. Αυτή είναι συνταγή για καταστροφή. Και θα προχωρήσω ακόμα παραπέρα. Αυτή είναι συνταγή για καρκίνο, όταν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό. Ναι.

Ήταν πολύ σημαντικό … Ήταν πολύ σημαντικό να κάνετε πράγματα, όπως την απελευθέρωση των προγόνων. Ξέρετε, ενώ άλλες ομάδες τιμούν και λατρεύουν και προσπαθούν να μιμηθούν τους προγόνους τους, όχι, ας τους ξεφορτωθούμε, γιατί -κι αυτοί θέλουν να το κάνετε – γιατί απλά συνεχίζεται αυτή η παράδοση του παλιού υλικού σώματος και των πολύ περιοριστικών σκέψεων πόνου.

Έτσι, είμαστε τώρα στο θέμα του Ελεύθερου Ενεργειακού Σώματος. Αυτό δεν συμβαίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν θέλουμε να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι ένα εξελισσόμενο πράγμα και υπάρχει κάτι σαν χορός που συμβαίνει ανάμεσα στην παλιά βιολογία και την Ελεύθερη Ενεργειακή βιολογία σας που χρειάζεται λίγο χρόνο. Όχι απαραίτητα επώδυνο, αλλά απλά μερικές φορές λίγο περίεργο και λίγο άβολο.

Λοιπόν, σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε. Είμαστε τώρα σ’ αυτό το σημείο άνθισης όπου η Πραγμάτωση μόλις αρχίζει να εγκαθίσταται πραγματικά, να εμπεδώνεται, να γίνεται εσείς, όχι απλά μια φευγαλέα εμπειρία, αλλά γίνεται μέρος της καθημερινότητας σας. Τώρα είμαστε το φωτεινό σώμα, αρχίζετε να το νιώθετε στη βιολογία σας ή, στην πραγματικότητα, η βιολογία σας ενσωματώνεται με το φωτεινό σας σώμα.
Έτσι, αυτό εδώ, αυτό είναι ένα μέρος άνθισης που συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά. Ένας τόπος ανθοφορίας είτε έρθετε ποτέ εδώ προσωπικά είτε όχι.
(παύση)

Ελευθερία ή Πόνος

Τον περασμένο μήνα συζητήσαμε την ιδέα ότι η ελευθερία κι ο πόνος πραγματικά δεν μπορούν να συνυπάρχουν και αυτό δημιούργησε πολλά ενδιαφέροντα, καλά σχόλια μεταξύ των Σώμπρα. Η ελευθερία κι ο πόνος πραγματικά δεν μπορούν να συνυπάρχουν κι όταν το λέω αυτό αναφέρομαι πρώτα στο εσωτερικό της ύπαρξης σας, μέσα στην ψυχολογία σας, μέσα στο σώμα σας. Δεν μπορούν. Δηλαδή, απλά νιώστε τη δυναμική για μια στιγμή.
Ένα κομμάτι σας αληθινά γίνεται ελεύθερο, έτσι ώστε δεν βασίζεστε σε τίποτα ή σε κανέναν άλλο για την ενέργεια σας, για τις δημιουργίες σας, για οτιδήποτε. Είστε μια ελεύθερη ύπαρξη. Δεν είστε πια συνδεδεμένοι με την προγονική βιολογία ή τον προγονικό νου ή το προγονικό DNA. Κυριολεκτικά γίνεστε μια ελεύθερη ύπαρξη, παρόλο που είστε στην υλική πραγματικότητα. Πρόκειται για εκπληκτική φυσική σ’ αυτό το σημείο – παρόλο που είστε ακόμα στην υλική πραγματικότητα – γιατί θα έλεγε κανείς ότι είναι σχεδόν αδύνατο να είσαι ελεύθερος μέσα στην ύλη, σ’ αυτή την υλική πραγματικότητα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Μπορείς να είσαι, γιατί αυτή η ενέργεια, ακόμα και της ύλης, αρχίζει να δουλεύει για σένα.

Έτσι τώρα έχουμε όλη αυτή τη δυναμική, ότι ένα μέρος σας γίνεται ολοκληρωτικά ελεύθερο και υπάρχει ακόμα λίγη από την παλιά ενέργεια και συνειδητότητα του πόνου. Κι αυτά τα δυο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Άρα, τι πρόκειται να συμβεί; Τι πρόκειται να συμβεί; Εσείς έχετε αυτό το ελεύθερο κομμάτι που έρχεται, αλλά ακόμα έχετε το κομμάτι που υποφέρει. Αυτό γνωρίζει ότι αποχωρεί, αλλά αντιστέκεται. Ακόμα πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχει λίγος πόνος.

 Λοιπόν νιώστε πώς είναι αυτή η δυναμική, τι πρόκειται να κάνει στο σώμα σας ακόμα και στο μυαλό σας και τελικά ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Και πρόσεξα πολύ πώς το διατύπωσα αυτό τον περασμένο μήνα, γιατί υπάρχει μια τάση να λέτε “Λοιπόν ίσως θα μπορούσαν να συνυπάρξουν. Θα είμαι σχετικά ελεύθερος, αλλά θα υποφέρω και λίγο απλά για να μου υπενθυμίζω να μη τα κάνω θάλασσα” ή “Θα συνεχίσω να υποφέρω λίγο, γιατί, ξέρεις, ο υπόλοιπος κόσμος υποφέρει, οπότε υποθέτω θα έπρεπε να υποφέρω λιγάκι κι εγώ ώστε να μπορώ να είμαι σπλαχνικός.” Τα δυο αυτά πραγματικά δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Μπορείτε να κάνετε μια μεγάλη μάχη μέσα στην ύπαρξη σας -την υλική ή την  διανοητική ύπαρξη – μπορείτε να κάνετε μια μεγάλη μάχη, για να δείτε ποιος θα νικήσει. Κάπως σαν την παλιά μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, αλλά τώρα είναι η ελευθερία ενάντια στον πόνο. Η ελευθερία θα νικήσει. Η ελευθερία θα νικήσει. Έχετε προχωρήσει πάρα πολύ. Την έχετε δοκιμάσει λίγο. Ήταν μέρος, θα λέγαμε, του πεπρωμένου σας γι’ αυτή τη ζωή, η επιθυμία σας γι’ αυτή τη ζωή, άρα η ελευθερία θα επικρατήσει και σε κάποιο σημείο ο πόνος πρόκειται να τελειώσει. Πρέπει να δώσετε τέλος στον πόνο που επιτρέπετε στη ζωή σας. Πώς θα καταλήξει αυτή η ιστορία;

Νιώστε λίγο από τον πόνο που έχετε ακόμα, είτε είναι μια σωματική πάθηση, είτε είναι μόνο ψυχολογικός. Ο πόνος θα χρειαστεί να αλλάξει. Τα δυο αυτά δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Και θέλω να είμαι τόσο σαφής σ’ αυτό γιατί ξέρω ότι τόσοι πολλοί από σας πρόκειται να προσπαθήσουν να τα κάνουν να συνυπάρξουν – “Θα είμαι ελεύθερος κατά βάση, με λίγο πόνο” – κι απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Είναι όλα ή τίποτα. Όλα ή τίποτα.

Λοιπόν, τι θα συμβεί σ’ αυτό το κομμάτι σας που υποφέρει; Νιώστε το για μια στιγμή. Νιώστε -πραγματικά, θα μπορούσες; (στον Γκέρχαρντ) Αυτό δεν είναι μεράμπ αλλά απλά λίγη μουσική τύπου νιώσε-τον-πόνο σου (γέλια). Ξέρετε, τα λόγια επιδρούν ως ένα σημείο και μετά πρέπει να το πιάσουμε με λίγη μουσική.
ΛΟΥΚ: Λίγο AC/DC (αυτός γελάει).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ναι (ο Αντάμους γελάει).
(αρχίζει η μουσική)

Λοιπόν, ήταν τόσο σημαντικό θέμα αυτό που αναφέραμε στο περασμένο Shoud. Η  ελευθερία κι ο πόνος δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ω, υπάρχει αυτό το κομμάτι σας που -πείτε το όπως θέλετε, πόνο, βάσανα, ενοχή, τύψεις, έλλειψη  αυτοεκτίμησης – είναι όλα το ίδιο πράγμα. Όλα είναι πόνος. Τι θα συμβεί σ’ αυτό τον πόνο; Πού πρόκειται να πάει; Πότε πρόκειται να τελειώσει; Πώς πρόκειται να τελειώσει;
Πώς πρόκειται να τελειώσει αυτή η μάχη; Ή θα χρειαστεί να γίνει μάχη;
(παύση)

Καθένας από σας ακόμα έχει πόνο μέσα του σε ένα βαθμό.
(παύση)

Πώς προκύπτει αυτό; Αν η ελευθερία κι ο πόνος δεν μπορούν να υπάρξουν μαζί, τι θα συμβεί;
(παύση)
Αν δεν είστε σίγουροι πού βρίσκεται ο πόνος σας, απλά σκεφτείτε στις 2 τα μεσάνυχτα όταν ξυπνάτε κι έχετε αυτό το άγχος ή ανησυχία ή φόβους.
Τι θα συμβεί σ’ αυτό τον πόνο;
(παύση)
Ο πόνος είναι ένα τόσο ενδιαφέρον αλλά περίεργο μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Δεν είχε ποτέ προγραμματιστεί μέσα σας από την αρχή. Όταν η ανθρώπινη ύπαρξη δημιουργήθηκε δεν είπε κάποιος “Θα πρέπει να υπάρξει ο πόνος σαν συστατικό.” Αυτό αναπτύχθηκε. Προέκυψε.

Πόνος – ο πλανήτης είναι πραγματικά μέσα στον πόνο. Απλά τον αποδέχονται, πράγμα που θεωρώ απαράδεκτο. Απλά δέχονται ότι ο πόνος είναι μέρος της ζωής και δεν θάπρεπε.

Θα προχωρήσω τόσο ώστε να πω ότι, ένα από τα σπουδαία πράγματα που πρόκειται να κάνετε γι’ αυτό τον πλανήτη είναι, να βγάλετε τον πόνο από τη ζωή σας και τελικά αυτό μπορεί απλά να βγάλει τον πόνο από την ανθρώπινη συνειδητότητα. Είναι ένα στοιχείο που δεν χρειάζεται να υπάρχει, αλλά υπάρχει. Είναι διάχυτο. Ένα μεγάλο μέρος του σχετίζεται με αυτό που ονομάζουμε ιό σεξουαλικής ενέργειας. Δηλαδή, μπορείτε να φανταστείτε, ακόμα και στη δική σας ζωή, να μην υπάρχει πόνος;

Πόνος -και χρησιμοποιώ τον όρο με την ευρεία έννοια- σημαίνει πολλά πράγματα: φόβο, ενοχή, ντροπή, φυσικά. Σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα. Βάσανα, αγώνα.

Θα μπορούσατε να φανταστείτε να μην είναι στη ζωή σας; Και μπορείτε να φανταστείτε να είστε -και με την ευκαιρία, είστε πραγματικά καλοί στο να υποφέρετε. Όλοι σας, καλοί στο να υποφέρετε. Έχετε κάνει πραγματικά καλή δουλειά μ’ αυτό. Κάποιοι από σας το έχουν φτάσει στα άκρα, αλλά ήταν μέρος του παιχνιδιού. Και μετά μπορείτε να φανταστείτε να εμφανίζεστε και να είστε από τους πρώτους -εννοώ πραγματικά ανάμεσα στους πρώτους σ’ αυτό τον πλανήτη – που δεν υποφέρουν;

Μίλησα για τα Πρότυπα τόσα χρόνια πριν, πριν ακόμα πάρω τη θέση του Τοβία. Μίλησα για τα Πρότυπα, τα παραδείγματα για τους άλλους. Μπορείτε να  φανταστείτε να είστε τα παραδείγματα, εκείνοι που δεν υποφέρουν πια; Είναι τεράστιο θέμα. Θα μπορούσατε να αλλάξετε τόσα πολλά πράγματα στον πλανήτη. Αλλά κάντε το για τον εαυτό σας, όχι για τους άλλους, γιατί αυτοί μπορεί να θέλουν να παραμείνουν σ’ αυτή τη φάση του πόνου, έστω και για λίγο ακόμα.

 Έτσι, τι θα συμβεί σ’ αυτό τον πόνο; Λοιπόν -και γενικεύω εδώ, δεν είναι έτσι για όλους, γενικεύω – όμως θα προσπαθήσει να παλέψει, να δώσει την τελευταία του μάχη. Θα επιμείνει ότι πρέπει να κρατήσετε λίγο, έτσι πρόκειται να ξεσηκωθεί μέσα σας, μέσα από κάποιες εμπειρίες στη ζωή σας. Κι ο πόνος θα προσπαθήσει να σας πει – ας τον ονομάσουμε ‘πτυχή πόνου’ –  θα προσπαθήσει να σας πει ότι πρέπει να τον έχετε, δεν αξίζετε χωρίς καθόλου πόνο και μερικοί από σας πρόκειται να το πιστέψουν. Οι πτυχές είναι πολύ καλές στο να σας ξεγελούν γιατί είναι εσείς. Γνωρίζουν όλες σας τις ευαισθησίες, τα αδύνατα σημεία σας και κάθε τι άλλο.

 Λοιπόν ο πόνος θα προσπαθήσει να κρατηθεί κι όταν καταλάβει ότι πρόκειται να σταματήσετε το παιχνίδι του, ότι θα αναγνωρίσετε ότι είναι απλά μια πτυχή, τότε θα προσπαθήσει να παρακαλέσει, να σας ικετέψει. Θα κάνει το “Εγώ ο καημένος. Είμαι μόνο μια μικρή πτυχή του πόνου και, δες, προσπαθείς να με πετάξεις έξω.”

Θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τη συμπόνοια και τα συναισθήματα σας. Θα προσπαθήσει να σας κάνει να νιώσετε ένοχοι και πραγματικά ξέρει πώς να σας  κάνει να νιώσετε ένοχοι. Ακούγεται κάπως παράξενο -Γιατί να θέλετε τον πόνο; – αλλά θα βρει ένα τρόπο να σας κάνει να νιώσετε άσχημα γι’ αυτόν και τον εαυτό σας.

Και μετά τί θα του συμβεί όταν αυτό δεν λειτουργήσει; Όταν θα πείτε σ’ αυτή την πτυχή ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσετε, μετά τι θα του συμβεί;

Λοιπόν, εδώ έρχεται όμως ο Μάστερ. Ο Μάστερ τα παρακολουθούσε όλα, πώς αυτή η πτυχή του πόνου σας χειραγωγούσε. Πρώτα απειλώντας, μετά παρακαλώντας, σας χειραγωγούσε. Κι ο Μάστερ πρόκειται να έρθει -ο Μάστερ δεν έχει αγάπη, εκτίμηση, ούτε συμπάθεια για τον πόνο – ο Μάστερ πρόκειται απλά να στηθεί ακριβώς στο κέντρο της ύπαρξης σας, ακριβώς εκεί που προσπαθεί να δουλέψει ο πόνος και δεν θα πει κουβέντα, δεν θα κάνει τίποτα, όμως απλά θα είναι τόσο παρών χωρίς να διστάσει, χωρίς να υποχωρήσει. Τόσο παρών στο φως του Μάστερ, στη σοφία του Μάστερ, που θα είναι σαν τεράστια έκρηξη,όταν αυτό το τελευταίο κομμάτι πόνου θα οδηγηθεί στη σοφία.

Δεν πρόκειται να φύγει εύκολα. Δεν πρόκειται να είναι σαν μια ήρεμη, απαλή  μεταμόρφωση. Όταν ο πόνος οδηγηθεί στη σοφία αυτό θα είναι μια θεαματική έκρηξη.

Θα το νιώσετε. Στην πραγματικότητα, θα είναι ένα ωραίο αίσθημα. Μπορεί πραγματικά να τινάξει το σώμα σας, σίγουρα θα τινάξει κάθε άλλο κομμάτι σας, αλλά θα είναι τέτοια η ανακούφιση όταν όλος αυτός ο πόνος τελικά οδηγηθεί στη σοφία. Κι αυτό είναι. Θα έρθει το τέλος γι’ αυτόν.

 Αυτό θα είναι το τέλος.

Θα θυμάστε πώς ήταν να υποφέρετε, αλλά θα είναι κάτι που θα ανήκει στο παρελθόν, γιατί εκεί ανήκει. Κι έπειτα απλά τέλος στον πόνο.

 Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό.
(παύση)
Θα υπάρξει τέτοια ένδειξη ότι φτάσατε στην Πραγμάτωση, όταν συμβεί αυτό και δεν  πρόκειται να είναι κάτι ήπιο, ήρεμο. Θα είναι δυνατό, σαν αστραπή, ξέρετε, μεγάλο σαν έκρηξη. Όχι έκρηξη που θα σας τραυματίσει, αλλά θα είναι μεγάλο.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά. Σ’ ευχαριστώ, Μάστερ Τζι.
(η μουσική σταματά)

Λοιπόν, έχετε αυτό να περιμένετε και το εννοώ κυριολεκτικά. Έχετε αυτό να περιμένετε. Ήρθε η ώρα να τελειώσετε τον πόνο μέσα στην ύπαρξη σας. Αυτό είναι η μισή δουλειά.
Όταν λέω ότι η ελευθερία κι ο πόνος δεν μπορούν να συνυπάρξουν, λοιπόν, πρόκειται να το έχετε φροντίσει μέσα σας και δεν θα έχετε αυτό το στοιχείο (του πόνου) και τότε η ελευθερία θα είναι διάχυτη. Εσείς θα είστε η ελευθερία.

Ελεύθεροι σε έναν Κόσμο που Υποφέρει

Και τι γίνεται με τον υπόλοιπο κόσμο; Έχετε επιλέξει να μείνετε εδώ στον πλανήτη, σαν ενσωματωμένοι Μάστερ. Θα παραμείνετε, αλλά θα είστε σε έναν κόσμο πόνου. Πιστεύει ακόμα σ’ αυτόν, επενδύει ακόμα σ’ αυτόν. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι σηκώνονται το πρωί, μέχρι τη στιγμή που πάνε για ύπνο, υπάρχει ένα βαρύ στοιχείο πόνου. Πώς θα συνυπάρξετε μ’ αυτό; Πώς θα είστε μια ελεύθερη ύπαρξη σε έναν κόσμο που υποφέρει;

Θα είναι μια πρόκληση. Θα είναι μεγάλη πρόκληση, γιατί, κατά κάποιο τρόπο, θα θυμάστε ακόμα πώς ήταν να υποφέρετε και δεν θα θέλετε να υποφέρει κανένας άλλος. Θα θέλετε να το σβήσετε αυτό από την ύπαρξη τους. Θα μπείτε στον πειρασμό να προσπαθήσετε να τους κάνετε μαγικά κόλπα ,για να ανακουφίσετε τον πόνο τους. Μην το κάνετε. Μην το κάνετε. Να θυμάστε είναι στο ταξίδι τους. Επιλέγουν τις εμπειρίες τους. Μην το κάνετε. Θα γυρίσει μπούμερανγκ σε σας.

 Θα είναι δύσκολο, γιατί θα θελήσετε να ουρλιάξετε στους ανθρώπους μερικές φορές να σταματήσουν τον πόνο, αλλά τα αυτιά τους δεν θα το ακούνε. Δεν είναι έτοιμοι γι’ αυτό.

 Θα είναι δύσκολο γιατί μερικές φορές οι ενέργειες και η συνειδητότητα του πόνου είναι τόσο βαριές και κατά κάποιο τρόπο, θα είστε τόσο ελαφρείς, που θα γίνει σχεδόν αβάσταχτο να μείνετε. Αυτό είναι ίσως ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα. Θα έχετε αυτό το Ελεύθερο Ενεργειακό Σώμα, οπότε δεν πρόκειται να έχετε πια όλους τους πόνους και τις ενοχλήσεις του σώματος, τα σώματα των προγόνων σας. Όμως θα περιστοιχίζεστε από τον πόνο κι αυτό θα είναι δύσκολο. Αυτό θα είναι πραγματικά ζόρικο μερικές φορές, οπότε τί θα κάνετε;

Λοιπόν, ένα δυο πράγματα. Όπως είπα στην τελευταία μας συνάθροιση, το γραφείο σας είναι ένα παγκάκι στο πάρκο κι ένα καφέ. Απλά βρίσκεστε. Ακτινοβολείτε την ύπαρξη σας χωρίς να προσπαθείτε να επιβάλλετε την αλλαγή. Αυτό που κάνετε είναι να ανοίγετε δυνατότητες που ίσως δεν βλέπουν. Αλλά δεν εξαρτάται από εσάς αν θα τις δουν ή όχι, αν τις επιλέξουν ή όχι. Δεν εξαρτάται από εσάς.

Οπότε τι θα κάνετε; Λοιπόν, θα χρειαστείτε άφθονο προσωπικό χρόνο για να ξεφεύγετε από όλο αυτό τον πόνο και θα βρίσκετε τον εαυτό σας, όπως έκαναν μερικοί από τους άλλους Αναληφθέντες Δασκάλους, να απομακρύνεστε από αυτόν  πότε πότε, απλά θα θέλετε να είστε μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο και απλά θα κλαίτε γι’ αυτούς.

Ξέρετε, ο Ιησούς έκλαψε πολύ για την ανθρωπότητα. Ο Ιησούς ήταν μια σύνθετη, όχι έμψυχη, ύπαρξη αποτελούμενη από πολλές άλλες έμψυχες υπάρξεις και ήταν τόσο δύσκολο μερικές φορές να είναι σ’ αυτή την κατάσταση φώτισης, κι όμως να βλέπει όλο το κακό που κάνουν οι άνθρωποι, όλο τον πόνο που περνάνε και να ξέρει ότι δεν μπορείς να τριγυρνάς και να κάνεις κήρυγμα. Δεν μπορείς να προσπαθείς να τους κάνεις να αλλάξουν. Όταν θα είναι έτοιμοι, θα βρουν το δρόμο τους προς εσένα ή κάποιον σαν εσένα. Στο μεταξύ, όμως, επιλέγουν να το περάσουν αυτό.

Αυτό λοιπόν θα είναι κάτι ζόρικο. Σ’ αυτό το σημείο θα είναι σημαντικό να περνάτε χρόνο με τον εαυτό σας, να φορτίζετε τις μπαταρίες σας, να αναγνωρίζετε ότι περνούν μια εμπειρία που κι εσείς περάσατε και υπάρχουν άλλα πράγματα -περιστασιακά να συναντιέστε με άλλους Σώμπρα να είστε μαζί, όπως τόσοι πολλοί από σας κάνετε εδώ και πραγματικά να αρχίσετε να φτιάχνετε τη δική σας ιστορία. Να φτιάχνετε τη δική σας ιστορία είτε το κάνετε σε γραπτή μορφή είτε αλλιώς. Η κατανόηση της δικής σας ιστορίας -δηλαδή, το ταξίδι σας για πολλές, πολλές, πολλές, πολλές ζωές -πρόκειται να σας δώσει μια βαθύτερη συμπόνια και κατανόηση για τους άλλους ανθρώπους, αλλά και για ότι έχετε περάσει. Η ιστορία που θα έχετε φτιάξει, επίσης, είναι κάτι που θα μπορέσετε να αφήσετε πίσω γι’ αυτούς τελικά. Θα σας βοηθήσει να εμβαθύνετε στη δική σας αλήθεια.

Έτσι, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτά.

Η ελευθερία κι ο πόνος δεν μπορούν να συνυπάρξουν μέσα σας, αλλά αυτό που κάνετε εδώ είναι ότι, επιλέγετε να μείνετε στον πλανήτη, ένα πονεμένο πλανήτη, ως ύπαρξη σε πραγμάτωση. Αυτό είναι μια πραγματική πρόκληση. Αυτό είναι μια πραγματική πρόκληση.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτά.

Πρακτική Μαγεία για τον Σύγχρονο Μέρλιν

Επόμενο στη λίστα. Ας κάνουμε … (παράσιτα) … αυτού του μήνα … (κι άλλα παράσιτα) … Νομίζω ότι θα πρέπει να καθίσω και να μη κινούμαι.

Ας κάνουμε την Πρακτική Μαγεία για τον Σύγχρονο Μέρλιν γι’ αυτό το μήνα. Αυτός ο μήνας είναι ενδιαφέρων κι εκεί που θα οδηγήσει θα υπάρξει λίγη σύγκρουση σε μερικούς από σας, αλλά μου αρέσει αυτό.

Πρακτική Μαγεία είναι ότι “Η μαγεία συμβαίνει όταν κυρίαρχες υπάρξεις επιτρέπουν στην ενέργεια τους να χορέψει μαζί.” Η μαγεία συμβαίνει όταν κυρίαρχες υπάρξεις, συναντιούνται κι επιτρέπουν στην ενέργεια τους να χορέψει.

Λοιπόν, αυτό είναι πραγματικά σημαντικό και θα εξηγήσω την άλλη πλευρά του νομίσματος σ’ ένα λεπτό. Όμως αυτό είναι πραγματικά σημαντικό γιατί αρχίζετε να το κάνετε και να το βλέπετε. Ξέρετε, αν υπάρχουν δυο κυρίαρχες υπάρξεις που δεν χρειάζονται ενέργεια ή οτιδήποτε άλλο από κανέναν άλλο και βάλετε μαζί δυο κυρίαρχες υπάρξεις, τη δημιουργικότητα τους, την κυρίαρχη ενέργεια τους που δεν προσπαθεί να κλέψει από κανέναν άλλο, συμβαίνουν θαύματα, εκπληκτικά πράγματα.

Αρχίζουμε να βλέπουμε λίγο απ’ αυτό στους Σώμπρα τριγύρω, σε μερικούς από σας. Μερικά από τα παραδείγματα που αναφέρατε σήμερα -το Περίπτερο – κυρίαρχες υπάρξεις, δεν ήταν όλοι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία. Με άλλα λόγια, υπήρχαν πολλοί εργάτες που δεν ήταν κι αυτό είναι κουραστικό αν είσαι κυρίαρχη ύπαρξη και κάποιος άλλος δεν είναι.

Η ταινία που φτιάχνετε -το Rude Awakening – κυρίαρχες υπάρξεις δουλεύουν γι’ αυτό. Έχετε ακόμα τα καθημερινά που πρέπει να αντιμετωπίζετε, αλλά εκείνοι από σας που δουλεύουν για την ταινία, έχετε αρχίσει να το βιώνετε. Βάζετε δυο κυρίαρχες υπάρξεις κάπου, όπου δεν παίζεται το παιχνίδι, δεν υπάρχει κλέψιμο ενέργειας, τα βάζεις αυτά μαζί, συμβαίνουν πρωτοφανή πράγματα που δεν θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε.

Τώρα, ναι, ακόμα έχετε να αντιμετωπίσετε τους τυπικούς ανθρώπους για να γίνουν κάποια άλλα κομμάτια κι αυτό είναι το δύσκολο. Η κατασκευή του Περίπτερου -η ιδέα, το σχέδιο, τα πάντα συγκεντρώθηκαν από κυρίαρχες υπάρξεις, όμως και πάλι είχατε μερικούς εργάτες που δεν ήταν και τόσο κυρίαρχοι. Αλλά ξέρετε, όταν μια δυο κυρίαρχες υπάρξεις συναντιούνται, συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα.

 Λοιπόν, χρησιμοποιώ τις λέξεις προσεκτικά. Ξαναλέω, όταν οι κυρίαρχες υπάρξεις συναντιούνται κι αφήνουν τις ενέργειες τους να χορέψουν μαζί, τότε συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα. Με άλλα λόγια, δεν ενώνετε τις ενέργειες σας. Δεν μπορείτε. Δεν μπορείτε να συνδυάσετε ενέργειες, αλλά μπορείτε να αφήσετε τις ενέργειες να παίξουν και να χορέψουν μαζί.

Οι άνθρωποι κατά κύριο λόγο δεν είναι κυρίαρχοι. Δεν καταλαβαίνουν την ενέργεια και νομίζουν ότι αν υπάρχει κάτι, είναι έξω απ’ αυτούς. Φτάνουν να θέλουν να είναι σαν κομματάκια του παζλ. Έτσι, με άλλα λόγια, δεν βλέπουν τον εαυτό τους ολόκληρο και κυρίαρχο, βλέπουν τον εαυτό τους σαν ένα μικρό κομμάτι και θέλουν να διασυνδέονται με τα άλλα κομμάτια του παζλ.

 Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από τους άλλους ανθρώπους για ενέργεια και, συνεπώς, όταν δουλεύουν μαζί συχνά μαλώνουν, συχνά υπάρχουν ζητήματα -οτιδήποτε από δύναμη και ζήλια κι άλλα πράγματα – και τις περισσότερες φορές δεν επιτυγχάνονται σπουδαία πράγματα, γιατί αυτοί δεν είναι κυρίαρχοι, δεν καταλαβαίνουν την ενέργεια. Έτσι, χρειάζεται πολύς χρόνος για να κάνουν πράγματα, για να το επιλύσουν. Υπάρχουν πολλές εμπειρίες που συμβαίνουν στην πορεία, αλλά βασικά, είναι πραγματικά δύσκολο να δημιουργηθεί και να εκδηλωθεί οτιδήποτε.

Πάρτε μια δυο κυρίαρχες υπάρξεις – δεν έχετε τέτοιο θέμα. Τα πράγματα πετάνε. Συμβαίνουν πράγματα. Επεκτείνονται. Και δεν είναι ότι προσπαθώ να βάλω την ενέργεια μου μέσα στη δική σας. Απλά παίρνουμε τη δική μας και χορεύουμε μαζί.

 Νιώστε το αυτό για μια στιγμή. Βάζετε μαζί δυο κυρίαρχες υπάρξεις που κατέχουν τη δική τους ενέργεια και τώρα μπορείτε πραγματικά να χορέψετε. Βάζετε μαζί ένα δυο ανθρώπους που φοβούνται την ενέργεια, που κλέβουν ενέργεια και συχνά είναι καταστροφικό, άλλες φορές είναι απλά αργό και κοπιαστικό.

 Ενέργεια και Αντίληψη

Αυτό λοιπόν οδηγεί σε ένα δυο ζητήματα. Πρώτον, με έχετε ακούσει να λέω ότι όλα όσα αντιλαμβάνεστε είναι η ενέργεια σας. Θα χρειαστούν ένα δυο χρόνια για να εμπεδωθεί αυτό, όμως οτιδήποτε αντιλαμβάνεστε είναι η ενέργεια σας. Φυσικά, η πρώτη ερώτηση που ρωτάτε εσείς και άλλοι είναι “Λοιπόν, όλοι βλέπουμε τον ωκεανό ως ωκεανό. Όλοι κάνουμε πράγματα μαζί. Τι εννοείς όταν λες ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δική μου ενέργεια;” Όχι, είναι η αντίληψη σας. Όλη η ενέργεια είναι η αντίληψη σας. Η ενέργεια ή αυτό που αντιλαμβάνεστε δεν ανήκει σε κανέναν άλλο. Είναι όλη δική σας.

 Τώρα, η διαφορά είναι ότι, είναι όλη δική σας ενέργεια, όμως δεν αντιλαμβάνεστε μόνο τη συνειδητότητα σας. Μπορείτε να αντιληφθείτε τη συνειδητότητα μιας άλλης ύπαρξης, όμως είναι σαν να βρίσκονται στην άλλη πλευρά του ενεργειακού πεδίου σας. Όλη η ενέργεια είναι δική σας, αλλά μπορείτε επίσης να έχετε επίγνωση ότι υπάρχουν άλλες συνειδητότητες εκεί έξω. Αυτές δεν μπορούν να πάρουν από σας. Δεν μπορούν ποτέ να γίνουν μέρος της δικής σας. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν είστε δυο παθιασμένοι εραστές κι αδερφές ψυχές κι όλα τα άλλα, η  συνειδητότητα δεν μπορεί ποτέ να είναι μαζί. Αλλά μπορείτε να τις αντιληφθείτε και, συνεπώς, αυτό μπορεί να επιδράσει στο πώς αντιλαμβάνεστε την ενέργεια σας.

Αυτό είναι άλλο ένα σημαντικό ζήτημα. Χρειάζεται χρόνος για να το καταλάβετε πραγματικά. Μόλις αρχίσετε να συνειδητοποιείτε ότι τα πάντα εκεί έξω είναι η ενέργεια σας -είναι η αντίληψη σας, η ενέργεια σας – αλλά επίσης αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχουν κι άλλες συνειδητότητες εκεί έξω κι αυτό μπορεί να επηρεάσει -ή μπορεί να έχει επίδραση στο- πώς αντιλαμβάνεστε την ενέργεια σας.

Απλά νιώστε το αυτό για μια στιγμή. Νιώθω μερικούς από σας κάπως “Τι στο καλό λέει;” (λίγα γέλια)
(παύση)

Ανένταχτοι και Κυρίαρχοι

Οκέι, λοιπόν, επόμενο. Οι άνθρωποι επενδύουν σε ένα είδος ομαδικής ενέργειας. Επενδύουν σε μια ομαδική ενέργεια. Πραγματικά πιστεύουν σ’ αυτή. Τα πάντα αφορούν μια ομάδα. Είναι ένα Ατλάντειο απομεινάρι, αλλά οι άνθρωποι ακόμα επενδύουν σ’ αυτό, ότι είστε μέλη μιας ομάδας, μιας κοινότητας, κατά κάποιο τρόπο. Η ενέργεια, συνεπώς η ζωή είναι κοινή.

Ο Μάστερ δεν το βλέπει έτσι. Ο Μάστερ δεν ανήκει σε καμιά ομάδα ή κοινότητα. Ο Μάστερ είναι κυρίαρχος του εαυτού του.

 Έτσι, φτάνουμε στο σημείο σε ότι κάνουμε μαζί και συνειδητοποιείτε ότι αυτή δεν είναι μια ομαδική δραστηριότητα. Παρατηρείτε ότι οι Σώμπρα, μπορούμε να  συναντιόμαστε, μπορούμε να μιλάμε, μπορούμε να διασκεδάζουμε, αλλά να ζούμε μαζί; (κάποιος λέει ‘Ουχ!’) Ναι, ουχ! Ουχ! Να έχουμε ένα κοινόβιο μαζί, δεν θα λειτουργούσε ποτέ.

Κατά κάποιον τρόπο, δεν είστε μέλη μιας ομάδας. Είστε κυρίαρχες υπάρξεις. Συναντιόμαστε για ένα χορό μια στις τόσες, αλλά δεν εξαρτάστε, δεν βασίζεστε στην ομάδα, κι ούτε εγώ ή κανένας άλλος από τους Αναληφθέντες Δασκάλους το θέλουν αυτό.

Φτάνετε σ’ αυτό το σημείο και συνειδητοποιείτε ότι δεν υπάρχει ομαδική ενέργεια. Είναι όλη δική σας.

 Αυτό είναι λίγο ανησυχητικό στην αρχή, γιατί οι άνθρωποι βασίζονται κι εξαρτώνται από τη δυναμική ομάδων -την οικογένεια τους, τους φίλους τους, ακόμα και την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου πότε πότε. Τους αρέσουν οι συγγενικές ομάδες. Τους αρέσει να ανήκουν σε διαφορετικά πράγματα. Ξέρετε, στον Βυσσινί Κύκλο δεν ανήκουμε. Δεν υπάρχει ιδιότητα μέλους. Δεν υπάρχει συνδρομή. Δεν υπάρχει τίποτα απ’ αυτά. Είστε κυρίαρχες υπάρξεις. Συναντιόμαστε σε ένα χορό μια στις τόσες, αλλά δεν ανήκετε στην ομάδα.

Είναι το ίδιο τώρα πραγματικά με οτιδήποτε απ’ αυτή την ομαδική συνειδητότητα. Και μερικοί από σας θα δυσκολευτείτε με αυτό, γιατί νιώθετε ότι είναι το σωστό, να είστε μέλη μιας κοινότητας. Μερικοί από σας νιώθουν ότι η ομαδική ενέργεια είναι σημαντική, αλλά θα φτάσετε να καταλάβετε σαν Μάστερ, ότι πάτε πέρα απ’ αυτό.

 Είναι λίγο τρομακτικό, γιατί σε μερικούς ανθρώπους δεν αρέσει να είναι, θα λέγαμε, μόνοι. Όμως σαν κυρίαρχες υπάρξεις, δεν είστε ποτέ πραγματικά μόνοι. Έχετε τον Εαυτό σας κι έπειτα ίσως και μερικές άλλες κυρίαρχες υπάρξεις.

 Όμως φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο και ήρθε η ώρα να γίνετε ανένταχτοι και πιθανόν να το νιώθατε αυτό τις τελευταίες τρεις με τέσσερις εβδομάδες. Πρώτον, αρχίζετε να νιώθετε μια έλλειψη ένταξης σε οτιδήποτε πια. Αναρωτιέστε κιόλας “Ανήκω στον Βυσσινί Κύκλο;” Όχι. Ποτέ δεν ανήκατε. Αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι νιώθετε τόσο αποκομμένοι από  ομάδες, από πράγματα. Αυτό είναι ένα φυσιολογικό αίσθημα που νιώθει οποιοσδήποτε φτάνει στην κατάσταση του μάστερ.

 Είναι λίγο τρομακτικό στην αρχή, γιατί η κοινωνία λέει “Όχι, θα πρέπει να ανήκεις κάπου.” Όχι. Είσαι κυρίαρχη ύπαρξη.

Οι κυρίαρχες υπάρξεις μπορούν να χορέψουν με άλλες κυρίαρχες υπάρξεις και ποτέ  δεν θα πάρουν την ενέργεια ο ένας του άλλου, ποτέ δεν θα βλάψουν ο ένας τον άλλο, ποτέ δεν θα χρειαστεί να δώσουν ενέργεια σε κάποιον άλλο ή κάτι άλλο. Είναι ένας ελεύθερος χορός.

Όμως οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να συνεχίσουν να κλέβουν την ενέργεια σας. Νομίζω ότι υπάρχει αντίληψη αυτού τώρα μέσα από το Σεμινάριο Σεξουαλικής Ενέργειας, ώστε να μη το επιτρέπετε, να μη τους αφήνετε να το κάνουν. Όμως θα συνεχίσουν να προσπαθούν. Θα συνεχίσουν να προσπαθούν να σχηματίσουν ομάδα με σας.

Τώρα φτάνετε σ’ αυτό το σημείο, με αυτή την καταπληκτική δουλειά που κάνουμε μαζί, όπου συνειδητοποιείτε ότι δεν πρόκειται για ομαδική ενέργεια πια.

Για να χρησιμοποιήσω μια αντιστοιχία, είναι κάπως σαν να κάνετε ένα τραπέζι ρεφενέ και (δείχνοντας διάφορους ανθρώπους) φέρνετε το επιδόρπιο, φέρνετε τα φασόλια και το ψωμί και το ψάρι και μια σαλάτα και λίγο τυρί. Κάπως έτσι είναι οι άνθρωποι. Είναι ένα μεγάλο τραπέζι ρεφενέ. Όλοι φέρνουν το κάτι τι στο τραπέζι κι έπειτα έχουμε ένα πλήρες γεύμα.

Τι θα φέρεις στο τραπέζι αν είσαι κυρίαρχη ύπαρξη; (μια γυναίκα λέει ‘Κρασί’) Κρασί! (πολλά γέλια) Αλήθεια. Φέρνεις ένα μπουκάλι κρασί και τρως το φαγητό όλων των άλλων (ο Αντάμους γελάει). Ναι, ευχαριστώ.

Είναι όλα εκεί. Είναι όλα εκεί. Δεν υπάρχει ρεφενές. Δεν υπάρχει κάτι ομαδικό. Εσείς υπάρχετε κι όλα υπάρχουν με σας κι εξαρτάται για ποιο πράγμα έχετε  διάθεση, αλλά απλά είναι εκεί. Εσείς τα φέρνετε όλα και δεν χρειάζεται να φέρετε κάτι ατομικά ο καθένας.

Όμως θέλω να το νιώσετε πραγματικά για μια στιγμή, γιατί φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο και είναι σχετικό με την απομάκρυνση από τις ομάδες κι έχει μια άβολη αίσθηση και μερικοί από σας θα μπείτε στα κοινωνικά δίκτυα και θα μου φωνάζετε γι’ αυτό. Αλλά εγώ είμαι συνηθισμένος. Απλά μη πειράζετε τη Λίντα πια.

Φτάνετε το σημείο όπου γίνεστε ανένταχτοι, ώστε να είστε αληθινά κυρίαρχοι. Και τότε η ομορφιά είναι, όταν είστε με άλλες κυρίαρχες υπάρξεις, χορεύετε όλη νύχτα και ποτέ δεν παίρνετε την ενέργεια κάποιου άλλου και ποτέ δεν επιτρέπετε να πάρουν τη δική σας. Εκεί είναι που συμβαίνουν θαύματα. Εκεί είναι που τα εγχειρήματα των Σώμπρα στο μέλλον, είτε το κάνετε μόνοι σας, είτε μαζί με άλλες κυρίαρχες υπάρξεις, που θα συμβαίνουν αληθινά θαύματα. 

Νιώστε το για ένα λεπτό.
(παύση)

Να είστε κυρίαρχοι, να είστε ανένταχτοι.

Δεν λέω ότι οι κοινότητες ή οι οργανισμοί ή οτιδήποτε απ’ αυτά είναι κακό. Είναι καλό για τους ανθρώπους, για πολλούς ανθρώπους, εκείνη τη στιγμή, σ’ αυτό το σημείο της ζωής τους. Όμως τώρα είναι ώρα να πάτε πέρα απ’ αυτό.
(παύση)

Είναι κάπως σαν το Ancestral Freedom. Είχε έρθει η ώρα να ελευθερωθείτε από τους προγόνους. Αυτή τη φορά είναι ώρα να ελευθερωθείτε από την ανθρώπινη ομαδική νοοτροπία. Οι άνθρωποι κάπως χρειάζονται να νιώθουν ότι είναι ένα κομμάτι της. Ποτέ ολόκληρο, αλλά χρειάζονται να νιώθουν ότι είναι ένα μικρό κομμάτι της κι εμείς πάμε πέρα απ’ αυτό.
(παύση)

Στις επόμενες δυο εβδομάδες, αυτό θα σας κάνει να σκεφτείτε και να νιώσετε και να αναρωτηθείτε αν τα ακούσατε σωστά. Όμως μετά επιστρέψτε στον τρόπο που ξεκίνησα αυτό το μέρος της συζήτησης με το, Πρακτική Μαγεία για τον Σύγχρονο Μέρλιν είναι όταν κυρίαρχες υπάρξεις συναντιούνται, ο χορός είναι εκπληκτικός. Τότε είναι που συμβαίνει η μαγεία και το βλέπετε τώρα σε μερικά από τα εγχειρήματα των Σώμπρα. Τότε είναι που συμβαίνει η μαγεία.

Μεράμπ Πέρα από τον Πόνο

Λοιπόν, ωραία. Τώρα είναι ώρα για μια μεράμπ -α! – με λίγη μουσική από τον Μάστερ Τζι.

Μιλάω πολύ για τον πόνο τελευταία, γιατί πηγαίνουμε πέρα απ’ αυτόν και θα κάνω αυτή τη μεράμπ για να διευκολύνω
(αρχίζει η μουσική)
… το όμορφο Περίπτερο των Σώμπρα. Αρκετά ενδιαφέρον το να κάνουμε ένα υπαίθριο Shoud.

Είναι πραγματικά ένα μέρος όπου οι ενέργειες αρχίζουν να ανθίζουν. Η Πραγμάτωση αρχίζει πραγματικά να ανθίζει εδώ.

Έτσι, μίλησα πρόσφατα για τον πόνο, επειδή είναι ένα από τα επόμενα πράγματα που ξεπερνάμε. Όταν θα είστε Μάστερ σε πραγμάτωση, δεν θα υπάρχει πόνος στη ζωή σας.

Ο πόνος είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Ας το βάλουμε στο παρελθόν. Είναι στοιχείο περασμένων εμπειριών κι ας το βάλουμε εκεί που ανήκει.
(παύση)

Και να μη τον αφήσουμε να εισχωρήσει στο μέλλον. Ας τον κρατήσουμε στο παρελθόν και πραγματικά να αφήσουμε τον Μάστερ να τον οδηγήσει στη σοφία.

Ας αφήσουμε αυτή την ύπαρξη του Μάστερ να είναι τόσο παρούσα και τόσο ξεκάθαρη, τόσο σταθερή ώστε να μπορέσει να κοιτάξει αυτόν τον πόνο κατευθείαν στα μάτια, κατευθείαν στην ύπαρξη του.

Χωρίς να προσπαθεί να τον πολεμήσει, χωρίς να προσπαθεί να τον καταστρέψει, αλλά απλά με το να είναι τόσο παρών, αμετακίνητος ώστε ο πόνος απλά λιώνει μπροστά του.
(παύση)
Ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη στιγμή, αυτό το Shoud, επίσης το χρόνο στο νέο αυτό Περίπτερο των Σώμπρα, ώστε να βάλουμε όριο και να πούμε στον πόνο “Όχι άλλο. Δεν θα μπεις στο μέλλον, στο δικό μας αύριο, σε ό,τι ακολουθεί.”

Έτσι, αφήστε το Μάστερ μέσα σας τώρα να είναι πάντα παρών, χωρίς να τον παραπλανά ή να τον ξεγελά αυτή η πτυχή του πόνου.

Ο Μάστερ δεν χρειάζεται να πει λέξη ή να κάνει τίποτα. Απλά να είσαι παρών και μετά να νιώσεις τί αρχίζει να συμβαίνει σ’ αυτή την πτυχή που υποφέρει.
(παύση)
Πολλές φορές στο παρελθόν μπορεί να είχατε ξεκινήσει μια διανοητική δραστηριότητα, πιστεύοντας ότι έπρεπε να ασχοληθείτε με αυτή την πτυχή του  πόνου, να της μιλήσετε ή να της φωνάξετε ή να κάνετε κάτι. Θέλω να νιώσετε πώς είναι να είστε απλά παρόντες.

Ακόμα κι αν αυτή η πτυχή προσπαθεί να σας πειράξει ή να σας πολεμήσει, απλά νιώστε πώς είναι να είστε στην Παρουσία.
(παύση)

Απλά δεν ανήκει σ’ αυτό τον πλανήτη πια. Δεν ανήκει. Την βαρέθηκα και ξέρω ότι κι εσείς τη βαρεθήκατε. Και δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι την θεωρούν δεδομένη, γιατί νομίζουν ότι απλά είναι κομμάτι της ζωής. Δεν είναι.

Η ζωή θα πρέπει να είναι γεμάτη χαρά και αφθονία.
(παύση)

Αυτή η πτυχή του πόνου έχει χασομερήσει αρκετά. Έχετε ξεκαθαρίσει τόσα άλλα πράγματα, αλλά υπάρχουν ακόμα αυτά τα κατάλοιπα.

Είναι τώρα η ώρα να τα κρατήσετε στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει χώρος στο μέλλον σας γι’ αυτόν τον πόνο. Τελεία και παύλα.
(παύση)

Και, ναι, θα εξακολουθήσετε να βλέπετε πόνο γύρω σας σε άλλους ανθρώπους κι αυτό θα είναι ζόρικο. Όμως τώρα μιλάμε για τον πόνο μέσα σας.
(παύση)

Ας κρατήσουμε τον πόνο στο παρελθόν όπου ανήκει.
(μεγαλύτερη παύση)

Δεν υπάρχει λόγος να υποφέρει οποιοσδήποτε άνθρωπος – κανένας λόγος – όμως κατά κάποιο τρόπο έγινε μέρος της ανθρώπινης κατάστασης.

Ίσως η δουλειά που κάνετε με τον εαυτό σας, με την Πραγμάτωση σας, ίσως θα οδηγήσει σ’ ένα τρόπο για να αλλάξει αυτό, τουλάχιστον σε κάποιους ανθρώπους.
(παύση)

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή τώρα κι αφήστε αυτόν τον Μάστερ και τη σοφία του Μάστερ να είναι ολοκληρωτικά παρόντες – ολοκληρωτικά παρόντες – μαζί με αυτή την πτυχή του πόνου.
(παύση)

Αυτή η πτυχή μπορεί να φωνάζει και να κλωτσάει ή να παραπονιέται ή κάτι άλλο. Αλλά ο Μάστερ απλά μένει σταθερός, κρατά τη σοφία του, κρατά το φως του μέχρι η πτυχή αυτή να καταλάβει ότι το παιχνίδι τέλειωσε. Το παιχνίδι τέλειωσε.
(παύση)

Και μετά κάτι, μπορεί τις επόμενες μέρες, εβδομάδες, οτιδήποτε, κάτι απλά θα βγει στην επιφάνεια κι αυτή η πτυχή θα οδηγηθεί επιτέλους στη σοφία.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτά.
(παύση)

Στο διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την επόμενη συνάθροιση μας, επίσης νιώστε πώς είναι καθώς πραγματικά αρχίζετε να γίνεστε ανένταχτοι, να μην βρίσκεστε σε κανένα γκρουπ.

Είστε κυρίαρχες υπάρξεις. Δεν χρειάζεται να είστε μέλη μιας ομάδας για να είστε αυτοί που είστε. Δεν σημαίνει ότι δεν θα έχετε σχέση, ότι δεν θα βρίσκεστε με άλλους ανθρώπους, αλλά δεν πρόκειται να εξαρτάστε από αυτούς.

 Στην αρχή αυτό θα έχει μια περίεργη αίσθηση. Από την εποχή της Ατλαντίδας, τα πάντα αφορούσαν την κοινότητα και τώρα περνάτε στην κυριαρχία.

Αλλά να θυμάστε, όταν το νιώθετε κι έχετε μια κάπως περίεργη αίσθηση ή απλά σαν να μην ανήκετε πια -ξέρετε, οι άνθρωποι έχουν αυτή την τεράστια ανάγκη να ανήκουν σε κάτι. Όμως καθώς αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ότι δεν χρειάζεται να ανήκετε, το αληθινά μαγικό κομμάτι είναι, ότι μπορείτε να συναντιέστε με άλλες  κυρίαρχες υπάρξεις και η μαγεία να συμβαίνει.
(παύση)

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή κι ας δεχτούμε την τιμή που μας έκαναν εκείνοι που με συνόδευσαν εδώ – ο Τοβίας, ο Κουτχούμι, ο Μέτατρον και ο Ιησούς.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή για την ανθοφορία και το άνοιγμα σας.

Με αυτά, αγαπητοί μου φίλοι, να θυμάστε ότι όλα είναι καλά σε όλη τη δημιουργία.

Σας ευχαριστώ

Μετάφραση : Μαίρη Πολυχρόνη
Review και επιμέλεια : Μαρία Γρηγοράκη
Σπόνσορες : Ευγενία Σγούρα,  Ζωή Μπουούκα